Er is iets met het moment waarop een vliegtuig landt. Je hoort het niet alleen, je voelt het ook. Het diepe gerommel onder je stoel, het schokken van de wielen die het asfalt raken, het plotselinge besef dat je er eindelijk bent.
Toen we landen op Suvarnabhumi Airport, voelde het alsof ik even geen lucht kreeg. Niet van paniek, eerder van een overweldigende mengeling van alles. De harde rem, het bonzen van mijn hart en die vreemde stilte in mezelf die pas viel toen de motoren afsloegen.
Ik zat vastgegespt in mijn stoel, volgens mij 37A, maar ik weet het eigenlijk niet meer. Met een restje lauwe appelsap in een bekertje. Buiten trok de landingsbaan langzaam voorbij, het taxiën begon. Een rij palmstruiken, een servicevoertuig, een vliegtuig met een gele staart. Dingen die me normaal nauwelijks zouden opvallen, maar nu voelde het alsof ik elk detail scherper zag alsof het iets te zeggen had. Dit is je nieuwe begin, fluisterde alles. En ik luisterde. Maar ik wist niet goed hoe.
De intercom kraakte. We mochten onze spullen pakken. Rondom mij stonden mensen op, reikten naar de bagagebakken, mompelden tegen elkaar. Alles ging ineens snel. Ik bleef even zitten. Alsof ik het moment wilde vasthouden. Alsof ik nog even wilde schuilen in de cocon van die stoel, voor het echte werk zou beginnen.
Toch stond ik op. De knieën kraakten, de schouders protesteerden van de lange vlucht. Mijn rugzak voelde zwaarder dan gedacht, alsof hij nog geen zin had om mee te gaan. Of komt het omdat je met 67 jaar niet meer de kracht hebt van een backpackers die echt zware rugzakken bij zich hebben?
We schuifelden het gangpad in. Niet praten, alleen kijken. Naar de mensen om me heen, naar het vage blauw van de vliegtuigwand, naar het kleine, vale gordijn dat de cabine van de businessclass scheidde.
En dan ineens: de open deur. De trap naar de slurf. De geur van warme lucht met iets van metaal en kerosine komt mij tegemoet. De warme deken die je begroet en zegt, het is goed zo, wees welkom. Dan dat eerste vleugje Thailand. Niet per se een geur, maar een gevoel. Een andere atmosfeer. Je ruikt rijst, luchtvochtigheid, iets ondefinieerbaars of verbeeld ik me dat? Alsof de lucht voller is, zwaarder bijna. En toch lichter, tegelijk.
Mijn voeten raakten Thaise grond. En ineens was alles anders. Bekender dan verwacht en toch totaal vreemd. Ik was hier al zo vaak geweest, waarom voelde het nu opeens zo anders?
Ik liep met de stroom mee, zoals altijd op een luchthaven. In die stille optocht van mensen die allemaal iets achter zich laten en iets tegemoet gaan. Sommigen met vakantiegezichten, anderen met vermoeide ogen en velen met haast. Ik daartussenin. Niet als toerist, niet als zakenreiziger en zeker geen haast. Maar als iemand die zijn leven had opgedeeld in een ‘ervoor’ en een ‘erna’. Een nieuw leven tegemoet.
De borden wezen ons naar Immigration. En daar begon het. Mijn hart klopte net iets te hard, mijn ademhaling zat te hoog. Het had niets met angst te maken, maar met het gewicht van betekenis. Elke pas die ik zette, voelde als een keuze. Dit was geen overstap, geen tussenstation. Dit was mijn aankomst. Mijn avontuur lag niet meer op papier op de keukentafel in Nederland of in mijn hoofd, maar daar achter die rijen.
Ik pakte mijn documenten erbij. Visum, paspoort, de kopieën waar ik drie keer naar had gekeken voor ik vertrok. Alles zat in een mapje met een rits, netjes en voorbereid. En toch voelde ik me kwetsbaar. Alsof een verkeerd stempel alles kon veranderen. Een bureaucratisch ‘nee’ dat me terug zou duwen naar waar ik vandaan kwam. Absurd misschien, maar het zat er wel.
Het was druk bij de balies van immigration. De rij bewoog langzaam. Tijd genoeg om na te denken, te twijfelen, te piekeren. En dus deed ik dat. Was ik naïef? Had ik dit wel moeten doen, zo op m’n 67ste? Wat als ik niet kon aarden? Wat als mijn vriendin me aankeek en dacht: wat moet ik met hem, met zijn koffers vol plannen en zijn hoofd vol tegenstrijdigheden?
