Steeds meer Nederlandse gepensioneerden keren onverwachts terug uit Thailand en andere landen
Thailand is al jaren een populaire bestemming voor Nederlandse gepensioneerden. Het warme klimaat, de lagere kosten van levensonderhoud en de ontspannen levensstijl trekken duizenden Nederlanders die hun oude dag buiten Europa willen doorbrengen. Toch blijkt dat deze stap niet altijd definitief is.
Veel senioren zien hun emigratie als een permanent afscheid van Nederland. Ze bouwen een nieuw leven op in steden als Pattaya, Hua Hin of Chiang Mai. Sommigen kopen een huis, anderen huren een appartement en genieten van de lokale cultuur. Maar de werkelijkheid blijkt vaak minder zeker dan gedacht.
Onderzoek naar remigratie
Een recent onderzoek, uitgevoerd door Juul Spaan (PhD-kandidaat bij het NIDI), keek naar de terugkeer van Nederlandse gepensioneerden die in het buitenland wonen. Voor de studie werden ruim 6000 migranten in veertig landen ondervraagd, waaronder veel in Zuidoost-Azië.
De resultaten zijn opvallend: hoewel slechts 5 procent van de ondervraagden aangaf plannen te hebben om binnen drie jaar terug te keren, deed uiteindelijk 9 procent dat toch. Zelfs onder mensen die overtuigd waren dat ze voorgoed in het buitenland zouden blijven, keerde 4 procent alsnog terug naar Nederland.
Gezondheid en eenzaamheid als drijfveren
De belangrijkste reden om terug te keren is een verslechterende gezondheid. In Thailand is de medische zorg goed, maar vaak duur en minder toegankelijk voor buitenlanders zonder uitgebreide verzekering. Voor ouderen kan dit een zwaarwegende factor zijn.
Daarnaast speelt eenzaamheid een grote rol. Wie in Thailand woont, mist soms de dagelijkse nabijheid van kinderen, kleinkinderen en oude vrienden. Terwijl digitale middelen contact makkelijker maken, blijkt dit voor veel ouderen niet voldoende om gevoelens van isolatie te voorkomen.
De kracht van sociale netwerken
Het onderzoek toont ook aan dat sociale netwerken cruciaal zijn. Gepensioneerden die in Thailand een hecht netwerk opbouwen van vrienden of een Thaise partner hebben, blijven vaak langer. Degenen die vooral verbonden blijven met Nederland, keren sneller terug.
Dit laat zien dat het besluit om in Thailand te blijven of terug te keren niet alleen afhangt van praktische zaken zoals geld en zorg, maar ook van emotionele factoren.
Wat betekent dit voor beleid?
De studie benadrukt dat beleidsmakers en organisaties in Nederland meer oog moeten hebben voor deze groep remigranten. Zij keren vaak onverwachts terug en hebben extra ondersteuning nodig om opnieuw hun plek te vinden in het Nederlandse zorg- en sociale systeem.
Voor Thailand betekent dit dat een deel van de expatgemeenschap voortdurend in beweging is. Nederlandse verenigingen, consulaten en hulporganisaties kunnen hierop inspelen door senioren beter te informeren en te ondersteunen bij hun keuzes.
Conclusie
De emigratie van Nederlandse gepensioneerden naar Thailand en andere landen is vaak een bewuste droom, maar niet altijd een blijvende realiteit. Gezondheid, eenzaamheid en de kracht van sociale banden blijken doorslaggevend. Wie serieus overweegt in Thailand oud te worden, doet er goed aan niet alleen naar het weer en de lage kosten te kijken, maar ook naar de eigen sociale en medische toekomst.
