We mogen weer (lezersinzending)

Terugkeren in Thailand voor de jaarlijkse overwintering is telkens weer een feest – maar dat is het, eerlijk gezegd, ook wanneer ik in het (late) voorjaar weer voet op Nederlandse bodem zet. Het voelt als het ideale ritme voor me: aangenaam weer in alle seizoenen en dat stelt me in staat om 12 maanden per jaar te genieten van mijn liefde en passie voor het fietsen.

Ik voel me als (jonge) tachtiger werkelijk een enorme geluksvogel dat ik nog steeds op die ooit ingeslagen weg kan voortgaan. Niet dat er geen obstakels opdoken op die weg, hoor: een hartaanval 4 jaar geleden en wat daarmee samenhangende problemen deze voorbije zomer, beide tijdens verblijf in Nederland, deden me wel eens afvragen of ik Thailand en mijn lief daar nog ooit zou terugzien. Gelukkig herstelde ik telkens snel en volledig, mede door de fysieke fitheid door het vele fietsen, volgens de cardioloog. ‘Vooral blijven doen’ was dan ook het advies dat ik bij m’n laatste consult meekreeg. We mogen dus weer, inderdaad – en dat hoef je mij geen twee keer te zeggen, ik spring direct op!

‘We mogen weer’ slaat ook op de uitkomst van de jaarlijkse procedure om m’n verblijfsperiode te verlengen. In voorgaande jaren is dat altijd zonder echte problemen gelukt, dus was het een kwestie van de juiste kopietjes maken, (vooral alle pagina’s van een bijna-vol paspoort…..), een visumondersteuningsbrief aanvragen en de nodige formulieren invullen. 

Hier in Chiang Rai kun je voor die verlenging alleen op maandag en woensdag terecht, meende ik te weten, maar daar begon ik toch aan te twijfelen toen ik op de website van Chiang Rai Immigration zag dat je een online afspraak voor die specifieke verlenging kon maken, waarbij er tijdstippen op alle werkdagen werden aangeboden. Dat was nieuw voor me maar zou goed uitkomen omdat op de eerstvolgende woensdag het kantoor gesloten zou zijn: ik kon op dinsdag om 08.30u terecht. Ik printte voor alle zekerheid de op m’n schermpje verschenen boekingsbevestiging uit – de daarbij beloofde e-mail is overigens nooit gekomen…….

Op dinsdag stipt op tijd samen met partner naar het in Central Plaza gevestigde kantoor – maar het verlengingsfeest ging niet door: alleen op maandag en woensdag werd me op vriendelijke toon medegedeeld. Mijn kopietje van de afspraak maakte geen indruk; dat systeem bleek helemaal niet actief te zijn…….. Als alternatief werd erop gewezen dat het kantoor in Mae Sai wèl op alle werkdagen verlengingen behandelde. We besloten, nu we toch op pad waren met alle documentatie, maar naar het aan de grens met Myanmar gelegen Mae Sai te gaan, een ritje van zo’n 70 km. Uiteraard moest er – we zijn tenslotte in Thailand, nietwaar – wèl eerst gegeten worden, maar dat is op de benedenverdieping van Central Plaza geen enkel probleem. 

Dat ritje pakte goed uit: na een grondige controle op volledigheid konden we kort voor de lunchpauze de papierwinkel achterlaten met de instructie om om 13.00u terug te komen. Bij terugkomst waren we direct aan de beurt en het duurde niet lang voor we mèt verlenging plus een re-entry permit weer in de auto zaten. Ook hier een vriendelijke en correcte benadering – en dat is, afgaand op de op Thailandblog gedeelde ervaringen van anderen, niet vanzelfsprekend. 

We mogen dus weer een jaar blijven; telkens toch weer een opluchting, al benutten we deze gastvrijheid maar gedeeltelijk.

Fietsen mocht ook weer, schreef ik hierboven, en ik heb sinds m’n aankomst, een maand of twee geleden, al weer vele rondjes door deze mooie provincie gereden. Alhoewel: het hadden er méér kunnen zijn als een aantal regendagen me niet uit het zadel had gehouden. Ook hebben we hier voor deze tijd van het jaar al koude ochtenden gehad, maar ook als je om 07u bij 10 graden opstapt – zo ‘koud’ heb ik het in al die jaren overigens niet eerder meegemaakt – draai je je, met de juiste kleding, al snel warm. Voor de locale Thais zijn dit echt extreme temperaturen die om dikke jassen, handschoenen en bontmutsen vragen, maar voor een Hollandse polderjongen – nou ja, jongen….. – stelt dat niks voor, natuurlijk.