En toen was het mijn beurt.
De immigratieambtenaar keek nauwelijks op. Alles op de automatisch piloot als een soort menselijke robot. Hij bladerde, scande, typte wat. Geen glimlach, geen knik. Hij keek op en het leek op iets van twijfel in zijn ogen of verbeelde ik me dat? Even voelde ik mijn maag samentrekken. Niet omdat ik iets te verbergen had, maar omdat het voelde alsof ik werd gewogen. Of ik dit wel waard was. Of ik dit land binnen mocht stappen.
Na wat seconden, die veel langer leken, klonk het stempel. Een droge klap. Mijn paspoort kwam terug over de balie. Hij knikte nu wel. Kort. Ik mompelde “sawatdee khap”. En ik liep door.
Een paar meter verder, terwijl ik mijn papieren weer opborg, moest ik mezelf even vasthouden. Niet van duizeligheid, maar omdat ik het ineens voelde. Ik ben er. Echt. Ik mag binnen. Het is nu echt.
Ik keek om me heen. Alles leek wat duidelijker. De lichtbakken, de reclameborden, de mensen die hun koffers van de band trokken. Ergens wist ik: dit is nog maar het begin. De echte uitdaging begint pas als de rust terugkeert. Als het gewone leven zich aandient in een andere taal, met andere regels en andere verwachtingen.
In dat moment, daar op Suvarnabhumi, voelde ik even alleen maar dit: ik heb de sprong gewaagd. En ik sta hier, dit heb ik alvast overwonnen.
Ik haalde diep adem, alsof ik Thailand in een ademteug naar binnen wilde zuigen. Ja, dit voelde goed. Dit wordt mijn thuis.
Wordt vervolgd…
Ingezonden door Nico
———————————————
Dit artikel is [jp_post_view]
———————————————
Welkom in Thailand! Wederom goed geschreven, ga zo door!
Prachtig beschreven weer, ik zie het allemaal voor me gebeuren, omdat ik het ook allemaal ondergaan heb, nu bijna drie jaar geleden.
Ik kijk elke keer uit naar jouw verhaal. Het is net of ik dit zelf meemaak. Je hebt de kunst om jouw gevoelens prachtig te beschrijven. Binnen enkele zal ik dit ook meemaken, wat jouw verhaal nog interessanter maakt.
Hallo Nico,
Mooi geschreven weer….wacht op het vervolg.
Maar wat ik miste in je verhaal is dat je niet meteen alle data in je paspoort controleerde of alles ook werkelijk klopte…heb wel eens anders meegemaakt namelijk.
Groetjes Joop
Dit verhaal voelen we altijd wel een beetje bij aankomst in BKK.
In 2016 ontmoette ik mijn vriendin (mijn huidige echtgenote) voor het eerst op BKK aan Gate 3. Vooraf waren we beide in de wolken om elkaar voor eerst te ontmoeten na heeel vele uren chat en videochat. En dan kwam het onderwerp van wie zal wie voor het eerst zien. Zij was overtuigd dat zij mij eerst zou zien, en ik was meer dan overtuigd dat ik haar eerst zou opmerken. Voor de afreis had ik haar wijs gemaakt dat ik een fel groene T-shirt en een gele short zou dragen. Dit om haar op het verkeerde been te zetten.
Ik naderde voorzichtjes Gate 3 en probeerde haar te speuren in de drukte. Ik zag haar al vlug. Ze was aan de praat met een andere Thaise dame.
Ik wou mijn vriendin niet alleen eerst zien maar haar ook verrassen om haar ongemerkt te benaderen. Dat kon door de hoofdgang te omzeilen door achter de roltrappen door te lopen. En dan langs de verkoopstandjes haar in de rug te benaderen. Ik sloop haar dichterbij tot ik schuin-achter haar kwam te staan. De dame die met mijn vriendin aan de praat was keek mij eerst aan door mijn voorzichtige benadering tot op een halve meter van mijn toekomstige. En dan de blik van mijn vriendin. Ik had gewonnen, en ik had mijn toekomstige bij me.
We denken nog wel eens aan deze ontmoeting, en hebben er een goed gevoel bij. En we lachen met de “green T-shirt and the bright yellow short pants”