De lange lijdensweg naar het gele boekje in Thailand
Ja, het gele boekje, de adresbevestiging voor vele bij de lokale overheid verkrijgbaar.
Een must volgens diverse en heb dat tot nog toe twee keer geprobeerd over een periode van vijftien jaar.
De eerste is mislukt, anders zou ik het geen tweede keer proberen.
Vijftien jaar terug was het een hot item op forum en dit blog was er net of net niet.
In die dagen was alleen een bevestiging van de Thaise buitenlandse zaken voldoende om in de woonstee Korat de rest van de procedure op te starten.
Op zich al een kronkel dat BZ daar inzicht in moet hebben.
De gevraagde info in je stad zelf kan ook wel oplopen tot een tiental punten of meer waarvan een aantal redelijk normaal klinken zoals paspoort en foto’s en vooruit bevestiging van de plaatselijke immigratie dat dat je opgegeven adres is.
De vele andere ‘eisen’ zijn weer Thaise stijl, creëer, wat plaatselijke wensen wat zeg ik eisen waarmee je als ambtenaar toch ook weer alle kanten mee uit kan.
De ‘getuigen’ dat je een geweldig mens bent en de Poejaj ban plus je echtgenoot en eventueel huiseigenaar zijn verplicht.
Wat mensen die ik nog nooit van mijn leven gezien had, maar bekende van mijn vrouw waren die tegen betaling per dag A 500 baht dat wel wilde verklaren.
Ook de toen poejaj ban zag het als een betaalde job tenslotte was die ambtenaar, hoewel het even onder de douche terwijl wij buiten stonden te wachten wel een beetje vreemd was.
Je krijgt regelmatig een waas in je ogen of zwarte plekken, bij zoiets als dit met een eenvoudige bevestiging van je adres.
In Nederland was ik in een uurtje klaar en had die bevestiging na het tonen van mijn en mijn vrouw haar paspoort met geldig visum.
Op naar de Rabobank voor een rekening en het trias voor de zorg en ze was klaar voor de grote boze buitenwereld.
Een donderdagavond zeggen en schrijven.
Om de eerste ronde niet al te lang te maken, de woensdag was de dag van de waarheid met meerdere auto’s naar het gemeentehuis.
Na vele uren wachten, want de controle ging over diverse schuiven al voor het bij de eindcontroleur op zijn bureau laag.
De man besloot in al zijn wijsheid dat ik enkele papieren miste die ik vast thuis had en even moest kopiëren of bij de IMM moest halen?
Of ik die de volgende dag na vier uur even wilde brengen, zodat die het kon afsluiten en zo niet was het einde oefening.
Bij het inleveren van deze totaal onbelangrijke info werd er goedkeurend geknikt met de mededeling dat ik vrijdagmiddag waarschijnlijk mijn boekje kon halen met de mededeling dat het normaal was om dat in de nabij gelegen horecazaak even in te klinken met een kleine versnapering tenslotte was het vrijdag.
Kwestie van even bellen was het voor het ‘oké’.
Ik had toen tot honderd moeten tellen en naar buiten moeten lopen met veel schijnheilige onderdanigheid en gewai.
Helaas was ik in die dagen nog in de Nederlandse modus en zij een paar zaken in het Engels die de meneer goed begreep waardoor zijn agenda ineens vol zat.
Heb het verders altijd met een certificaat resident kunnen doen in de jaren erna uiteraard zonder gele boekje.
Jaren en jaren later, nog niet zo lang geleden, gaf de IMM aan dat het fijn zou zijn en een stuk makkelijker voor hen en mij met een geel boekje.
Je hoeft nu eenmaal minder papieren aan te slepen van je vrouw en huiseigenaar die bij ons een en dezelfde zijn voor verlenging van mijn retirement visum.
En een heel klein beetje minder buitenlander met aankoop diverse zaken.
Mijn vrouw liet zich overhalen door een bekende die een bureau wist die dat wel deed.
Vooral het gedeelte ‘Bangkok’ was ik erg op tegen, maar hoera, hoera dat kon per gemachtigde naar zeggen.
Wekelijks ging die persoon op en neer naar de big city Bangkok, tarief 800 baht exclusief BZ en Ambassade.
Veertien dagen later bleek het toch niet helemaal te kloppen, alleen op persoonlijke titel.
