Een mislukte aankomst in Bangkok die je niet wilt meemaken: Zelf voorbereiden is toch echt van belang
Mijn vrouw en ik vlogen voor een lang weekend naar Vietnam: via Hanoi en vandaaruit met de bus naar Sapa, een mooi stadje ruim 315 km noordwestelijk in de bergen. We hadden het geluk dat we slechts één van de drie dagen regen hadden.
Afgezien van het feit dat Sapa een heel leuke plek is, gaat het mij hier om iets anders: ik had telkens alles prima online kunnen regelen – de reis van Hua Hin naar Suvarnabhumi Airport, de vlucht naar Hanoi, de sleeperbus naar Sapa, en zelfs de vroege aankomst (we kwamen om vijf uur ’s ochtends in het hotel en onze sleutel lag al klaar).
In Hanoi namen we Grab-taxi’s en we boekten onze grote uitstap naar Fansipan, een punt op 3.150 meter hoogte, via het hotel – inclusief een lunchbuffet.
De receptionist van het hotel regelde alles voor ons en stuurde de elektronische tickets naar mijn WhatsApp. Die hoefde ik alleen maar te tonen bij het instappen in de trein naar de kabelbaan, bij de kabelbaan zelf en bij het buffet. In plaats van mij te laten uitzoeken welke tickets ik nodig had, namen ze mijn telefoon, scrolden vliegensvlug door de tickets en scanden ze. Ik merkte dat deze medewerkers dat al vele malen hadden gedaan – het ging razendsnel en efficiënt.
Ook onze terugreis naar Hanoi boekten we via het hotel, en de vlucht naar Bangkok (we besloten twee dagen eerder terug te vliegen, omdat we Hanoi wilden overslaan) kon ik gemakkelijk online omboeken. De reis van Suvarnabhumi naar Hua Hin boekte ik via 12Go – dat kost iets meer, maar we hoefden alleen de pdf op mijn telefoon te laten zien.
Oh, en waar ik erg van onder de indruk was: toen we in Bangkok op de eerste dag naar het vliegtuig gingen, hoefden we alleen onze paspoorten te scannen en konden we direct doorlopen. Dat ging supersnel – daar was ik niet aan gewend.
Echter, mijn voorbereiding was niet perfect.
Vlak voor de landing in Bangkok werd een film getoond over de inreis-procedure. Op de een of andere stomme manier had ik in mijn hoofd dat langdurig ingezetenen van Thailand deze elektronische handeling konden overslaan.
Maar ik twijfelde, en bij het uitstappen vroeg ik aan een steward of ik dat formulier ook nodig had, aangezien ik in Thailand woonde. Hij zei dat ik me geen zorgen moest maken, ik had dat niet nodig! Die idioot. Hij werkte nota bene voor Thai Airways en had dit beter moeten weten. Ik was zelf vroeger steward en ik werd in dit soort dingen gebriefd en gaf de juiste antwoorden aan passagiers!
Niets was minder waar.
Ik kon met mijn vrouw doorlopen tot aan de pascontrole voor Thaise inwoners. Mijn pas werd gescand en de beambte vroeg of ik mijn elektronische formulier had ingevuld. En ik – stom zoals ik al vaker bij andere buitenlandse gasten had gezien – begon bijna te discussiëren dat men mij had verteld dat dit voor mij niet nodig was. Hoe dom. Ik wilde alleen uitleggen waarom ik het niet wist. Hoopte ik stiekem dat ze me zou laten doorgaan? Hoe dan ook: we staan elektronisch geregistreerd. Je kunt niet zomaar doorlopen – je zit in het systeem en daar kom je niet onderuit.
Het ergste was dat ik – die prima met computers kan omgaan – geen idee had wat ik moest doen. Ze stuurde me terug en ik moest helemaal achteraan beginnen.
Daar stonden computerschermen om de online formulieren in te vullen, maar ik zag ook andere passagiers hetzelfde doen op hun telefoon. Waarom had ze me dan helemaal teruggestuurd? Dat had ik ter plekke kunnen doen.
Ik werd nerveus. Mijn vrouw was al door en wist niet wat er aan de hand was. Ik wist dat ze zich zorgen maakte.
