Soms zijn er van die avonden die in je hoofd blijven rondspoken, alsof ze niet echt voorbij zijn, maar ergens in je systeem blijven hangen. Dat had ik met haar. De vrouw uit de bar waar ik eerder over schreef, tijdens die stapavond met Bram en later bij mijn vervolgbezoek. Nog steeds weet ik haar naam niet. Gek eigenlijk. Ik heb het niet eens gevraagd. Misschien uit voorzichtigheid. Of uit angst dat het te echt zou worden.
Na die tweede avond liep ik terug naar mijn condo met een mengeling van opwinding en verwarring. Ik voelde me licht, bijna vrolijk. Maar ook alert. Want Pattaya kent zijn wetten en die zijn zelden zachtzinnig. Toch was er iets aan haar… de rustige manier van praten, haar onverwachte scherpte, die blik waarmee ze dwars door je heen leek te kijken. Geen gespeelde interesse, maar echt. Alsof ze me even losweekte van mijn rol als farang, als vreemdeling. Alsof ik gewoon Nico was.
Er was nog iets vreemds wat ik niet kon thuisbrengen. Ze was duidelijk geen gewone bardame. Ze leek iets te zijn wat je een mamasan zou kunnen noemen, maar het was niet die typische rol. De andere dames in de bar hadden zichtbaar respect voor haar. Af en toe kwamen ze iets aan haar vragen, alsof ze toestemming nodig hadden. Ze hield het overzicht, bemoeide zich nergens mee, maar zag alles. Ook haar kleding viel me op. Geen glitterjurk of te korte rok, maar verzorgd, stijlvol en ingetogen.
Toch wilde ik haar niet vragen of ze met klanten meeging. Alsof ik daarmee het mysterie zou doorbreken. Bovendien zou zo’n vraag ongepast kunnen zijn, zelfs beledigend, als ze inderdaad geen bardame was. De onduidelijkheid en de vragen die ze opriep, maakten het misschien juist zo intrigerend. Maar ik wilde wel verder contact. Dus ik besloot haar mee te vragen om ergens overdag wat te gaan drinken. Weg van de bar, op neutraal terrein. Misschien dat dat wat meer duidelijkheid zou brengen.
Tot mijn verrassing stemde ze meteen toe. De volgende dag haalde ik haar op bij de bar. We liepen richting het strand van Pattaya en vonden een rustig terras met uitzicht op zee. Terwijl we ons drankje bestelden, besloot ik mijn nieuwsgierigheid toch niet langer in te houden.
Ik vroeg haar voorzichtig wat precies haar rol was in de bar. Ze keek me aan, lang, alsof ze mijn gezicht scande op motieven. Toen zei ze: “Waarom wil je dat weten? Is dat belangrijk voor je?”
Ik voelde meteen dat dit een moment was waarop ik moest uitkijken. Een verkeerd woord en het contact zou kunnen veranderen, misschien verdwijnen. Dus ik zei: “Ik vind je leuk. Dat is, hoop ik, wederzijds. En ik ben gewoon benieuwd naar je. Meer niet.”
Ze glimlachte. “Ik vind jou ook leuk,” zei ze. “En daar gaat het om.” Meer zei ze niet. En ik besloot het daar ook maar bij te laten. Verder vissen zou het moment verpesten.
Die middag liep ik met gemengde gevoelens terug naar huis. Er was toenadering, maar ook afstand. Er was contact, maar geen duidelijkheid. En toch voelde ik me goed. Gek hoe zoiets kan werken.
Ondertussen ging het leven natuurlijk gewoon door. Mijn Vlaamse vriend kwam langs voor koffie. We spraken over vertrouwen. In mensen. In systemen. In jezelf. “Weet je,” zei hij terwijl hij in zijn koffie roerde, “in België wist ik altijd precies waar ik aan toe was. Hier moet je leren leven met onzekerheid.” Ik knikte. “Dat klopt. Je moet accepteren dat niet alles logisch is. Niet alles eerlijk. En dat je niet alles kunt controleren.”
Later die week liep ik weer door Pattaya. Geen plan, gewoon een avondwandeling. Soms heb je dat nodig. De chaos om je heen als decor voor je eigen gedachten. Ik passeerde haar bar. Mijn hart sloeg toch een halve tel over. Maar ze was er niet. Geen idee waarom dat iets deed met me. Misschien omdat ik stiekem gehoopt had dat ze me opnieuw zou verrassen. Misschien omdat ik in mijn hoofd iets had opgebouwd dat niet bestond.
