Geluksdag (lezersinzending)

De 25e gaat bij mij de boeken in als een dag met heel veel mazzel. Allereerst ’s morgens de lotto gecheckt en gezien dat mijn nummers waren gevallen, 3 en 7. Bingo, 800 piek.

’s Avonds een vol restaurant en twee aanwezige gasten hebben een mooi schilderij gekocht. Fijn voor de kunstenaar en lekker voor ons. We zouden zo onze vakantie met twee weken kunnen verlengen, ware het niet dat er dan een opstand zou uitbreken onder onze vaste gasten. Buiten dat moeten we ook weer eens aan het werk.

Overdag hebben we een trip gemaakt naar een bijzondere tempel boven op een berg, Wat Chalermprakiat, de Sky Pagoda Lampang. Allereerst met de auto omhoog tot aan de basis van de tempel. Vandaar kijk je ongelooflijk naar boven. Niet normaal. Hoe komen we daar straks terecht? Een tempelcomplex met enorme beelden en pagodes pronkt op de hoogste toppen van de berg, wit afstekend tegen de blauwe hemel. Het is bijna proza.

Tickets gekocht voor de trip naar boven. Tickets hebben een nummer. Mijn ticket: 307. Mijn lottonummers. Vandaar met een fourwheel drive, acht personen, stijl naar boven. Dat is al een belevenis op zich, zeker wanneer je zoals Teem last hebt van hoogtevrees. Voor die chauffeurs is dit dagelijkse kost. Die doen dit bij wijze van spreken met hun ogen dicht.

Ik wilde nog de flauwe grap maken: “Hé Teemi, heb je dat autowrak gezien, net over de helling?” maar heb dat wijselijk maar niet gedaan.

Boven gekomen wacht er nog een ‘wandeling’ bergopwaarts. Een klimmetje. Ik weet niet van welke categorie, maar het was goed te doen. En dan de beklimming van de trappen. 520 meter hoog geeft het bord aan. Nou, dat heb ik geweten. Doi Suthep is er kinderspel bij.

Doi Suthep is de grote bergtempel van Chiang Mai. Die trappen zijn goed te doen, met vier of vijf keer een tussenstop om op adem te komen. Die is echter niet te vergelijken met wat er hier op ons te wachten stond.

Het bord beneden aan de trap geeft aan: “Niet voor mensen met hartproblemen, hoge bloeddruk of astma.” Nou, dat heb ik geweten. Onderweg, klimmend, word je aangemoedigd door dalende bezoekers: “You are almost there, it’s worth it.”

Dat laatste klopt honderd procent. Dat eerste helemaal niet. “Almost there”, aan me reet.

Maar ben je eenmaal boven, dan ben je dat gauw vergeten. Ongelooflijk wat een pracht. Wat een uitzicht. En dan nog meer naar boven, totdat je op die toppen staat die je van beneden af gezien hebt en voor onmogelijk had gehouden. On the top of the world.

Op die trappen speelde het wel steeds door mijn hoofd: niet overmoedig worden, Petertje, niet het lot tarten. Ik heb nog weleens de neiging om op trappen een misstap te doen. Maar ik ben overeind gebleven. Niks aan de hand. Het bleef een geluksdag.

Terug naar huis, richting Phayao, wacht ons lekker eten. Een flesje rode Rioja. Die zijn prima in Thailand wanneer je ze ergens krijgen kan. Maar vooral eerst een Chang biertje. Teem drinkt alles met me mee. Gezellig, man.

Het is ongeveer anderhalf uur rijden door de bergen. Ik had berekend dat we net voordat het donker zou worden uit de bergen zouden zijn.

Vanaf de eerste keer deze vakantie dat ik in onze auto reed, had ik het idee dat er iets mis was met de koppeling. Nou, dat werd bewaarheid. Ik kreeg steeds meer moeite met omhoog rijden en inhalen. Op een redelijk vlak en breed stuk weg viel het vermogen van de pick-up weg. Stank en rook uit de uitlaat. Auto langs de kant gezet, motorkap omhoog en gekeken. Alles was droog. Geen olieplassen. V-snaar zat op z’n plek. Geen rook. Ook mijn temperatuurmeter gaf geen verontrustende signalen af.

Vijf minuten gewacht en opnieuw gestart. We kwamen nauwelijks vooruit. Vijftig meter en ik ben gestopt. In z’n achteruit vijftig meter. Daar was een pad naar een verlaten schuurtje. Met enige moeite daar de auto neergezet.

Voor het donker de bergen uit is dus niet gelukt. Ik was nog wel zo bijdehand geweest om van het kilometerpaaltje, dertig meter verderop, een foto te maken nu het nog licht was. Binnen een half uur was het aardedonker. Je zag geen hand voor ogen.

Over en uit, geluksdag?

Zeker niet. Sterker nog, weer ongelooflijke mazzel gehad.

De mensen in Thailand zijn van het elkaar helpen wanneer er problemen zijn.

Teem d’r nichtje Meena, die vandaag met ons mee was, reed met haar eigen auto en had ons nota bene net ingehaald. Ze moest op tijd op de universiteit zijn om op school iets te doen. Wat dat was op zondag heb ik niet begrepen. Maar je moet ook niet alles willen begrijpen wat en waarom Thai bepaalde handelingen doen.

Meena gebeld en die heeft een garage met sleepdienst gecharterd die onze auto op zou halen. Meena is naar ons teruggereden om ons op te pikken. Binnen vijftig minuten waren wij en onze auto weer en route.

Bij de garage onze bagage overgeheveld en de eigenaar, uiteraard een aardige man, zal ons de volgende morgen de diagnose doorbellen.

De man van de sleepwagen was bang dat we ergens op een plek zouden staan die niet de fijnste was. Ik begreep niet waar hij op doelde. Wij, in de auto van Meena, volgden de sleepwagen. Vanaf de plek waar wij gestrand zijn was het vier- tot vijfhonderd meter rijden, waar de weg overging van vlak en breed naar stijl omlaag en smal. Bocht na bocht en dat een halfuur lang.

Nu viel het kwartje en begreep ik waar de monteur zich in eerste instantie zorgen over maakte. Als we daar gestrand zouden zijn, dan was het leed niet te overzien geweest.

Wat een vette mazzel.

In de stad gegeten en gedronken. Toch mijn flesje Rioja. Daarna nog naar een tent waar rond de tachtig, vooral jonge, Thai aan het eten, drinken en dansen waren. Ik was de enige farang. Het was 02.00 uur dat Meena ons thuis afzette. Uiteraard heeft ze bij ons overnacht.

Zojuist de garage aan de telefoon. Het was de versnellingsbak, een slippende koppeling en een droge radiator. En passant ook de remlichten vervangen. Inclusief de sleepkosten worden de kosten rond de 15.000 baht, rond de 400 euro.

25 januari 2026 is mijn geluksdag gebleven.

Ingezonden door Peter