Bron: Population Europe / NIDI
The Unexpected Return of International Retirement Migrants
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant is er gebruikgemaakt van ChatGPT als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Bewijs van leven27 februari 2026Levensbewijs voor je AOW in Thailand: zo regel je het snel met je telefoon
Kort nieuws27 februari 2026Thailandblog nieuwsupdate algemeen – 27 februari 2026
Reizen27 februari 2026Thailand, Vietnam en Indonesië zijn drie landen waar je reisbudget opvallend ver kan reiken
Kort nieuws27 februari 2026Nieuwsupdate lokaal nieuws Thailand – 27 februari 2026
Het is natuurlijk normaal om je af en toe te vergissen of na verloop van tijd van mening te veranderen. Dat gebeurt een ieder. Waar staat geschreven dat iemand altijd consequent moet zijn? Maar bij terugkomst wacht je een verstopte woningmarkt. Als je geld genoeg hebt om wat te kopen is er nog een mouw aan te passen natuurlijk. Maar als je niet meer hebt dan een AOW/pensioentje? In de Randstand kun je het dan wel vergeten. Misschien Jipsing Boertange ? Maar wat als je kinderen en kleinkinderen in de randstad wonen? Ver weg! Dat wordt weer eenzaamheid. Bij de kinderen intrekken? Of bij een vriend? Ze zien je aankomen! Een weekje, okay, dat zal nog gaan. Maar geen jaar. Bezint eer gij begint en probeer het eerst een aantal jaren half om half. Winter Thailand, zomer Nederland. Kost wat extra maar je hebt wel wat om op terug te vallen natuurlijk. En een goede zorgverzekering. Amen
Half om half zat ook in mijn planning, kon makkelijk omdat we in een piepklein huisje woonden in Amsterdam voor 235 euro per maand.
Totdat de woningbouwvereniging besloot om de huisjes te slopen en we aangewezen waren op een veel duurdere woning van 835 per maand, aj plannen weg en hebben we toch gekozen voor volledige emigratie.
De enige reden voor mij om terug te gaan, is als er geen geld meer is voor de gezondheid. Ik heb een ziektekostenverzekering met een uitsluiting voor mijn knieën, omdat ik in 2021 een knieprothese operatie heb ondergaan en dat natuurlijk gemeld heb bij de verzekering.
Als mijn andere knie het laat afweten, voel nu al dat het die kant op gaat, dan is er wel geld voor een eventuele operatie. Dan is alleen de vraag, prive of staatsziekenhuis, heb er geen ervaring mee.
Medische zorg blijft een nekkebreker voor vele emigranten, zou toch zo fijn zijn als we de verplichte zorgverzekering kunnen behouden bij emigratie, maar dat zal nooit gebeuren.
Winter Thailand, zomer Nederland is inderdaad perfect.
Dat meer kosten valt best mee, de vliegtickets zijn bijna te betalen van de besparing op stookkosten in Nederland.
‘Winter Thailand zomer Nederland’: zo doe ik het al een jaar of tien en dat bevalt me uitstekend. Het beste van twee werelden! En inderdaad: de bespaarde stookkosten staan voor een flink deel van de ticketprijs……..
Nu weer verder met het inpakken voor het a.s. vertrek!
Tja als de rook om je hoofd is verdwenen. Mijn Thaise partner speelden ook even met dat plan. Die laatste dacht er mij mee te plezieren en ik hem. Man man man hebben we gelukkig beiden tijdig dat misverstand ingezien. Is het hier niet altijd rozengeur en maneschijn dan ben ik in elk geval bespaard gebleven van de redenen van de rampspoed omschreven in dit artikel. En dan gaat het nog niet eens over diegenen die niet meer terug kunnen uit schaamte of alles achtergelaten hebben in België, Nederland … en het vervolgens in Thailand moeten doen met een lege ATM. Zich troostend met hun vermeende onroerend bezit, zittend op hun plastic stoel of lokale gammele barkruk. Verhalen vertellend over iedere andere farang die in dat schuitje zit waarbij zijzelf uiteraard vertellen aan wal te staan.
Met veel interesse dit artikel gelezen, en ik ook ben na 3 jaar terug gekeerd naar België. Voor ongeveer dezelfde redenen en nog meer, de taal, de cultuur, totaal andere manier van denken en leven, heeft sterk bepaald voor de terugkeer. En nu een jaar later heb ik nog geen seconde spijt gehad van mijn beslissing.