Vroeg op pad dus, genieten van het nog zachte licht, van de zo kort na het regenseizoen nog glasheldere vergezichten op de omringende heuvels en bergen, je alvast in gedachten verheugen oo die koffiestop die eraan zit te komen. Ik hou er nog een redelijk tempo op na, maar hou wel oog voor het landschap dat zich voor mij uitrolt. Soms stop ik om een bepaald uitzicht op me te laten inwerken, een foto te maken of, zoals langs dat irrigatiekanaal op een van de foto’s, van de absolute stilte te genieten. Ik heb hier toch al minstens 60.000 km weggetrapt maar het verveelt nog steeds niet.

M’n eerste ritten na waren niet al te lang; ik merkte dat het oude lijf weer moest wennen aan de hogere temperatuur en vochtigheid. ‘Luisteren naar je lichaam’ is een vaak gehoord – en goed – advies. Inmiddels trap ik weer regelmatig 80 – 110 km weg, zoals richting Phan in het zuiden, of richting Mae Chan en verder, in het noorden. Door intensieve wegwerkzaamheden is de 118, de doorgaande route naar Chiang Mai, met de fiets momenteel helaas niet te doen – veel te gevaarlijk, dus Mae Suai en verder is tijdelijk buiten bereik. Gelukkig blijft er genoeg over, en vind ik nog steeds weggetjes waar ik nog niet eerder ben geweest. Met m’n in Chiang Rai geboren en getogen lief op pad in de auto breng ik haar, tot haar verbazing, regelmatig op plekken waar ze nooit eerder is geweest. ‘Khon Chiang Rai’, noemt ze me dan lachend…….

Hier in Chiang Rai en omgeving ontkom je, en niet alleen op de fiets, niet aan de rivier die het gebied doorsnijdt: de Mae Kok. Deze ontspringt in Myanmar en komt uiteindelijk, bij Chiang Saen, uit in de Mae Nam Kong, ofwel de Mekong. Vorig jaar richtten ongekende overstromingen grote schade aan, waarvan de gevolgen op een aantal plaatsen nog steeds te zien zijn. In het net voorbije regenseizoen is weer veel water gevallen, maar het was minder extreem en overstromingen bleven gelukkig uit. Helaas is de rivier nu op een andere manier in het nieuws gekomen, zoals u eerder op dit blog heeft kunnen lezen: vervuiling door afvalstoffen van illegale mijnen in Myanmar. Tot nu toe is daar door de Thaise overheid, op het instellen van een commissie na, weinig of niets aan gebeurd. Immers: vèr van het Bangkokse bed. Het feit dat de officiële machthebbers van Myanmar in het betreffende gebied onvoldoende invloed hebben om iets te doen aan deze vermoedelijk vanuit China aangestuurde illegale activiteiten maakt het ook niet gemakkelijk. Metingen hebben uitgewezen dat de betreffende stoffen inmiddels ook de Mekong hebben bereikt, dus ook Laos, Cambodja en Vietnam hebben een belang bij het aanpakken van de bron(nen) van de vervuiling. Of dit tot een gezamenlijke benadering gaat leiden? Er zijn geen signalen die daarop wijzen, helaas. Men stoot China niet graag voor het hoofd, in dit deel van de wereld………

Maar goed, ‘je niet drukmaken over iets waar je niets aan kunt veranderen’ heb ik me ooit, lang geleden al, voorgenomen, dus ik hou erover op en blijf, zolang ik me daar goed bij voel, gewoon lekker rondfietsen door deze geweldige contreien. Er is hier nog zoveel te genieten dat ik moet vrezen tijd tekort te gaan komen…..

Morgenvroeg stap ik weer op – we mogen gelukkig nog!

Over deze blogger

Cornelis

Cornelis, bouwjaar 1945, in totaal 42 jaar in overheidsdienst, op z’n 58e aanvankelijk aarzelend een aanbod aanvaard om vervroegd met pensioen te gaan, daar nooit spijt van gehad en dus nu al ruim 20 jaar van zijn vrijheid genietend. Groot fietsliefhebber, zowel in NL als TH; zet jaarlijks minimaal 10.000 km op de klok en heeft al eerder daarover een reeks artikelen geschreven voor dit blog. Woont een deel van het jaar nabij de stad Chiang Rai bij zijn lief, die hij daar ook ontmoette en waarmee hij nu bijna 9 jaar jaar een relatie heeft.

Lees hier de laatste artikelen

Oudere postings van deze blogger

• Leven in Thailand13 december 2025We mogen weer (lezersinzending)
• Vliegtickets14 februari 2025Tickets Thai VietjetAir: pas op waar je boekt!
• Activiteiten1 februari 2025Hoe sterk is de eenzame fietser…
• Leven in Thailand4 december 2024In en om Chiang Rai