In Nederland vertrouwen we op pensioenfondsen en spaarrekeningen. Hier in Thailand vertrouwt men op de eerste en de zestiende van de maand. Dat zijn de heilige dagen van de Staatsloterij. In de dagen voorafgaand aan de trekking zindert het dorp van een vreemde, elektrische spanning. Niemand werkt echt hard, want waarom zou je zwoegen in de rijstvelden als je met een goed gekozen reeks cijfers miljonair kunt worden?
Als rationele westerling probeer ik vaak uit te leggen dat de winkans astronomisch klein is. Ik gooi met termen als ‘kansberekening’ en ‘statistiek’. Mijn buren kijken me dan meewarig aan. Voor hen is het geen wiskunde, maar magisch realisme. Het universum strooit continu met hints; je moet ze alleen even willen zien. En het is waar; hun methode is een stuk spannender dan mijn Excelsheets.
Het vinden van het winnende nummer is hier topsport. Alles is een teken. Heeft de buurvrouw gedroomd over een slang? Dat is een 5 of een 6, afhankelijk van hoe agressief het beest was. Is er een gecko in de soep gevallen? Snel tellen hoeveel tenen hij heeft. Is er een auto tegen een boom gereden? Eerst kijken of de bestuurder nog leeft, maar direct daarna het kenteken noteren.
Het meest fascinerende fenomeen vind ik de bomenfluisteraars. In de tempeltuin staat een oude boom met een vreemde knobbel. Tegen de trekkingstijd zie je mensen de bast insmeren met talkpoeder. Ze wrijven net zo lang tot er in het witte poeder een patroon verschijnt dat met veel fantasie op een cijfer lijkt. “Ik zie een 8!” roept iemand. “Nee, het is een 3!” roept een ander. Het is de Rorschach-test voor gokverslaafden.
Mijn buurvrouw, Tante Noi, is de ongekroonde koningin van de numerologie. Ze houdt een schriftje bij met alle opmerkelijke gebeurtenissen in het dorp en de bijbehorende getallen. Toen ik haar probeerde uit te leggen dat de loterij eigenlijk een belasting op domheid is, lachte ze smakelijk. “Jij denkt te veel,” zei ze. “Jij gelooft in aandelen die je niet kunt zien. Ik geloof in wat de rattenkoning me in mijn droom vertelde.”
Ze heeft een punt. Mijn westerse logica maakt me misschien financieel verantwoordelijker, maar ook een stuk saaier. In het Westen is gokken een individuele zonde, iets wat je stiekem doet. Hier is het een sociaal bindmiddel. Iedereen deelt nummers, analyseert elkaars dromen en deelt in de collectieve hoop. Het is de goedkoopste vorm van groepstherapie die er bestaat.
En dan komt het moment van de waarheid. De loterijverkoper fietst langs met zijn houten kist vol kleurrijke strookjes. Hij stopt bij mijn hek. Ik, de man van de wetenschap, de criticus van het bijgeloof, loop naar hem toe. “Gewoon voor de lol,” mompel ik tegen mezelf.
Ik scan de loten. Niet willekeurig natuurlijk. Mijn oog zoekt dwingend naar nummer 16 (mijn geboortedag) of mijn geboortejaar, of nee, dat van mijn vrouw, dat brengt meer geluk. Ik koop er twee. Stiekem. Als ik win, vertel ik iedereen dat het puur toeval was. Maar diep van binnen weet ik: ik heb me laten meeslepen. Ik heb mijn lot verbonden aan de magie van de tropen.
De loterij in Thailand is geen spel, het is de brandstof van de samenleving. Het geeft mensen hoop in een leven dat soms hard en uitzichtloos is. Voor 80 baht koop je het recht om twee weken lang te dromen van een nieuw huis, een auto en een gouden ketting voor je moeder. En als je verliest? Mai pen rai. Dan heb je over vijftien dagen weer een nieuwe kans. De bomen groeien immers gewoon door…
Over deze blogger
-
Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.
De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.
Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur9 februari 2026‘Kansberekening verliest het hier altijd van een boomstam met een gekke vorm’
Cultuur2 februari 2026‘Democratie wordt hier gemeten in decibellen en gratis blikjes makreel’
Cultuur25 januari 2026‘Waarom ik als een bange astronaut door de rijstvelden tuf’
Cultuur16 januari 2026‘Waarom wij hier geen politie bellen voor de man die het verkeer regelt met een banaan’
De loterij hier is n integraal onderdeel van het leven. En je hebt 50% kans dat jouw lot wint.