Door vrienden zeer goed geholpen geweest en zeer goed opgevangen.
Zeg nooit nooit maar er is natuurlijk wel een valkuil bij remigratie, je denkt terug te gaan naar het land dat je toen verliet, er is in de tussentijd natuurlijk wel wat veranderd.
Een huisje wordt waarschijnlijk een kamer, en hoewel de kinderen blij zullen zijn dat opa of oma weer terug is, in huis nemen is een ander verhaal.
Hoewel het hier ook geen utopia is zou ik in geen geval terug gaan maar dat is natuurlijk persoonlijk.
Als je het nieuws vanuit Nederland een beetje volgt dan vraag ik mij af of die zorgverzekering het wel waard is om neergeschoten te worden door een 12 jarig slecht opgevoed blaag.
Er zijn wat mij betreft beduidend meer voordelen dan nadelen en zelfs de gezondheidszorg is beter hier ( mits je geld hebt of een verzekering)
Geen 3 maanden wachten op een operatie hier.
Om af te sluiten ga ik iets zeggen waar ik heel veel reacties op ga krijgen maar dat doet me niks, ik ben van mening dat er een verplichte zorgverzekering moet zijn voor alle visa houders die hier in Thailand wonen.
Kom maar op met jullie reacties.
Beste
zeker heb die mening ook maar wel een verzekering die doet wat hij zegt, niet een verzekering die je als je oud bent uit de verzekering trapt, en jij nergens meer terecht kan bij een andere verzekering omdat je al te oud bent, hebben we al heel vaak gelezen over op Thailand blog, ik zou ook graag naar Thailand willen om er te blijven en juist omdat die verzekeringen die er in Thailand zijn voor een buitenlander niet echt te vertrouwen zijn waag ik die stap niet op dit moment, vertel mij eens een verzekering die te vertrouwen is in Thailand een die je niet uit de verzekering gooit met 80 jaar, ik ben nu 66 jaar kome al in Thailand vanaf 1999 ga nu richting pensioen dus geef maar eens een goede verzekering door aan mij die je accepteert zoals je bent en niet een die zegt dat en dat heb je dat valt niet onder de verzekering, ben benieuwd naar de reactie welke verzekering dat is
Die reactie ga je niet krijgen want die is er niet. Alle verzekeringen accepteren je als client/patiënt nadat je een medische keuring hebt ondergaan, op basis waarvan je voor wat de polis betreft wordt uitgesloten van vergoeding van behandeling van gevonden kwalen en aandoeningen. Indien later een ziekte of gezwel wordt gediagnosticeerd waarvan tot zelfs een lichtelijke oorzakelijkheid kan worden aangetoond met de eerder gevonden kwalen en aandoeningen, ben je wat betaling van therapie, medicatie en revalidatie betreffen eveneens aangewezen op de inhoud van je eigen portemonnee.
Hetgeen betekent dat mensen met een latente of manifeste ziektegeschiedenis beter niet naar TH emigreren, maar het bv houden bij 6 maanden uit en thuis.
De methode 4 mnd NL en 8 mand TH is ook niet aan te raden, want als de SVB kan aantonen dat je niet in NL woonachtig bent, vervallen alle rechten voor wat betreft de WLZ, en volgt uitschrijving uit je ‘ziekenfonds’. Misschien zelfs met terugbetaling van kostendeclaraties uit voorgaande jaren dat je volgens deze methode in TH verbleef en ziektekosten had.
Voor alles geldt dus: oppassen, goed voorbereiden, bezinnen alvorens te beginnen.
https://www.svb.nl/nl/wlz/
Beste Jan, er is de laatste jaren zoveel veranderd op het gebied van verzekeringen dat ik je alleen mijn persoonlijke situatie kan geven.
