‘Waarom “My Way” beter niet jouw way is’
Ze hadden me gewaarschuwd. Echt waar. Ik had het nog gevraagd aan mijn schoonbroer, aan tante Plaa en zelfs aan de vrouw van het dorpshoofd, die normaliter alleen antwoordt als het over haar kippen gaat. “Niet doen,” zei ze met haar monotone stem terwijl ze een veer uit haar haan trok, “zingende farang klinkt als brommer met lekke uitlaat.”
Maar ik had wat biertjes op. En in een Thaise plattelandssetting zijn dat er altijd net drie te veel.
Het begon allemaal onschuldig, die avond. Plastic stoelen (altijd weer die plastic stoelen), een tafeltje vol half opgegeten papayasalade, zwetende flessen Chang en een buurman met een elektrische piano die zichtbaar zijn pensioenplan baseerde op optredens van twijfelachtige kwaliteit. Er waren kinderen, honden, schaduwen van mensen die al om acht uur sliepen en een knalroze karaokemachine waarvan het scherm net zo groot was als de koelkast van mijn schoonmoeder. En toen kwam de microfoon.
Een oud, glimmend ding, met meer tape dan plastic. Er zat een geur aan die ik niet meteen kon plaatsen. Een mengsel van knoflook, whisky en nederlaag. En toch nam ik ’m aan.
“Frank Sinatra!” riep iemand achterin, waarschijnlijk de man die ook altijd bij het betelnootkraampje hangt en dingen roept waarvan niemand weet of het mopjes zijn of gewoon een neurologisch probleem. “Sing My Way!”
En toen begon de ramp.
De muziek startte. Traag. Dreigend. De eerste noten kwamen eruit alsof iemand in een afvoerputje gorgelde. Ik begon te zingen, in het Engels natuurlijk, maar met de zelfverzekerdheid van iemand die denkt dat het dorp hem zal dragen op handen. Wat volgde was drie minuten en achtendertig seconden collectieve plaatsvervangende schaamte, afgewisseld met beleefd applaus en oprechte angst bij de honden.
Kinderen begonnen te huilen. Een oude man stopte wc-papier in zijn oren. De kok van het naburige eettentje draaide zijn gasstel uit, alsof het lied zelfs het vlammetje in zijn wok deed doven. En toen ik in de uithaal belandde bij “I did it myyyyyyyyyyyyyyy way”, gleed er een satéstokje uit de hand van iemand op de derde rij. Dat zegt genoeg.
Maar het was tante Plaa die de avond redde. Ze stond op, liep naar me toe met haar eeuwige glimlach, tikte me zacht op de schouder en zei: “Volgende keer misschien Thai liedje. Makkelijker.”
En daarna zong zij. Een traditioneel lied over regen, rijst en verloren liefde. En het hele dorp zong zachtjes mee.
Ik zat weer op mijn plastic stoel. Mijn biertje was lauw geworden. De microfoon was weer terug op z’n standaard, met het snoer als een gewonde slang om de steel gedrapeerd.
En ik dacht maar een ding: misschien was het niet mijn way, maar het was in elk geval een avond die ze niet snel zullen vergeten. Ik ook niet.
Maar de volgende keer zing ik meteen mee met tante Plaa. Desnoods in falset…
———————————————
Dit artikel is [jp_post_view]
———————————————
Over deze blogger
-
Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.
De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.
Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur8 januari 2026‘Waarom ik dit jaar weer niet aan zelfverbetering doe: de kunst van het matige genieten’
Cultuur26 december 2025‘Ik leef al 543 jaar in de toekomst en toch ben ik steeds te laat’
Korte verhalen22 december 2025‘Kerstmis in de tropen en de eenzame slinger van de 7-Eleven’
Cultuur15 december 2025‘Overleven als voetganger in Thailand’
Kee Nok, oefen thuis eens met een ander lied. Countly Loads van John Denvel. Succes velzekeld…
hallo erik , tijd je niet gezien in Nogn Khai. maar toen vernam ik dat je in Nederland woont.
ja dan kan je zomaar een taal vergeten.
sterkte daar.
groeten van Jan,uit the Golden bar.
Het mooie van karaoke is dat je jezelf niet hoeft te schamen. Iets wat een Nederlander verschrikkelijk vindt.
In Azië is juist het meedoen met karaoke verbinding in de zin van we kunnen er allemaal niets van maar we doen het wel want uiteindelijk zijn we allemaal ook maar mens.
Eigenlijk hetzelfde als in Nederland een pollonaise lopen wat ongewenst is maar toch gewenst moet zijn want anders hoor je er niet bij.
Mijn Isaan gebral zingen is vaak op Facebook geweest maar schijnbaar nog niet genoeg voor landelijke bekendheid hhh
Hoe heerlijk kan het zijn om de kunde te hebben om je niet meer te schamen vraag ik aan vrienden.
Zou het kunnen dat de Nederlandse manier van denken in perfectie het grote probleem is om jezelf los te laten gaan ongeacht de reacties?
In de jeugd kon het met rariteiten in Spanje en als oudje is er ineens schaamte. Het is schijnbaar hoe het werkt en zolang Thai grotere schaamte grenzen overgaan is er niets mis mee om een potje vals te zingen.
My Way is niet van Sinatra
Het lied My Way is de Engelse bewerking van Comme d’habitude, geschreven door Jacques Revaux, Claude François en Gilles Thibaut, en oorspronkelijk uitgevoerd door Claude François in 1967. Deze versie, bewerkt door Paul Anka, werd populair door Frank Sinatra’s interpretatie uit 1969.
https://fr.wikipedia.org/wiki/My_Way
Yellow livel is ook standaard en kennen ze allemaal.