De ‘firma list en bedrog’ had al weer stevig positie genomen.
Een advies vraag bij mijn lokale Lawyer [moest er toch zijn vanwege het levensbewijs] leverde de juiste procedure op waarbij je zoals al gezegd zwarte plekken in je ogen krijgt en steken in het hoofd voor zoiets als een adres bevestiging jaarrond, zijnde het gele boekje.
Om maar niet te spreken over het prijskaartje van officiële instanties en de officieuze wensen van zaken en mensen die echt echt nodig zijn.
Men, Nederlandse ambassade en BZ is ook grotendeels alleen in de ochtend bereikbaar via de balie.
Een beetje fatsoenlijke manier met auto en chauffeur [ik ben geen Bangkok rijder en vooral bekende in die regio en slap 71] of overnachting aldaar brengt je al gauw op een heel serieus bedrag inclusief uiteraard de wensen in Korat van getuigen en Poejaj ban en naar zeggen deze ronde een nieuwe Poejaj ban die haar taak serieus neemt en officieel.
Het is allemaal nog een heel klein beetje in overweging, maar vermoed dat deze ronde ook weer in de onderste la verdwijnt.
Misschien eens in een combinatie bezoek/verplichting in de big city Bangkok, hoewel mijn paspoort net een jaartje oud is.
Het is droefenis het verkrijgen van dit soort documenten met de diverse ambtenaren.
Voor de rest gaat het allemaal wel lekker in dit land.
Over deze blogger
-
Men heeft mij gevraagd om wat info te vermelden over het wel en wee van mijn aanwezigheid hier. Laat ik voorop stellen dat ik mijzelf op zijn hoogst als part-time journalist zie. Schrijver mag ook, wie had dat ooit gedacht.
Ik ben op mijn 54ste jaar naar Thailand vertrokken nadat ik al een jaar of acht verliefd verloofd getrouwd was met mijn Thaise liefde.
De grijze wolken in Nederland werden te donker, de recessie, werkgever had het veel, erg veel over polen. De geest was al een tijdje uit de fles, en niet altijd de meest vriendelijkste.
Appartement uit 1928 verkocht voor een vette winst na twintig jaar wonen. En ons inmiddels al jaren gekochte Thaise huis betrokken. Wij spreken over het jaartal 2008.
Gelijk de golven van de zee in een rusteloze dag in Thailand zijn wij inmiddels al een paar jaar voorzien van mijn pensioen in rustig vaarwater terechtgekomen.
Hobby's van alles en nog wat binnen de grenzen van ons bestaan, na lezen is af en toe schrijven erbij gekomen.
Lees hier de laatste artikelen
Leven in Thailand24 oktober 2025De slang
Leven in Thailand8 oktober 2025De lange lijdensweg naar het gele boekje in Thailand
Leven in Thailand20 september 2025Inzegening van de auto’s in de loop van de jaren
Leven in Thailand3 september 2025Voorrijkosten in Thailand
William-Khorat, het kan lokaal verschillen. Waar niet in Thailand?
Ik ging er ook voor. Papieren werden ingevuld door mijn partner en de kamnan samen dus die getuige hoefde niet mee. Ik moest wel mee, en mijn paspoort, en een adresverklaring van de Immigration. Op naar dat stadskantoor dus en mijn ex mocht doorschuiven naar een loket. Papieren waaronder het chanoot werden bekeken en tenslotte kwam de grote baas van dat kantoor een stempel zetten. Ik betaalde leges: 20 baht.
Mijn verzoek werd een maand aangeplakt. Daarna konden we het boekje ophalen. Pas veel later heb ik de ID-kaart aangevraagd. Dat was snel geregeld en kostte 60 baht.
In de vorige eeuw heb je het nu over Erik, toen Thailand nog het paradijselijke Thailand was volgens vele.
Ja, toen ging het anders, de Ambassade om de echtheid van je paspoort te bevestigen en de handelingen op BZ zijn nu standaard [in persoon]
william, ik heb jouw stuk over jouw wederwaardigheden gelezen en mij ontgaat de clou van jou betoog. Wat wil je nu feitelijk zeggen? Dat het een heel gedoe is om aan een geel boekje te geraken? Dat een dergelijk boekje eigen weinig waarde en betekenis heeft? Dat de kosten volop de baten overtreffen? Alle drie vaststellingen kloppen. Zonder geel boekje kom je in Thailand net zo ver. Maar dat wisten we al. Wederom wordt een persoonlijke frustratie verheven tot nationale ramp. Dat is wat jij ervan maakt.
