‘Van donkere dagen en zwarte sneeuw’

December 2025.
Het is weer bijna zover.
De Feestdagen naderen met gezwinde spoed.

Maar het kan me eigenlijk nauwelijks bekoren.

‘S ochtends vroeg kleumend in mijn halfbevroren auto klimmend om de dagelijkse werktaken te gaan vervullen, terwijl vrouw Oy zich nog eens heerlijk omdraait in haar warme bed, en de halve buurt zich afvraagt wie die gek is die zonodig een auto moet starten op dit zeer onchristelijk uur, droom ik stilletjes van witte stranden.

Hoewel een bezoek aan het zonovergoten Thaise ondermaanse er voorlopig niet in zit ( Oy sprak haar onverbiddelijk veto uit, mede namens onze hevig weerstand biedende spaarpot, en haar blijde boodschap dat we begin dit jaar al eens op Suvarnabhumi geland waren ) blijf ik heimelijk hopen op een doorbraak aan het Verre Oostenfront.

Vrouwlief gaf te kennen slechts in het vliegtuig te stappen indien het langdurig en overvloedig gouden manna uit de Nederlandse hemelen zou gaan regenen, maar ook wanhoop doet leven nietwaar?

Tot nu toe moet ik me echter tevreden stellen met het oproepen van Thailand gerelateerde visioenen om enigszins warm te kunnen blijven in deze barre druipneus-tijden.

Terwijl de ijsregen tegen de Hollanse ramen klettert behelzen deze hersenspinsels dan meestal onbelemmmerd uitzicht op goedlachse en welgevormde Pattayaanse bardeernes, vrouw Oy die de deegroller paraat houdt om eventuele nadere kennismaking met deze dames in de kiem te smoren, en als goede derde het genoemde strand, gelegen op slenter-afstand van ons gestadig afbladderend tweesterren hotel.

Dit betonnen oord des verderfs, door ons al jaren slechts betreden vanwege de lage prijzen, daar werkzaam zijnde kennissen uit schoonma’s Isaanse gehuchtje, en diens gratis verstrekken van menig extra handdoek, plus welriekende hotelzeepjes ter grootte van kabouter-duimnagel, is in mijn verbeelding gek genoeg op dat moment een zeldzaam lichtpunt.

Een onbereikbaar paradijs, zo komt het mij voor.

Treurig gestemd over duistere polderwegen kachelend, met luchtig neerdwarrelende natte sneeuw pogend mijn stemming nog verder onderuit te schoppen en een lampje op het dashboard dat vrolijk kond doet van gevaar voor aanvriezend wegdek, bereikt mijn winters lijden zijn eigen absolute nulpunt.

Maar zie, als je maar doorzet kom je vanzelf op andere gedachten.

Want terugdenkend aan die vorige vakantie kwamen me al snel ook enkele andere, niet zo ‘Himmelhoch jauchzende’ momenten, voor de geest.

Zo was daar halverwege onze lange heenvlucht de korte ontmoeting met een blauwgebroekte KLM stewardess die me, staande in de pantry en in smeulend gesprek gewikkeld met knappe medepassagier, aankeek alsof ik haar een oneerbaar voorstel had gedaan door op dat moment om een vers blikje Sprite te durven vragen.

Ik nam het maar voor lief.
Tenslotte was dit vloeibare tandbederf voor vrouw Oy, en had ze er soms graag ijsblokjes bij gehad dan zou onze Kenau Hasselaar deze zonder enige moeite van haar met rijp getooide lichaamstaal kunnen schrapen.

Mijn vlucht was namelijk al spannend genoeg.
Door lichte vliegangst, klemzitten in economy tussen hippe medepassagiers die meenden blootsvoets de toiletruimte te moeten betreden, en het opborrelende vermoeden dat ik misschien een rekenfoutje had gemaakt met het aantal dagen verblijf dat mij vergund was op een visa-exemption.

Het soort vakantievertier waar je niet om hebt gevraagd, men in geen enkele digitale reisgids aantreft, maar je wel leuk bezighoudt als je door slapeloosheid geteisterd jezelf een voorstelling maakt van komende ontwikkelingen op Thaise terra firma.

Zoals de surprise vrouw Oy te mogen vertellen dat ze misschien iets eerder afscheid zou moeten nemen van haar in geen jaren geziene Thaise moedertje.
Het heerlijk avondje was waarlijk aangebroken, en raadt eens wie er dan zwarte sneeuw zou gaan zien in tropisch Thailand?

Ook eenmaal ter plaatse ging niet alles zijdezacht of rimpelloos.

Probeer bijvoorbeeld eens, rijdende in een leenauto op de Thaise snelweg, koelbloedig en doortastend een verkeerde afrit te nemen, na een bijna dood ervaring met rookbrakende ( vaticaan-wit, het bestaat ) lijnbus.

