‘De liefde, de logica en de loterij’

Ik zat vanochtend op mijn vaste plekje bij het koffiestalletje van mevrouw Pim, een wiebelig tafeltje onder een blauw zeil, waar de koffie zwart is als een zondaarsziel en je voor vijf baht gratis het dorpsnieuws meekrijgt. Ik dacht na over een artikel dat ik op Thailandblog gelezen had, met de fascinerende titel: ‘Waarom sommige Thaise vrouwen kiezen voor een westerse man’.

Ondertussen luisterde ik ook nog naar het gebruikelijke ochtendconcert van hanengekraai, brommende scooters en het ijzeren geratel van een tempelbel in de verte. En alsof de duvel ermee speelde, viel mijn oog op iets wat je hier wel vaker ziet en toch elke keer iets in je wakker kietelt: een jonge Thaise vrouw op slippers, hand in hand met een gezette farang in een tropenbroek, zijn sokken op half zeven.

Ze liepen voorbij zoals verliefde stelletjes overal doen: iets te dicht tegen elkaar aan, licht schommelend op het ritme van hun eigen onwaarschijnlijke geluk. Hij met zonnebrand op z’n neus, zij met een plastic tasje vol boodschappen en een glimlach die geen uitleg nodig had.

Ik dacht weer aan het bewuste artikel op Thailandblog. En dan begint het malen.

Niet omdat ik het niet begrijp. Maar omdat ik het wil begrijpen.

Want geloof me: de wiskunde van de liefde klopt hier zelden. Als je het aan een nuchtere Hollander vraagt, krijg je een mengeling van cynisme en jaloezie: “Ze willen je geld, je paspoort, je pensioen.” Misschien. Maar als je het aan een oudere farang vraagt die al jaren tussen de mango’s en de muggen bivakkeert, dan zie je iets anders. Iets zachter. Iets wat je met je hoofd niet kunt vatten, maar je hart een beetje herkent.

Ik ken wel van die stelletjes. In mijn dorp zie je ze ook. De man vaak wat norsig, bezorgd over zijn pillendoos of zijn pensioengeld dat verdampt bij de goudwinkel. De vrouw praktisch, zorgzaam, af en toe schaterlachend met haar zussen over een soapserie op YouTube. Zij geeft structuur, hij geeft status. Of veiligheid. Of gewoon een airco.

Is dat liefde? Misschien niet zoals we die in onze romcoms leren kennen. Maar wie zegt dat liefde altijd een vuurpijl moet zijn? Soms is het een waaier op standje zacht: verkoelend, betrouwbaar, een beetje gammel in de scharnieren, maar je mist hem pas als hij kapotgaat.

Ik moest denken aan mijn buurvrouw, tante Malee, die ooit zei dat ze met haar farang getrouwd was ‘niet voor liefde, maar voor rust’. En toen zeventien jaar later in tranen zat toen hij overleed. ‘Hij was als plensregen op een droge rijstakker,’ zei ze. ‘Niet mooi, wel nodig.’

Misschien is dat het wel, dacht ik. In Thailand is liefde zelden romantisch, maar vaak functioneel. En vreemd genoeg houdt het vaak beter stand dan onze westerse ideaalbeelden, die instorten zodra iemand op sokken de verkeerde soort kaas koopt.

We zijn geneigd te oordelen vanuit ons eigen referentiekader. Maar wie hier langer woont, leert langzaam iets van die Thaise berusting: het leven is geen puzzel die moet kloppen. Het is een legkast met ontbrekende stukjes, verkeerd gedrukte randjes en een kat die halverwege over de tafel springt.

Dus als ik een jonge vrouw met een oude farang zie lopen, kijk ik niet meer weg. Ik kijk langer. Met nieuwsgierigheid. Met mildheid. En met een beetje bewondering, dat ook. Want ze durven het tenminste. Zij kiest hem, hij kiest haar. En tussen alle ruis van cultuurverschillen, leeftijdsgaten en Google Translate-liefdeswoorden vinden ze iets wat ik zelf ook onder de knie heb gekregen: de kunst van het samen oud worden in een land waar niets van jou is, behalve het moment.

Mevrouw Pim kwam mijn kopje bijschenken, keek me aan en zei zonder aanleiding: “Je bent vandaag weer aan het denken, hè?”

Ik knikte.
“Over de liefde,” zei ik.
“Liefde?” Ze grinnikte. “Te duur.”

En ze liep door, met de gratie van iemand die precies weet dat sommige dingen niet te begrijpen zijn. Alleen te beleven…

Over deze blogger

Farang Kee Nok

Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.

De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.

Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!

Lees hier de laatste artikelen

Oudere postings van deze blogger

• Cultuur8 januari 2026‘Waarom ik dit jaar weer niet aan zelfverbetering doe: de kunst van het matige genieten’
• Cultuur26 december 2025‘Ik leef al 543 jaar in de toekomst en toch ben ik steeds te laat’
• Korte verhalen22 december 2025‘Kerstmis in de tropen en de eenzame slinger van de 7-Eleven’
• Cultuur15 december 2025‘Overleven als voetganger in Thailand’