Maar eigenlijk wilde ik je zeggen dat jouw verhalen altijd ontzettend moeilijk leesbaar zijn omdat je schrijft zoals je praat. Het denken gaat sneller dan je kunt opschrijven. Dat is bij zo goed als alle mensen het geval, vandaar dat tekstverwerking bestaat.
Dus doe mij en anderen een lol, en gebruik Microsoft Word of Google Docs om op het eind van je verhaal spellingscontrole en grammatica door je tekst te halen. Maak kortere zinnen. verdeel je tekst in alinea’s en paragrafen. Gebruik leestekens. Begin een zin met een hoofdletter en eindig met een punt. Houd hoofd- en bijzinnen gescheiden van elkaar. En lees je tekst een paar keer door voordat je ‘m instuurt.
De ambtenarij wereld is in Thailand een drama van de bovenste plank en daar irriteren vele buitenlanders zich aan en niet een beetje ook, trouwens.
De clou had je goed dus.
Maar eigenlijk…………………wilde ik je zeggen dat de tekst van mij is, maar de moderatie het in ongeveer 40 regels/blokjes heeft opgesplitst.
Naar ik vermoed ben je schoolmeester geweest en krijg je schijnbaar ‘warme’ gevoelens als je iemand even ’terecht’ kan wijzen met schrijven, het is niet de eerste keer bij mij dus vermoed een persoonlijke frustratie, hoewel je regelmatig ook andere graag even wil toelichten hoe het wel moet.
Och ja, de kansel zit er diep in bij vele.
Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is Rijck en dan zijn er nog steeds manieren om dat wat subtieler te vermelden, dat je een betere schrijfwijze heb.
PS weet je wat je bereikt met dit soort vingertje wijzen, dat er op een gegeven moment niemand meer aan ingezonden stukken doet.
Zou misschien een goede zet zijn na 78 inzendingen en vele reacties van mij het eens aan jouw overlaten en gewoon lezen wat van waarde is een niets meer.
Dat doe ik dus al langer, gewoon lezen en niet meer reageren.
Heb ook genoeg van de beste betweters hier.
Jammer want we missen je artikels en bijdragen….
Het redactie- en moderatieteam moeten er voortijdig op toezien dat persoonlijke aanvallen in alle discussies worden voorkomen. Hoewel kritiek en een kleine ‘steek onder water’ mogelijk moeten zijn om de inhoud en de reacties – de kern van dit blog – te bevorderen, is het cruciaal dat discussies niet verzanden in intellectuele afbraak of ‘op de man spelen’.
Een spellingscontrole uitvoeren op getypte teksten zou bij eenieder aan moeten staan ongeacht je achtergrond. Staat in dit reactieveld ook gewoon aan bij mij.
Eigen schrijfstijl zou bij niemand geen probleem moeten zijn.
PS, Max heb er ook niet echt wakker van gelegen, zou als ik jou was ook nog eens een test uitvoeren.
@Rijck, een beetje laf om andere schrijvers te bekritiseren, terwijl je zelf nooit een verhaal instuurt. William-Korat doet dat wel en stelt zich daarmee kwetsbaar op.
Ik zal de moderators vragen om jouw reacties wat beter te modereren, want anderen afzeiken dat kun je wel goed.
William en Rijck, ik kijk daar iets anders tegenaan.
In dit blog kan iedereen zijn ei kwijt ongeacht opleiding en computervaardigheden. Iedere schrijver typt zoals ie gewend is; Lieven Kattestaart schrijft ook een beetje als William. Ik zelf ben al blij als ik geen d-t-dt fouten tegenkom.
Mijn advies. Al mijn artikelen sla ik op in de PC voordat ik ze aanbied. Dan heb ik het tig keer nagelezen (overigens, dat is geen garantie dat er geen typeduiveltje insluipt…) en heb ik de alinea-indeling die ik het best leesbaar vind.
Laten we blij zijn dát er iemand wat schrijft en dat je een persoonlijke stijl kan herkennen! Anders wordt het straks alleen maar de standaardprak van AI…
Wou het ook doen en na het tweede bezoek heb ik de papieren maar op de barbeque gesmeten. Ronduit belachelijk, slecht voor het hart en geldverslindend. En eigenlijk heb je het niet nodig.