Ik liep verder en belandde op een klein terrasje. Geen bar, geen harde muziek. Gewoon een tafeltje, een koel biertje. Scooters ratelden voorbij, de avondkoelte voelde als een zegen.
Daar zat ik dan. Met mijn gedachten. En die gingen toch weer naar haar.
Het leven hier heeft twee gezichten. Aan de ene kant de tropische droom: zon, zee, lage prijzen, een ontspannen sfeer. Aan de andere kant die stille twijfel. Die vraag: doe ik het goed? Ben ik niet te goedgelovig? Word ik niet te makkelijk meegesleept door een blik, een aanraking, een illusie?
Een dag later kreeg ik een spraakberichtje van Bram. Vanaf Schiphol. “Nico, vriend, ik heb genoten. Volgende keer blijf ik langer. En die dame van jou… die is bijzonder. Laat haar niet lopen.”
Zijn woorden bleven hangen. Alsof hij iets uitsprak waar ik zelf nog geen woorden voor had gevonden.
De dagen daarna kabbelden voort. Ik wandelde. Las een boek. Deed weer een poging om Thais te leren. Tevergeefs. Mijn schrift ligt opengeslagen op tafel, vol fonetische krabbels die ik dagelijks vergeet. De taal wil niet blijven hangen. Alsof mijn hoofd het niet toelaat. Toch blijf ik oefenen. Al is het maar om te tonen dat ik me wil aanpassen.
En dan, op een avond waarop ik nergens op hoopte, liep ik weer langs de bar.
Ze zat daar. Alleen. Armen over elkaar. Ogen een beetje dromerig.
Toen ze mij zag, verscheen die glimlach. Subtiel. Echt. Zoals alleen zij die kan geven.
Ik ging bij haar zitten.
Het gesprek dat toen volgde, gaf eindelijk de duidelijkheid waar ik naar op zoek was.
Maar dat… lees je in de volgende aflevering.
Ingezonden door Nico
Een rasechte cliffhanger… kan niet wachten! Leef met je mee..
Heel mooi geschreven Nico.
Ook een compliment aan de redactie voor het iedere keer plaatsen van de prachtige foto’s.
Prachtig geschreven weer Nico, je gaat nu natuurlijk de bekende reacties krijgen met de nog bekendere hel en verdoemenis waarschuwingen maar ik denk dat jij gewoon je eigen plan trekt en de reacties en adviezen met een glimlach naast je neer legt.
Ik leerde mijn vrouw kennen in 1991,de tijd dat er geen dating apps waren en 90% van de thailandgangers een vrouw ontmoette in het uitgangsleven, tegenwoordig heeft het grootste gedeelte van de Thailandgangers met een Thaise partner hun partner online gevonden en zijn het allemaal managers,ambtenaren van goede komaf natuurlijk.
Ik ben deze maand 30 jaar getrouwd met de meest fantastische vrouw die mij in goede maar vooral ook in slechte tijden altijd heeft bijgestaan en in mijn kennissenkring zijn er zelfs met 40 jaar huwelijk met een ex bardame.
Al die waarschuwingen die ik in het begin van mijn relatie kreeg heb ik godzijdank naast mij neergelegd en ik hoop voor jou Nico dat jij precies hetzelfde doet en gewoon op je gevoel afgaat.
Groet
GeertP
Op je gevoel afgaan, dat is voor mijn gevoel te eenvoudig. Doe je als je 20/30 bent. Als je ouder bent, heel belangrijk ook je koppie erbij te houden. In Nico’s geval: een bar girl, wat betekent dat? Ze heeft of slaapt nog steeds met farang? Dan: wat verwacht je van haar: dat ze uit dat bar leven stapt? En zo ja. Wat verwacht ze van jou: financiële steun, niet alleen voor haar, ze heeft ws kinderen, familie, hoeveel geld verwacht ze maandelijks als zij uit dat leven stapt? Je zegt dat je in je volgende verhaal duidelijkheid krijgt van haar? Hoop dat dat genoeg duidelijkheid is voor jou om een besluit op te nemen.
Vanwaar altijd die negativiteit ?
Nee Pascal,
Guillaume heeft ‘t over de realiteit,
want zó loopt het in 90% van dit soort ontmoetingen af!
Ik gok erop dat ze de eigenaresse van de bar is.