Het beste neem je eens contact op met
https://www.aainsure.net/nl-index.html
Die zijn al meer dan 20 jaar actief in Thailand en kunnen je precies uitleggen wat voor jou de beste keuze is,want in tegenstelling tot Nederland heb je hier een keuzemenu.
Ikzelf ben verzekerd bij AIA omdat een familielid daar tussenpersoon is,ik begon met een jaarpremie van THB 97.500 maar sinds dit jaar zit ik in de volgende trede van 5 jaar en betaal nu THB 135000 per jaar.
Ik ben verzekerd tot 15 miljoen.
De verhalen die we allemaal kennen dat je bij een bepaalde leeftijd eruit gegooid wordt behoren grotendeels tot het verleden, wel ben ik heel eerlijk om te zeggen dat je bij uitsluitingen misschien beter kan kiezen om niet verzekerd te zijn,ik ken bijvoorbeeld iemand die een hartoperatie niet kreeg vergoed omdat hij diabetes had,maar wel 12 jaar premie betaald, dus kijk daar mee uit.
Uiteindelijk zal je maar weten hoe goed je verzekerd bent als je het echt nodig hebt. En dan heb ik het niet over betalingen van 20 of 30 000 baht, maar als het er een paar 100 000 gaat zijn en meer…
Vorig jaar een rekening van 325 K die keurig betaald werd na 3 maanden.
Hopelijk blijft dat zo in de toekomst.
Ik heb trouwens tijdens de Covid periode ook AIA gehad omdat ik niet naar Belgie terug kon.
Dat verzekerd zijn tot 15 miljoen baht zegt niks. Een dergelijk bedrag wordt je toegezegd als je de daarbij behorende premies kunt opbrengen. Wanneer heb je die 15 miljoen nodig? Dat komt aan de orde als je een open hartoperatie nodig hebt en in een vervolgtraject beland, indien je aan een ernstige vorm van kanker lijdt en veel medicatie, kuren en bestralingen zijn aangewezen. En zelfs dan niet: een kennis van mij was idem zeer hoog verzekerd maar werd uitgesloten van declaratie toen de doktoren lieten weten geen kans op beterschap te kunnen garanderen. Zo zie je maar weer. Overigens: in 5 jaar tijd 135K baht aan premies betalen betekent 675K baht verloren na die 5 jaar. Plus: als je denkt werkelijk je te moeten verzekeren tegen zulke bedragen, dan heb je ziektes onder je leden, of is in je familie behept met ziektegeschiedenis. In dat soort situaties kun je maar beter in NL blijven. Het geit dat je al eens een bedrag van 325K baht hebt gedeclareerd, wil al zeggen dat het niet pluis was met je gezondheid. Neem van mij aan dat alle daaraan gerelateerde manifeste symptomen vanaf dan zijn uitgesloten van vergoeding!
Men zou voor de nieuwkomers een betere regeling kunnen maken.
Voor diegene die hier al wonen blijf je met uitsluitingen zitten, op vrijwillige basis dus maar krentenkakkers met excuus uitsluitingen zijn er zat.
Al jaren hier wonen zonder verzekering en het vooruit schuiven van problemen is gewoon onder veel buitenlanders.
De kreet ik ben ’thuis’ verzekerd is ook nogal populair bij Engels sprekende.
Nederlanders en Belgen zijn nog redelijk normaal denkend op dit gebied, hoewel de meeste ook wel redeneren van dan ga ik toch ‘gewoon’ even terug naar huis lees de bv.nl.
Het is een ‘moeras’ en daar gaat de Thaise regering zich niet aan wagen in het voordeel van de buitenlander.
Ik heb zelf een levensverzekering met ziekenkosten ernaast. AIA Platinum.
Ongeveer zelfde kosten als Nederlandse zorgverzekering nu, zelfs goedkoper 75000 Baht verhoging eens in de vijf jaar met 5000 Baht contract twintig jaar op mijn 54 levensjaar afgesloten. Zwart op wit dat ik tot mijn 99ste jaar verzekert kan blijven.
Betalingen gaan in onderdelen van behandeling dus regelmatig kost het iets meer als dat hun plafond betaling is.
