‘Het mysterie van de plastic stoelen’
Er zijn in Thailand een paar grote raadsels. Hoe bestel je eten zonder koriander? Waarom zijn er vijf mensen nodig om een kuil te graven, waarvan er vier toekijken? En waar komen toch die plastic stoelen vandaan?
Je kent ze vast. Die felgekleurde, meestal witte, soms rode en af en toe blauwe plastic stoeltjes. Lichtgewicht, stapelbaar, en met het comfort van een verkeerd gevouwen baksteen. Ze verschijnen zonder aankondiging. Ze zijn er ineens, alsof ze ’s nachts zijn uitgezaaid door een geheimzinnige organisatie die als doel heeft het land te voorzien van goedkope zitgelegenheid.
Mijn eerste ontmoeting met deze stoel vond plaats tijdens een bezoek aan een lokaal tempelfestival. Er stond een grote tent met daarin, jawel, tweehonderd van deze plastic wonderen, netjes op een rij. In theorie bedoeld om op te zitten. In praktijk vooral om te bezetten met een tas, mobieltje of slapend kind. Ik nam plaats op zo’n stoel. Of beter gezegd: ik probeerde plaats te nemen. Eén verkeerde beweging en ik lag plat op mijn rug, terwijl het stoeltje door de lucht vloog als een afgeschoten raket. Niemand keek verbaasd, niemand hielp me overeind, want het was blijkbaar een bekend ritueel voor nieuwkomers. Welkom in Thailand.
Na die eerste ontmoeting begon ik ze overal te zien. Bij tempels, natuurlijk, maar ook bij bruiloften, begrafenissen, in ziekenhuizen en scholen, in tuinen, onder bomen, langs de weg, voor winkels en zelfs in kapsalons. Overal staan ze te wachten op mensen die geen haast hebben om ergens naartoe te gaan.
Soms lijken ze compleet verlaten, willekeurig achtergelaten alsof iemand haastig gevlucht is voor een plotselinge regenbui. Dan weer tref je ze aan in groepjes van drie, vier, soms tien tegelijk, rond een plastic tafeltje waarop minimaal een fles Hong Thong-whisky en een bakje nootjes staan. Want plastic stoelen nodigen uit tot samenzijn, tot lange gesprekken over niets, tot eindeloos genieten van het feit dat je nergens naartoe hoeft.
En plots begreep ik het. Die plastic stoel is niet zomaar een stoel, maar het ultieme symbool van de Thaise volksaard. Hij is flexibel, goedkoop, praktisch, totaal niet pretentieus en vooral: hij neemt zichzelf nooit te serieus. Hij belooft niets wat hij niet kan bieden, vraagt niet om bewondering, stelt geen eisen. Kom zitten, blijf zolang je wilt, ga wanneer het je uitkomt.
Neem mijn buurvrouw Yai. Elke ochtend zet ze haar plastic stoel buiten neer, tussen haar bananenbomen en een troep kippen. Daar zit ze vervolgens urenlang stil voor zich uit te staren. Soms knikt ze naar voorbijgangers, soms praat ze tegen haar kippen, en heel af en toe kijkt ze even naar mij. “Waarom zit u daar?” vroeg ik haar ooit. Ze glimlachte alleen maar en zei: “Omdat de stoel hier staat.”
Daar zit iets in. Wij farang zijn altijd op zoek naar diepere betekenissen. Alles moet zin hebben, nut, waarde. Maar hier, in dit land van wuivende palmen, natte rijstvelden en glimlachende mensen, bestaat die dwang niet. Dingen hoeven niet uitgelegd. Die plastic stoel is simpelweg een uitnodiging om stil te zitten en het bestaan te accepteren zoals het is: scheef, ongemakkelijk, maar uiterst draaglijk zolang je niet beweegt.
Want soms heeft het leven geen ingewikkelde betekenis nodig. Soms is het antwoord gewoon een stoel, wat schaduw, en iemand naast je die vriendelijk knikt.
En daar heb je geen dure, ergonomische tuinstoel voor nodig…
———————————————
Dit artikel is [jp_post_view]
———————————————
Over deze blogger
-
Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.
De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.
Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur8 januari 2026‘Waarom ik dit jaar weer niet aan zelfverbetering doe: de kunst van het matige genieten’
Cultuur26 december 2025‘Ik leef al 543 jaar in de toekomst en toch ben ik steeds te laat’
Korte verhalen22 december 2025‘Kerstmis in de tropen en de eenzame slinger van de 7-Eleven’
Cultuur15 december 2025‘Overleven als voetganger in Thailand’
Héél leuk om te lezen. Van het begin tot het einde een grote glimlach op mijn gezicht. Zalig geschreven!
Hallo KeeNok
Ik weet niet hoe zwaar u bent maar zelf tik ik de 120 kg aan bij lengte 178 en heb in al die jaren op duizenden plastic stoelen gezeten zoals u beschrijft .
Je moet weten dat deze stoelen getest zijn op een gewicht van 70 kilo tot max 100 kilo maar veel sterker zijn in gebruik tenzij de bewuste stoel te oud is en te lang in de zon heeft gestaan.