Ik zocht “TDAC” op en kwam op een pagina terecht – niet wetend dat er verschillende formulieren bestonden. Ik begon met het eerste, en toen ik klaar was, moest ik 50 dollar overmaken! Toen zag ik dat de procedure twee tot drie dagen zou duren. Ik raakte langzaam in paniek – dat kon toch niet waar zijn?
Ik besloot terug te gaan naar die beambte. Hoe stom kun je zijn? Ze herkende me waarschijnlijk niet eens meer.
Een jonge vrouw van het servicepersoneel kwam naar me toe en wilde me al terugsturen. Ik probeerde haar duidelijk te maken dat mijn vrouw op me aan het wachten was. Terwijl we praatten, belde mijn vrouw gelukkig, en kon ze even met de beambte spreken. Die bekeek mijn formulier en zag dat ik het verkeerde had ingevuld – ik moest gewoon het landingsformulier invullen, en dat was gratis.
Ik mocht naar de prioritylijn, waar ik het lopend kon invullen. Maar ik kwam er niet uit. Er werd gevraagd naar een volgende vlucht, een visumnummer en allerlei zaken die niet van toepassing waren.
Uiteindelijk kwam ik bij de immigratieofficier, met nog steeds maar de helft ingevuld – na vier pogingen. Ik was hypernerveus, bijna in paniek.
Ze had me al een tijd zien staan: een oude man die het niet meer wist. Ik, die jarenlang formulieren voor passagiers had ingevuld, stond daar als een amateur die niets kon. Ik voelde me zo hulpeloos – twintig jaar ouder in één klap. Ze kreeg medelijden en hielp me met het invullen van het formulier. En ik speelde maar al te goed de rol van domme oude man.
Toen alles klaar was, zei ze: “De volgende keer laat je je Thaise familie helpen met invullen.”
“Ja,” stamelde ik verlegen, “dat doe ik.” Ik bedankte haar vele malen en mocht uiteindelijk doorlopen.
En dit alles omdat ik dacht alles te weten en dingen weg te laten – in plaats van even te kijken of het ook voor ons, pensionado’s in Thailand, van toepassing was. Maar ondanks dat het aan mij lag, vind ik dat immigratie in Hua Hin daar ook iets aan had kunnen doen. Toen ik mijn re-entryformulier vroeg, had ze kunnen vragen of ik bekend was met het TDAC-systeem. Dat vertelde ik haar deze week toen ik me weer meldde. Ik zei dat ik grote problemen had gehad op de luchthaven en dat dit voorkomen had kunnen worden als ik had geweten dat ik dit ook moest invullen. Toen gaf ze me een pamflet dat ze in een lade had liggen.
Verdorie, waarom geven ze dat niet gewoon mee aan mensen die een re-entryformulier aanvragen? Dan was het hele gedoe niet nodig geweest. En ook als de steward mij een goed antwoord had gegeven, had ik toch nog iets kunnen doen voordat ik bij de pascontrole kwam.
Ik heb me nog nooit zo hulpeloos en wanhopig gevoeld als bij deze aankomst. Het duurde echt een hele tijd voordat ik weer kalm werd. Zelfs nu, twee dagen later, denk ik er nog aan terug – en daarom schrijf ik dit alles op, in de hoop iemand te waarschuwen niet dezelfde fout te maken.
Over deze blogger
- Maak kennis met Sjaak: de Nederlandse globetrotter die Thaise knutselaar werd. Geboren in Kerkrade, opgegroeid in de lucht met 30 jaar bij Lufthansa, verruilde Sjaak de wolken voor kokospalmen. Nu woont hij met zijn vrouw Aom in de buurt van Hua Hin en bouwt hij vijvers, dompelbaden en rust – één zonnepaneel tegelijk. Vloeiend drie talen sprekend en een beetje Thais knutselend, is hij een VR-savvy techneut die rustige avonden thuis verkiest boven drukke plekken. Met een kat op de bank, bamboescheuten in de mand en een fietsende crew voor koffiepauzes, beheerst hij de kunst van het slow living na een succesvol leven. Van 3D-fotografie tot doe-het-zelf-isolatie, Sjaak is niet alleen met pensioen – hij heeft zich herpakt.