Met een spaarpotje ernaast is het een goede oplossing voor diegene die geen honderden euro’s per maand kunnen of willen missen.
Als ik het leven laat heeft mijn vrouw een leuke bonus van ze.
Kan je goed verplicht stellen voor nieuwkomers, long stay, of het eerlijk of reel is geen idee, maar wel een eerste stap.
Met 66 jaar oudzal U geen problemen hebben met verzekeren in Thailand.
Wel bij aanvraag verzekering eerlijk een achter liggende medische geschiedenis melden.
Die zaken zullen ze meestal uitsluiten van verzekeren.
Het zijn geen Zorgverzekeringen, maar business money makende bedrijven.
Dat betreft alle verzekeringen, Jan !
En dan ook een verzekering natuurlijk zonder uitsluiting. Toch?
Trouwens zoals bij een Non-O-A. Indien je uitgesloten wordt mag een bankrekening van 100 000 Dollar ook. En mag je ook enkel gebruiken voor ziektekosten.
De oplossing bestaat dus al.
niet mee eens,
ik heb onderhand zelf een potje opgebouwd en wil niet afhankelijk zijn van een thaise verzekeraar,
de vrije keuze om te kiezen tussen prive of staats ziekenhuis, prima toch
Een verzekering die je uitsluit als je iets serieus krijgt omdat het wel eens te duur uit kan vallen is helemaal geen verzekering. Dat is meer een soort spaarprogramma.
De kern van een sociaal systeem van zorgverzekering is dat sommigen geluksvogels veel te veel betalen voor de weinige zorg die ze nodig hebben en dat andere veel meer kosten dan ze ooit hebben ingebracht. Dat heet solidariteit en dat is niet aanwezig bij de Thaise “verzekeringen”.
GeertP, die verplichte verzekering in TH, echt, ik denk van niet. Die kosten zijn niet op te brengen of je komt aan een vette premie. Hoe vaak is daar in TH niet over geschreven? Je zou, denk ik, allemaal in een staatsziekenhuis terecht komen en daar lees ik commentaren over… Al heb ik daar zelf gelegen met een gebroken been en niets te klagen.
‘Een huisje wordt … een kamer…’. Is dat zo? Dat zeiden ze tegen mij 7,5 jaar geleden toen ik in NL ging zoeken. Buiten de randstad, Friesland, drie maanden duurde het en ik had een huis. Sociale woningbouw weliswaar maar ik had een tussenwoning en heb het hier naar mijn zin. Maar wil je de randstad, tja…
NL is veranderd. Ja. Viel mij ook op na zestien jaar weg. Maar niet zo dat de kogels van twaalfjarigen je om de oren vliegen; je overdrijft. Bovendien, in TH kun je ook een kogel vangen.
Of je teruggaat, of een plekkie zoekt in een EU land, is helemaal afhankelijk van omstandigheden en de portemonnee; die zijn voor iedereen verschillend.
GeertP, op Thailandblog is het idee van een verplichte verzekering al zo vaak aan de orde geweest, en steeds naar het rijk der fabelen verwezen. Veel reacties ga je dan ook niet krijgen. Thailand kan de kosten van haar eigen 30-baht zorgstelsel amper dragen.
Sectoren als zorg, onderwijs en defensie zijn beleidsterreinen waar enkel geld bij moet. Bijvoorbeeld in NL: de kosten van zorg raken de euro 105 miljard in 2024. Te bedenken: NL heeft slechts een kwart van het aantal mensen woonachtig in TH.