Ook ik heb hetzelfde meegemaakt hier in Prakhonchai, waar bureaucratie zo sterk is. 13 Jaar woon ik al in ons huis in de isaan en ik verdom het om 5 getuigen mee te nemen om te bewijzen dat ik hier woon.
Leuk verhaal. Gele boekje heeft me een uurtje op het plaatselijke gemeentehuis gekost aan wachttijd, foto maken. Het langste was dat de ambtenaar The Netherlands niet kon vinden in het codeboek, totdat ik haar vroeg eens bij Dutch te kijken. Boekje kon de volgende dag, door mijn vrouw, worden opgehaald.
Zo te lezen staan de $$ tekens op je voorhoofd, het heeft mij niets gekost, alleen voor het roze id moest ik 20 bht betalen, inderdaad lokale regeltjes maakt het allemaal niet echt makkelijk. Immigratie was maar wat blij met mijn gele boekje en ik ook, anders had ik nog een keer 60 km op en neer moeten reizen.
Nou niet echt Conimex, maar als het dichter bij de 10000 begint te komen als de 5000 Baht om een boekje te bemachtigen wat je eigenlijk maar erg weinig nodig heb en ook anders kan [eenmalig Imm] zakt mijn bereidheid om daaraan mee te werken ook naar een dieptepunt.
Een heel verhaal, maar het kan inderdaad zo lopen.
Maar de farang begreep Thailand nog niet.
Bij mij was het in 10 minuten tijd en 2000 thb geregeld.
Zal gerust uitmaken welke provincie je woont, maar ik had mijn gele Tambien Baan binnen drie weken, en heb daar niets voor betaald, mijn Thaise nicht en iemand van de gemeente die zij kon heeft meegetekend als getuige.
Wel had ik van te voren alle documenten verzameld die gevraagd werden.
Wat een droefenis, je zou bijna overwegen te verhuizen naar een farang vriendelijkere woonplaats.
Toen ik in 2008 tijdens onze vakantie in Thailand getrouwd ben met mijn Thaise schoonheid kreeg ik spontaan het gele boekje uitgereikt door de ambtenaar in kwestie hoewel we nog in Nederland woonde maar al wel een huis hadden in Thailand.
Heb ik er wat aan ? niet echt het ligt al jaren in de kast, heb wel ondertussen de roze if kaart die gebruik ik wel als legitimatie en hoef dan niet mijn paspoort mee te sjouwen.
De immigratie hier in Nakhon Phanom doet niets met het gele boekje of de id kaart en moet gewoon een tm 30 van mijn vrouw hebben bij verlenging.
Zo zie je maar, de ambtenarij is als een ongeleid projectiel.
In Thailand “wonen” is op zich ook geen eis.
Ik “woon” ook niet in Thailand maar heb dat ook zonder problemen verkregen.
Same same Tooske,
In 2008 ons eerste huisje gebouwd in een dorp net buiten Khon Kaen stad.
Vlak daarna zijn we getrouwd en omdat we toch op de amphur waren vroeg mijn vrouw om het gele boekje.
Na een beetje heen en weer gepraat waar ik toendertijd nog niks kon volgen en het betalen van 500 baht zonder bonnetje kreeg ik mijn gele boek terwijl ik nog lang niet in Thailand woonde wat dat gebeurde pas eind 2019
Goed geschreven Willem, ook bij mij is het een lijdensweg en laat het maar zitten.
3x bij de gemeente geweest en 3x het verzoek om een bijdrage te leveren aan hun personeelspot.
Voor 2 tot 3 honderd baht zou ik het misschien gedaan hebben, maar die “vrijwillige” bijdrage die hun vroegen was mij iets te hoog. Kan ik 10x de tank van volgooien.
Daar komt bij dat ik nog nooit het gevoel heb gehad dat ik dat boekje mis.
Echt waar? Was het zo moeilijk? Ik heb het gele boekje nu al bijna tien jaar en heb het in die tijd misschien één keer nodig gehad: bij de immigration.
Wat veel handiger is, is een lokale ID (dat rose kaartje). Dat heb ik nu al diverse keren gebruikt i.p.v. mijn paspoort. Kleiner en handiger als dat gele boekje.