Lees hier de laatste artikelen
Lezersinzending13 november 2025Een mislukte aankomst in Bangkok die je niet wilt meemaken: Zelf voorbereiden is toch echt van belang
Taal11 juli 2025Mijn reactie op het beslist goede boek ‘De Thaise Taal’, een Nederlandstalig leerboek
Leven in Thailand9 juni 2025Eindelijk klaar…
Leven in Thailand5 juni 2025Een diplomatiek dagje Bangkok – Van pensioenzaken tot AR-brillen
Inderdaad een stomme fout, dat hele digitale arrival/departure gebeuren is al maanden op allerlei plekken besproken (dit blog, Thaise media, sociale media etc.). Maar na een paar jaar afschaffen/bevriezen van de arrival/departure card procedure snap ik ook wel dat de (nu digitale) herinvoering nog niet bij iedereen een automatische vanzelfsprekendheid is. Dat Thaise burgers sinds Covid niet langer de departure/arrival card in moesten vullen kan natuurlijk ook verwarring geven. Dus dat jij, personeel van de luchtvaartmaatschapijen en dergelijke het allemaal nog niet precies weten is én stom én ook begrijpelijk. Het moet gewoon nog even routine worden.
Strikt genomen hebben stewards hier niet eens een rol meer, vroeger deelden die die papiertjes uit als een soort service, maar er valt niks meer uit de delen. Of de Thaise autoriteiten moet minstens een jaar lang flyers maken en die verspreiden via immigratie kantoren én in binnenkomende vliegtuigen. Er zal vast ook wel ergens in de hal een bord hebben gestaan, maar die verdrinken zo in een zee van allerhande borden en de routine van de afgelopen jaren moet je eerst dus afleren voor iets nieuws. Kwestie van wennen dus.
Dat digitale is vooral makkelijk voor de autoriteiten, alles snel op te zoeken en door te zoeken. Papiertjes verdwenen anders in een archief om er eigenlijk nooit verder wat mee te doen, maar zo’n papiertje onder je neus gedrukt krijgen is voor reizigers die niet bekend zijn met dit soort dingen wel makkelijker. Valt niet te missen en invullen spreekt ook meer voor zich dan “ingewikkelde” digitale formulieren. Meen dat er in de media ook melding was van hulp op de luchthaven want digibeten of mensen met een handicap die dit niet alleen of kunnen zijn er natuurlijk volop.
Hoe dan ook, komt volgende keer goed en enkele bloglezers zullen niet de zelfde begrijpelijke stomme fout maken. Dus bedankt Sjaak.
Ben dinsdag teruggekeerd naar Thailand met Thai Airways.
Alvast kreeg je daar op je tv schermpje de volledige uitleg over de TDAC
Bovendien werd het nog eens omgeroepen.
Ja, in mijn vliegtuig ook…. maar in mijn hoofd zat dit beeld vast, dat ik een uitzondering was en ik lette niet op, omdat ik naar mijn buurman aan het luisteren was. Voorbeeld van een slecht opgevoede passagier die het zelf schuld is…volgende keer pas ik beter op!
Ja Sjaak, hoeveel passagiers denk je volgen de veiligheidsinstructies op de schermpjes die men meestal toont net voor het opstijgen? Bij een eventueel drama weten de meesten niet eens waar ze hun reddingsvest kunnen vinden.
En zal je de volgende keer wat beter opletten? Je zal je TDAC gegarandeerd niet meer vergeten maar voor de rest zal alles wel bij het oude blijven 😉
TDAC is ook nodig bij een border run ! en kan gevraagd worden naar een bewijs van verlaten TH.
Vreemd want TDAC betreft enkel binnenkomst.
Daarom noemt het ook Thailand Digital ARRIVAL Card.
Vertrek hoef je zelfs niet in te vullen.
Denk dat er ook vele die langere tijd in Thailand verblijven dat zelfs niet hebben omdat het pas sinds mei bestaat.
Lijkt me logisch, voor een borderrun moet je het het land opnieuw binnenkomen, en dus weer een TDAC invullen.
Ja bij binnenkomst maar wat heeft het dan met verlaten maken.
