Het was een warme, drukkende ochtend toen ik in de taxi naar Bangkok stapte. Ik had niet veel bij me, een rugtas, een flesje water en een hoofd vol vragen. De stad kwam langzaam dichter bij, het verkeer werd drukker, de lucht grauw van stof en uitlaatgassen. Ik keek uit het raam maar zag weinig. Mijn gedachten zaten ergens anders.
We hadden afgesproken in een klein koffietentje in Ari, een wijk waar ze zich altijd prettig voelt. Ze zat al op me te wachten, in een hoekje bij het raam. Haar blik was niet hard, maar ook niet open. Eerder iets ertussenin. Verdacht stil. Dat moment dat je allebei weet: dit wordt geen makkelijk gesprek.
We bestelden koffie. Ze vroeg hoe de reis was gegaan. Ik zei: prima. We zwegen even. En toen vroeg ze, direct: “Wat wil je eigenlijk nog?”
Ik was even stil. Niet omdat ik het antwoord niet wist, maar omdat ik voelde wat ze met die vraag bedoelde. Niet: wat wil je vanavond eten of waar wil je wonen, maar: wil je nog verder met mij?
Ik vertelde haar dat ik de afgelopen weken veel had nagedacht. Dat ik mezelf had afgevraagd of we echt bij elkaar passen. Of we elkaar nog kunnen vinden, na alles wat er is gebeurd. Ik zei dat ik nog steeds van haar hield, maar dat ik ook merkte dat onze verschillen steeds groter voelden. En dat het me zorgen baarde dat we nu al botsen over onderwerpen die in de toekomst alleen maar zwaarder gaan wegen.
Zij knikte. Niet instemmend, maar wel begrijpend. Ze zei dat ze teleurgesteld was, maar niet verrast. Dat ze zich de laatste tijd ook vaak alleen had gevoeld, zelfs als we samen waren.
Er viel een stilte. Geen ongemakkelijke. Eerder een stilte waarin alles gezegd was, zonder dat we dat hardop hoefden te herhalen.
Ik vroeg haar of ze dacht dat we dit nog konden repareren. Ze haalde haar schouders op. “Als jij naar het platteland wilt, of ik naar Naklua, dan verliezen we onszelf,” zei ze. En ik wist dat ze gelijk had.
We praatten nog een tijdje. Over praktische dingen. Over spullen. Over haar moeder, die nog altijd dacht dat ik op een dag zou aanwaaien met koffers en een ring. We lachten zelfs even, alsof we voor heel even terug waren bij het begin, bij dat onschuldige stuk samen zijn. Maar daarna werd het stil. En dat was ook goed.
Ik nam afscheid met een hand op haar arm. Geen omhelzing, geen drama. Ze keek me aan en zei: “Pas goed op jezelf.” Ik knikte. En toen liep ik naar buiten.
De lucht was heet en stroperig. Bangkok voelde drukker dan anders. Ik liep zonder doel, gewoon een paar blokken, voordat ik een taxi aanhield. In de taxi terug naar Naklua drong het steeds meer tot mij door, de airco blies koud in mijn gezicht, maar mijn hoofd was warm van alles wat gezegd en gedacht was.
Terug in Naklua voelde mijn condo leger dan normaal. Ik zette mijn tas neer, zette wat water op en keek naar het plantje op tafel dat zij ooit had neergezet. Zelfs dat leek ineens anders. Niet verdrietig, maar wel stil.
De dagen daarna verliepen traag. Ik vertelde het verhaal aan mijn Vlaamse vriend, die inmiddels wat mobieler is met zijn gebroken arm. Hij zei weinig, maar begreep het meteen. “Beter duidelijkheid dan knagen,” zei hij. En daar had hij gelijk in.
Ik weet dat ik de juiste beslissing heb genomen. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat het eerlijk is. Naar haar. Naar mezelf. Ik wil geen relatie waarin ik moet inleveren op wie ik ben, op waar ik me goed voel. En zij verdient ook iemand die volledig in haar wereld past.
Ik voel me niet opgelucht, maar ook niet gebroken. Meer… kalm. Alsof er ruimte is ontstaan. Ruimte om opnieuw na te denken. Om opnieuw te beginnen, zonder schaduw.