De plastic rode en blauwe stoelen zitten heerlijk met goede steun in de rug [40 jaar rugproblemen]
Men ,moet goed rechtop positie zitten met rug tegen de rugleuning bij alle duizenden eettentjes uitgeprobeerd
Voor mijzelf dagelijks 8 uur voor de pc vertoevend op dubbele blauw en rode plastic stoel met kussentje.
Waarom dubbele stoel ,omdat ik in het verleden 138 kg woog
Dubbele plastic stoel is ideale hoogte benen net onder lade kyboard van pc.
Nooit meer vermoeid want met rechte rug zitten.
Merk Rode en blauwe plastic stoel met open rug dus niet zweten
FANCING
CHAICHANA PHATTANA
Ikzelf heb bureaustoelen gehad van 3000 bahe tot 4500 baht en uiteindelijk zit ik al vele jaren op
een dubbel rood en blauw plastic stoeltje met dun kussentje
succes en prettige dag gewenst KeeNok
Dat de prijzen vooral dan in de horeca in Europa zo hoog liggen heeft volgens mij zeker ook te maken dat bij ons alles trendy hip en design moet zijn. In Thailand kan je nog een cappucino drinken voor 40 Baht maar dan zit je wel op zulks plastic stoeltje aan een plastic tafeltje. Ik vind dat simpele heerlijk en hoef al die luxe niet en alzeker niet wanneer ik dan 3 of 4 maal meer moet voor betalen voor hetzelfde. En al bij al vind ik die stoelen heerlijk zitten en niet zelden beter dan die decadente design stoelen.
Dat is een tip die die ik ga uitproberen, wij hebben wat stoelen vd makro . Slecht om te zitten..
groothandel AEC heeft grote keuze net buiten Nongkhai net tegenover de MAKRO en waarschijnlijk heeft De MAKRO ook een aantal keuzes .
Kijk op etiket 70 tot 100 kg.
Niemand hielp je overeind toen je plat op je rug lag?
Beetje vreemd.
Als ik zoiets heb rennen er minimaal 5 mensen meteen naar me toe.
Een lofzang nog wel! Op DE plastic stoel van Thailand. O, heus wel, wij hebben ze ook in wat ‘ons’ huis was in Nongkhai, het huis dat ik heb afgestaan al weer ruim zeven jaar geleden. Maar ik vond het dingen van niks noppes nada!
Nu ben ik niet de lichtste persoon van deze wereld en zelfs gewichtiger dan reageerder Peter hierboven. Met het gevolg dat tijdens het zitten de stoel afscheid van je neemt… Je voelt een licht gewiebel achter/onder je en hoppa! daar zakken de poten onder je edel achterste uit. Reden om een paar klassieke houten stoelen aan te schaffen die zonder commentaar hun werk voor mij willen doen. Kussentje er op en tegen de rugleuning en gemak dient de mens….
Maar blijven jullie gerust lekker genieten hoor! Op je plastic stoeltje….
Hallo Eric , van het goede merk 2 op elkaar en je hebt nergens last van zolang je niet de 160 kg overschrijd
en dan nog denk ik met dubbele stoelen gaat het lukken .
1 Tip nieuw kopen en niet in de zon zetten dan is er geenprobleem.
Bij mijn eerste bezoek aan schoonmoeder, ging ik op zo’n plastic stoeltje zitten en meteen zat ik op de grond, iedereen lachen natuurlijk
In al die jaren van rondreizen nooit over nagedacht. Wit-rood en blauw ze waren er gewoon. Na dit gelezen te hebben ga ik toch anders naar kijken. Ik heb schone stoeltjes gezien maar ook hele vieze en meestal voorzien van reclame, Pepsi bijvoorbeeld. Een mooie combi was meestal, vieze plastic stoeltjes, spierwit tl licht, plakkende tafelkleden en harde muziek of tv. Deze combinatie stond veelal garant voor heel erg lekker eten
Beste,
Plastiek stoeltjes die tè lang in de zon staan verminderen aan kracht. Weet dat plastiek zwak word van intens lang blootgesteld aan intense zonnewarmte de plastiekmoleculen verzwakken. Als je dan het ” ongeluk ” hebt op zo’n stoeltje plaats te nemen, kan je lichaam eens onaardig contact met de grond maken. Bij deze.
Grtz, Dre
Prachtig verhaal!
Komt bekend voor! Ik ben zelf nog een groentje in Thailand 🙂 maar bij mijn eerste bezoek aan mijn Thaise familie stonden er 2 plastic stoeltjes, helemaal grauw en verweerd. Mijn vriendin zag mijn twijfel en snelde naar mij toe toen ik toch nog op 1 van de de 2 minst slecht uitziende stoeltjes wilde gaan zitten. Dat werd dus even niet goed gekeurd en kon ik op een stenen bankje gaan zitten, waar ze meteen ook een kussentje bij regelde. Stoeltjes bleken ca. 25 tot 30 jaar oud te zijn en dus gevaar voor een (te) zware farang.
De volgende dag meteen als eerste 2 nieuwe stoeltjes geregeld. Een een rode. Ik mocht zelf de kleuren uitzoeken. Maar die stoeltjes…. die zie je inderdaad overal.
Thuis in NL moet je trouwens die hele dure merk lig/zit tuinstoelen ook niet in de zon laten staan hoor. Ook daar heb je een grote kans dat na 10 jaar of meer deze stoel je ineens in de steek laat 🙂