En wat heeft dat dan met het verlaten van Thailand te maken? Niemand kan bij het verlaten toch weten wanneer je terug gaat komen.
Nou beste Sjaak, inderdaad een fikse fout en een harde les die niet (meer) te maken. Jammer dat je probeert de verantwoordelijkheid van jouw fout mede neer te leggen bij een steward. Waarom op een medewerker van een vliegmaatschappij vertrouwen dat hij regels van Immigration kent? Waarom bij de aanvraag re-entry niet zelf nog voldoende nagevraagd naar de procedure TDAC? Waarom niet gewoon Ronny LatYa gevolgd die sinds het begin meer dan voldoende en tot in de treure geinformeerd en beantwoord heeft aangaande TDAC?
Wij kwamen ook onlang terug met re-entry retirement na een weekje weg. Bij terugkomst en paspoortcontrole geen enkele vraag over die TDAC. Ik liet de QR-code zien. ‘How to do with this one?”, vroeg ik de IO. Niet nodig, want stond in de PC. Zo kan het en zo wil H het. En Thailandblog maakt duidelijk.
Het is nu niet dat we het er TB nog niet over gehad hebben. Denk een stuk of 20 vragen en artikels
Vul in zoekfunctie maar eens TDAC in……
Ga nou niet iemand anders de schuld geven want je bent gewoon een domoor als je niet weet dat je als falang in Thailand binnenkomend dat formulier moet invullen. En op de luchthaven heb je alle tijd om dat formulier in the vullen indien je dat vergeten was.
In de huidige tijd moet je zowat in elk aziatisch land zo iets per internet invullen en dat is inderdaad niet altijd gemakkelijk
Mooi beschreven Sjaak, ik voelde helemaal met je mee.
Van dit soort situaties is Kafka beroemd geworden!
Lol Sjaak, toch wat vaker Thaiblog lezen, want het is hier vaak benoemd. Het formulier in vullen heeft mij ook de nodige vloeken uit doen kramen hoor. Het is voor buitelandse inwoners van Thalland wat lastiger. Het is hier een aantal keren uitgelegd, maar dat vergeet ik dan weer.
Wat wel is dat als je vanuit NL hier naartoe reist, luchtvaart maatschappijen netjes een waarschuwing geven. Schijnbaar doet Thai dit niet en jammer dat cabincrew ook niet goed geinformeerd is. Hij had even kunnen vragen of je een Thai pasport had.
Volgende keer beter en bedankt voor je verhaal.
Ik heb het TDAC formulier moeten invullen bij mijn re-entry in augustus. Mijn reis was al maandenlang gepland dus had ik alle tijd om dit voor te bereiden.
En ja, er zijn wat aandachtspuntjes waarover je kan twijfelen maar die puntjes zijn vele malen toegelicht door Ronny.
Als je vergeetachtig bent noteer dan alles in een mailtje naar jezelf, simpel toch. Ik heb dit ook gedaan en een paar dagen voor mijn terugkeer naar Thailand was mijn TDAC binnen de kortste keer online ingevuld. Sommigen zoeken problemen die er gewoonweg niet zijn.
Idioot en onwaarschijnlijk deze regeling voor gevestigde ex-pats. Je hebt een huis, een bankrekening, een troewboekje, een bankrekening etc. En tot slot waarschijnlijk een belastingnummer en zeker een immigratie nummer met pasfoto. Bij aankomst kan men je paspoort scannen en alle informatie komt te voorschijn. Op basis van al dit zou een toegangskaart overbodig zijn. Maar ja Thailand en zijn onvolkomen regeltjes die ook nog steeds veranderen.
Het is gewoon een registratie van alle binnenkomende buitenlanders, waarom zou je dan voor een beperkte groep een uitzondering gaan maken?
En ja, als ze je paspoort scannen, hebben ze je gegevens, maar dat geldt voor iedereen met een visum of een eerder bezoek.
Dit neemt niet weg dat je die onvolkomen regeltjes gewoon correct volgt. Dit topic is daar het beste bewijs van.
Die TDAC invullen kostte me vorige maand amper vijf minuten. Gewoon online, je hoeft er niet eens voor buiten te komen. Is dat nu echt zo’n drama?