Misschien komt er een tijd dat ik met warmte op haar terugkijk. Ik hoop het. Voor nu ben ik vooral dankbaar dat het gesprek er is geweest. En dat we het goed hebben afgesloten, zonder wrok, zonder venijn. Dat is ook wat waard.
Vanavond ga ik naar het strand. Alleen. Niet uit een gevoel van leegte, maar juist om even niets te hoeven. De zee zien, de lucht voelen en mezelf de tijd gunnen.
Want ik weet nu: soms is het beste wat je kunt doen, niet vechten voor wat wankelt, maar ruimte maken voor wat misschien nog moet komen.
Wordt vervolgd…
Ingezonden door Nico
Dit maakt elke, vooral oudere expat m in Thailand. Advies: ga je eenzaamheid, verdriet niet “oplossen” in bars, met bargirls!
ik denk wel dat veel bar girls gewoon het doel hebben hun familie financieel te ondersteunen , hun kinderen te verzorgen en in principe niet fout zijn.
Dat ze veel alcohol gebruiken en een beetje van de normale wereld losgeslagen zijn , lijkt me duidelijk.
Je zou maar eens als alleenstaande vrouw in Thailand , zonder veel opleiding voor je ouders, je kinderen moeten zorgen en vaak ook nog broers en zusjes.
De snelste manier om een farang aan de haak te slaan is in het uitgaans leven.
Dus ik heb best respect voor deze vrouwen, mits ze de boel niet bedonderen.
Zo begint het met een bargirls. De familie ondersteunen. Maar al gauw merkt ze hoeveel geld ermee te verdienen is en houdt ze er 4 of 5 bf/foreigner op na en kiest ze voor dat (voor haar) luxe leven. Zoals prostituees dat ook in Nederland doen.
Respect voor die vrouwen, mits ze de boel niet bedonderen. Maar daar zit hem nu juist de angel. Veel geld verdienen en bedonderen zijn twee handen op een buik. Ken jij mensen die (heel) rijk zijn geworden zonder iemand te bedonderen?
De eenzaamheid niet oplossen met alcohol of in het nachtleven lijkt me inderdaad een goed advies.
Beste Nico,
Weet je bent niet alleen, ik woon sinds 2 jaar in Bangkok!!
23 jaar getrouwd met mijn Thaise vrouw.
Helaas is zij ziek , zal ook afscheid van haar moeten nemen!!
Anders als j
Voel met je mee, maak er wat van er zijn ook geweldige Thaise inworlander ners!!
De parkeer wachter die je vriendelijk groet!
De mensen in je buurt.
Graag zou ik je willen bellen om je een plek te geven, zo zie je maar een andere Nederlander leeft met je mee!
Groetjes en knuffel.
Peter
Advies: ga je eenzaamheid, verdiet enz niet “oplossen” in het nachtleven, in bars met bargirls. laat het eens bezinken. Elke farang heeft dit soort ervaringen meegemaakt.
Ga sporten, wandelen, sauna, badmintonnen, kaarten er zijn genoeg sociale bezigheden die leuker zijn dan een hele dag de strijd aan gaan met je partner die je niet begrijpt. Eenzaamheid is de schuld van jezelf mensen gaan dan een relatie aan maar dat is vaak de oplossing niet.
Helemaal eens met jou , Jacq.
Zorg éérst voor jezelf alvorens voor iemand anders te zorgen.
Je kan maar iemand anders gelukkig maken als je zelf gelukkig bent.
Zorg voor ” regelmaat ” in je leven … volg een vast stramien dat je ” structuur ” geeft.
Gezondheid is primordiaal … dus beweeg voldoende , doe aan sport.
Misschien lees je ook eens graag een boek , luister je ook eens graag naar muziek … al die zaken zijn tegenwoordig via het internet , YouTube, EE-readermakkelijk bereikbaar.
Sociaal contact is ook erg belangrijk … spreek mensen aan , maak vrienden …
En inderdaad , wees voorzichtig voor de vele valkuilen van het nachtleven .
Ik wens je véél moed toe… step by step .
Zo struikelen wij door het leven.
Have a little cry, Pick yourself up, Dust yourself off and Start all over again.
Hopelijk kun je snel de slingers weer ophangen. Succes!