Eentje die je zonder pardon via een overweg weer op de route terug naar Bangkok lanceert.
Hetgeen gepaard zal gaan met meewarige blikken van de ‘not amused’ levensgezellin, die je, ( hoewel niet in bezit van enig rijbewijs doch popelend om familie in de armen te kunnen sluiten ) tot in lengte van dagen zal vertellen dat dit haar zelf nooit overkomen was.

Ongeschonden op schoonma’s dorre erf aangekomen, blijkt het peperdure outdoorschoeisel dat je daar enkele jaren geleden achterliet dat niet te zijn.
Uit elkaar vallend zodra ’s anderendaags een poging wordt ondernomen een mooie ochtendwandeling over Boeddha’s zandpaden te ondernemen.

Diezelfde Thaise zon waar ik al voortreutelend in mijn Koreaanse hoestbui zo naar verlang, heeft namelijk kans gezien door hitte, meewerkende luchtvochtigheid en schoonmoeders nonchalante idee het paar dure stappers gewoon tussen de familie-teenslippers onder haar keukenafdak te parkeren, ze tot lederen kruimelvlaai te reduceren.

Mijn tranen over dit teloorgaan der Duitsche ‘wunderschuhe’ worden door eega niet ontvankelijk verklaard, me wijzend op eigen verantwoordelijkheid en het zwartgeblakerde stookvat achter het huis.
Kan ik misschien ook de rest van het huisvuil even bij elkaar zoeken nu ik toch bezig ben?
Het flesje aanstekerbenzine ligt op de koelkast.

Aldus voortworstelend op het hellende Thaise vakantiepad blijken er nog meer dingen goed mis te kunnen gaan.

Zoals het urenlang toetsenbord hameren op de uit Nederland meegezeulde Ipad, teneinde een zeker Thailandblog te mogen voorzien van een nieuw epistel mijnerzijds.
De miljoenen lezers die er plezier aan beleven kan ik tenslotte niet in de Kerstkou laten staan, zo werd mij door de uitgeverij medegedeeld.

Om er dan achter te komen deze avondlijke hersenspinsels niet te hebben opgeslagen nadat ik er, met jubelende zwier en zeldzame inspiratie, een voor mijn gevoel prijswinnend einde aan had gebreid.
Al meen ik achteraf de schuld voor dit debacle volledig op naam van zwager Oeth te kunnen schrijven.

Die me van mijn literaire triomftocht wist los te weken door onverhoeds aan de deur te verschijnen, al jonglerend met fles Sangsom en sodawater.
Dat men dan in het kader van de Kerstgedachte, en om aangetrouwden met bodemloze lever een plezier te doen gepaste afstand neemt van het gezond verstand kan de beste overkomen.

Later, zelfmoordgedachten onderdrukkend en me desperaat proberend te herinneren wat ik in vredesnaam allemaal had neergetypt, kwam ik niet veel verder dan:’ Hoor wie klopt daar kind’ren.’

Dit alles al autorijdend overpeinzend, en proberend sloot en vaart te ontwijken op mijn glibberig pad, kom ik tenslotte heelhuids aan op de plaats des arbeids.
Waar blijkt dat het altijd nog een graadje erger kan in deze donkere dagen.

Want de eerste vraag die een anders zo bij de pinken zijnde collega mij stelt, is: ‘wanneer reizen jullie weer eens af naar Taiwan’?

Mijn eerlijk antwoord daarop is dat ik deze keer maar eens voor Thailand heb gekozen.
Maar nog niet goed weet hoe dit aan mijn vrouw te vertellen.

Over deze blogger

Lieven Kattestaart

Lieven Kattestaart (1963) woont samen met vrouw Oy op het mooie Goeree-Overflakkee.
Is werkzaam als havenmeester en bezoekt sinds 1993 het verre Thailand, waar hij in 98' Oy leerde kennen en haar overhaalde de zon vaarwel te zeggen en zich in dit kille moeras achter de dijken te vestigen.

Tegenwoordig de vakantieweken meestal doorbrengend in het Isaanse optrekje van schoonmoeder, afgewisseld met wat strandhangen in Pattaya, of klem zitten in bus of trein om andere en onbekende Thaise streken te bezoeken.
Zich voornemend na pensionering samen met Oy in Thailand te gaan wonen, en beiden kunnen nauwelijks wachten tot het zover is.

Hobby's: zodra er zich een inspiratie-vonkje aandient, doch meestal gekweld door schrijversblok, het toetsenbord beroeren teneinde het mooie Thailandblog van een nieuw stukje te voorzien, het beoefenen van lichamelijke bezigheid door middel van joggen (uiteraard met mate) online schaken, en het af en toe drinken van een prima Single Malt en daarbij wegdampen van een sigaar van Cubaanse origine.

Lees hier de laatste artikelen

Oudere postings van deze blogger

• Lezersinzending13 februari 2026‘Hier Parijs’
• Lezersinzending11 februari 2026‘Voordeurleed en Thaise macaroni’
• Cultuur18 januari 2026‘Van Thaise verveling en verre plannen’
• Cultuur2 januari 2026 ‘Goede Voornemens’