Hoeveel klaagzangen lezen we hier wekelijks? Ik woon hier intussen zo’n vijftien jaar, en het enige dat wat meer tijd vraagt is mijn jaarlijkse visumverlenging. Maar goed, we zijn met pensioen,waar zit het probleem dan?
Het grootste probleem is dat heel wat farang denken alles beter te weten. Op dit prachtige blog worden alle regels en wetten tot in de puntjes uitgelegd. De dossierbeheerders zijn altijd beschikbaar om vragen te beantwoorden. En toch lijkt het, als we de topics hier lezen, alsof alles kommer en kwel is. Waar denk je dat dat aan ligt?
Nu maar controleren of je nog moet gaan melden voor TM30.
Groeten uit Trat.
Bedankt voor jullie eerlijke reacties. Ik ben het er volledig mee eens. En ik geef die steward niet de schuld dat ik het verkeerd had gedaan. Ik ben van mening dat je, omdat ik zelf steward ben geweest, op zijn minst de regels van je eigen land moet kennen. Natuurlijk… ja ja, ik ben er zelf verantwoordelijk voor. Maar ik had waarschijnlijk bij zo’n vraag een eerlijk antwoord gegeven en tegen de passagier gezegd dat hij dat aan het bodempersoneel moest vragen als ik het zelf niet wist. Hij is niet schuldig, en ook de immigratie niet, die me daar niet op wees toen ik een re-entry vroeg. Ikzelf.
Dat was overigens ook het enige dat tijdens de reis fout ging. Voor de rest ging alles prima.
En ik mag ook van geluk spreken dat ik een aardige immigratiejuffrouw tegenover me had, die me toch nog heeft geholpen.
Trouwens… we zouden eigenlijk pas vandaag naar huis zijn gekomen. Je wilt niet weten wat er vannacht gebeurde. Mensen die in de buurt wonen, weten het wel. We hadden een enorme regenbui, en bij ons begon het water over onze veranda naar binnen te stromen. Ik moest alles hoger zetten en later hozen. Het bleek dat een van onze aardige buren het gat, waar dit overtollige water normaal gesproken door wegloopt, had dichtgecementeerd. Waren we pas vandaag thuisgekomen, dan had ik voor een boze verrassing gestaan. Mijn computers zouden in het water hebben gestaan, evenals tal van andere spullen.
Hallo Sjaak,
Ik waardeer dat je gewoon toegeeft dat het jouw eigen fout is.
Natuurlijk kan je het eens verkeerd inschatten.
Alle lof dat je er open over bent, jij bent een echte kerel.
Groet Mike.
Het probleem TDAC is hier tot vervelens toe vele malen besproken geweest.
Ronny heeft dit onderwerp met de nodige vakkennis aan de man gebracht en op alle vragen een keurig antwoord gegeven.
Ik snap niet dat een trouwe lezer als Sjaak S, die hier het blog regelmatig van antwoord dient, dit uitermate belangrijk document helemaal vergeet in te vullen. Een kapitale fout waarvan hij toch eerlijk de oorzaak bij zichzelf legt.
Een goede steward had deze ellende al aan zien komen, die had even geïnformeerd bij de jeugdige grijsaard en in een ommezien het juiste formulier verzorgd. Maar ja kom daar vandaag de dag nog eens om…
Welk formulier dan?
Laat ik, met jarenlange Thaise formulierenervaring, het TDAC formulier invullen een paar dagen voor de reis naar Thailand, het nu als meest eenvoudig te hebben ervaren.
Absoluut niet het drama-verhaal betreffende waardig.
Ik vond daarentegen dat inreisformuliergedoe tijdens Covid-19 periode enorm vervelend.
Gewoon omdat ze het niet met pdf deden. Dat was vervelend.
Typisch iets simpels moeilijker doen dan nodig was.
Zijn ze hier erg goed in.
Je moet gewoon even er door heen kijken, dat het onlogische van Thaise formulieren in het engels.
Neem alleen al de opstelling van bijvoorbeeld Retirementverlenging- en Re-entry formulieren.