Maar om een roze ID te krijgen heb je eerst wel een gele Tabien Baan nodig.
Een Thai rijbewijs is meer functioneel dan dat rose kaartje.
–1 Het functioneert als een geldig ID in Thailand
–2 Er staat uw NL paspoort nummer op, belangrijk als U niet aanspreekbaar bent/gevonden wordt..
Als het er op aan komt zegt zowel het Thai rijbewijs als het roze ID niets.
Geen van beide bewijst dat je op dat moment legaal in Thailand verblijft.
Dat kan alleen met de verblijfsperiode die in je paspoort staat en als het er op aankomt zal je die altijd moeten tonen of gaan tonen als je die niet bij je hebt.
Eerst ons Belgisch huwelijk laten registreren in Phon Thong (Na in België de nodige documenten te laten vertalen en vereenzelvigen, met de nodige kosten tot gevolg). Kor 22 gekregen…. Enkele weken daarna afspraak gekregen om de Tabien Baan en de Thaise id kaart te regelen. Na wat spelfouten in mijn naam en de controle van de pientere hoofd ambtenaar, na zo wat twee uur, alle documenten gekregen. Kosten miniem, geen extra’s moeten betalen. Het hielp misschien dat mijn schoonzus pujé ban is maar heb de ganse procedure meer dan aanvaardbaar en uiterst professioneel gevonden.
Gewoon tonen hoe echt graag je het wil, met wat duizendjes zwaaien en je ‘krijgt’ het. Desnoods 2 als je wilt. Leg het daarna in de kast want het heeft geen enkel nut.
Verblijf bijna 2 decennia in Thailand.
Heb het niet hebben van een geel huisboekje nooit gemist.
Hetzelfde betreft het rose ID card.
Met Thais rijbewijs als ID kom je net zo ver is mijn ervaring. Staat zelfs uw paspoortnummer op.
En van paspoort moeten ‘mee sjouwen’ waar Tooske over schrijft is geen sprake.
Jaren geleden heeft een Immigration-Generaal geschreven in BKK Post dat U kunt volstaan met het bij U hebben van een kopie van hoofdpagina paspoort als U geen Thai rijbewijs heeft.
Dus gewoon een half A-viertje in uw portomonnee, onder seat motorbike en/of in handschoenenkastje auto.
Ik heb standaard een schoudertas mee als ik buitenshuis ga voor mijn portemonnee, sleutels huis en auto/motorbike, rijbewijzen en verzekeringsbewijzen van motorbike, telefoons en opladers en powerbank. Kijk dan kan een paspoort er ook nog wel bij want weegt niets en past bij de papieren. Maar bovenal en altijd neem ik mijn paspoort mee voor het geval er iets met me gebeurd of overkomt. Wil niet eerst terug naar huis moeten en kostbare tijd verliezen om een paspoort op te halen, plus dat ziekenhuizen geen boodschap hebben aan andere zaken dan een paspoort als geldig legitimatie en vooral de partikuliere gaan je echt niet helpen als je geen paspoort naast de verzekering hebt. Ook mijn rijbewijzen worden niet altijd geaccepteerd, zo vaak in ziekenhuizen geweest waar dan naar het paspoort wordt gevraagd. Daarom voor de zekerheid paspoort altijd bij me want wil geen tijd verliezen bij een ongeval, ongeluk of ander dringende zaken.
Het Gele Boekje is totaal overbodig en nutteloos.
Ik woon al meer dan 20 jaar in Thailand en heb het boekje al 18 jaar in de la liggen waar het nooit uit geweest is.
Ik heb huizen gekocht en verkocht, huizen en appartementen gehuurd en verhuurd.
Verzekeringen afgesloten en weer opgezegd.
Getrouwd en weer gescheiden.
Diverse bankrekeningen geopend.
Verschillende visa gehad en nu al vele jaren een zgn. retirement visa gekregen.
Twee kinderen geadopteerd, leningen afgesloten, auto’s, fietsen en scooters gekocht en verkocht en ga maar door.
En nog NOOIT is er naar het Gele Boekje gevraagd en heb ik het ook NOOIT hoeven laten zien.
Zelfs als ik het aanbood, werd het als niet belangrijk terzijde geschoven.
Kortom: bespaar geld, tijd en ergernis en vraag geen (want totaal zinloos) Geel Boekje aan.