Rare set up ook;
Zoals te groot vak voor klein 2-cijfer leeftijdsgetal
Te klein vak voor veel letter/cijferig paspoortnummer.
Ongeveer zelfde meegemaakt.goede les.wel 3 dagen vantevoren invullen dan heb je gegevens bij de hand.en mijn vriendin wachten totdat je allebei door de douane kan.dan kan je elkaar helpen.
Maar uiteindelijk heeft de douane het voor mij bij zijn balie ingevuld en geregeld.maar uiteindelijk oponthoud 2 a 3 uur.
Douane zal wel immigratie zijn veronderstel ik?
J e kan niet wachten tot je door immigratie of zelfs douane bent zodat je vriendin kan helpen, want je moet het voordien invullen.
Dat immigratie officieer aan zijn balie dat voor jou gaat invullen lijkt me ook wel sterk Waarschijnlijk een van de helpers die voor immigratie de mensen bijstaat aan die TDAC zuilen.
2 a 3 uur opgehouden? Toch niet aan die immigratiebalie hoop ik? Ze zullen daar anders gelukkig geweest zijn in die rij 😉
Hoe herkenbaar, maar ook stressvol als je er wél aan denkt. Thai die hier bij immigration werken of de bedenkers van dit systeem reizen zelf niet en hebben geen idee hoeveel stress dit soort zaken kan opleveren. 3 dagen van tevoren (72 uur eigenlijk) kun je het pas invullen…..hoezo kan dat niet verlengd naar bv 7 dagen. Ik ben in de dagen voor vertrek echt met andere zaken bezig dan die site invullen. Dat gaf mij echt stress de afgelopen, voor mij, eerste keer. Maar zoals gezegd, Thai hebben geen inlevingsvermogen, ze verzinnen maar wat en je hebt het er maar mee te doen zoals met nog veel meer zaken die onbegrijpelijk blijven. Overigens is er helemaal niet naar mijn QR code die je krijgt gekeken. Zoals zo vele verzinsels en papieren, het ligt allemaal aan welke beambte je voor je neus krijgt.
Meen je dit echt Danny? Hoezo stress?
Ik had dit formuliertje binnen de 10 minuutjes online ingevuld. Er zijn een paar aandachtpuntjes, dat zal ik niet ontkennen maar die zijn allemaal meerdere malen toegelicht door Ronny.
Als jij het invullen van de TDAC ingewikkeld vindt dan zullen die 3 voorafgaande dagen, een week of zelfs een maand geen verschil uitmaken. Wat wel een verschil uitmaakt is de voorbereiding. En die had je perfect kunnen doen door de zoekfunctie van ons blog te gebruiken. Als je zoekt op TDAC zou je gezien hebben hoe uitgebreid dit onderwerp hier besproken werd.
Ik vind het huidig systeem met het TDAC formulier vele malen gemakkelijker dan het oude TM6-formulier. De TM-6 moest je meestal in het vliegtuig invullen. Ik kon de helft amper lezen, dan had je buurman niets om te schrijven. En dan moest je het 2de luik van de TM-6 dan netjes bijhouden voor het eventuele vertrek.
Je hebt ruimschoots 3 dagen de tijd om je in orde te stellen. Voor mij een pak stress minder i.p.v meer. Nee geef mij maar de TDAC procedure i.p.v. dat papieren gedoe.
Het schrijnende aan dit verhaal is niet dat Sjaak zijn TDAC vergat in te vullen, maar dat hij samen met zijn Thaise echtgenote aan immigratie staat en zij al doorloopt en Sjaak daar alleen staat te blinken.
Mijn echtgenote zal mij altijd laten voorgaan want als er problemen zouden zijn kan zij perfect in de eigen taal navragen wat er scheelt. Ik ben ook al wat ouder en sla soms in paniek als een immigratiebeambte in het Engels begint te brabbelen. Dan is mijn vrouw de perfecte backup en lost zij meestal het probleem wel op.
Een wijze les voor onze Sjaak en niet in het minst ook voor zijn vrouw!
Misschien een ideetje voor immigratie in Thailand, in Maleisië kan je net voor je naar immigratie gaat dat nog doen op pc’s die daar staan opgesteld althans vorig jaar toch nog.