Alle premies, eigen bijdragen, bijbetalingen en WLZ-inningen kunnen slechts 50% van alle zorgkosten behappen. De andere helft komt uit de belastingopbrengsten. Wie betaalt er in TH belasting? De ‘farang’? De begroting van Thailand als natie komt grotendeels uit BTW-afdracht. Geeft dat recht op een ziektekotenverzekering? Denk jij nou werkelijk dat de Thai overheid de kosten van oude, bejaarde, ziekelijke, gepensioneerden gaat dragen, omdat die groep steeds meer en meer door hoge leeftijd behoefte heeft aan zorgkostendekking? Alleen maar omdat die groep bereid is een premie te betalen? En hoe hoog moet die premie dan wel niet zijn? Hoeveel gepensioneerden op dit moment zijn in staat om nu al een premie zorgverzekering neer te tellen? waarom wordt er zo afgegeven op al die (overigens meeste buitenlandse) zorgdekkingsaanbieders.
Het is altijd maar een geklaag van jewelste alsof premieheffing voldoende is om zorgkosten te dekken. Of denk jij soms dat TH ook een inkomensafhankelijke premie in gedachten moet hebben voor ‘westerlingen’ die zogenaamd liever in TH wonen, in plaats van in hun eigen door de jaren heen ontwikkelde verzorgingsstaat. NL/BE/EU heeft toch alles prima op orde? Van bijstandsuitkering, toeslagen, hypotheek-aftrekposten, tot en met AOW/pensioen aan toe. Vraag maar eens aan een Thai of hij snapt waarom de ‘farang’ in TH is gaan wonen, TH ook nog eens op alle fronten kritiseert, en niet kan uitleggen om welke motieven hij NL/EU de rug toekeert. Dat kan alleen maar zijn vanwege een financieel tekort in NL, en het goedkoper kunnen leven in TH. Totdat de versukkeling in treedt, en dan zou TH opeens moeten bijspringen?
Terug naar het thema van het artikel. Geen enkel ander land dat in het westelijk en noordelijk deel van Europa is door de decennia heen in staat gebleken een verzorgingsstaat op te bouwen. Die van de VS is nooit aan de orde geweest, die van de VK is zo goed als uitgestorven, FR krijgt de kosten niet betaald (want ‘men’ wil met 60 met pensioen), de zuidelijke landen leven van geleend geld. Geen onder dat vele gepensioneerde op hun schreden terugkeren omdat ze gaandeweg beseffen dat TH ondanks alle goedkoopte het paradijs niet is. Dan hebben we niet eens over haar politiek stelsel, over corruptie en de dagelijkse neiging elkaar op te lichten, (tot en met gerenommeerde advocaten toe), en over het gegeven dat je in TH op jezelf bent aangewezen.
Vind je het gek dat menigeen terugkeert, in de schoot van welvaart en welzijn grootser dan die in TH op basis van solidariteit, in plaats van financiële draagkracht. Welvaart in TH voor wie het betalen kan. En welzijn? Kijk hier maar eens naar: https://www.youtube.com/watch?v=_hpCpEm6PeE “How Did Thailand’s Middle Class Get So Deep In Debt?” Het gaat over Thailand’s middenklasse. En voor de ‘gewone man en vrouw’? Welvaart en welzijn, sociale zekerheid, armoedebestrijding: voor de lagere klasse uiterst beperkt door de diepe economische ongelijkheid, en de lage overheidsinvesteringen in sociale voorzieningen. En dan wil jij nog zorgverzekeringen voor ‘farang’?
Geert ik ben het eens met een verplichte zorgverzekering maar dan wel betaalbaar (maandelijks) en er niet uitgegooid worden na een claim
Verplichte verzekeringen die jouw kosten betalen zijn onzin en pure betutteling.
De keus of jij zelf je kosten wilt dragen voor jezelf of de gok dat jij meer kosten hebt dan een ander en dus graag kosten deelt, moet een vrijwillige keus zijn.
Voor verzekeringen waar derden slachtoffer zijn als jij je niet verzekert, zoals een verplichte WA voor een auto is dat een ander verhaal.
Als je van dit soort betutteling houdt, kan je beter in Nederland wonen.
Het is absoluut geen betutteling, Luit.
Dat er een bepaald kantelpunt moet zijn of je nu wel of niet iets verplicht moet verzekeren zal vele duidelijk zijn.
Een basis verzekering waar mensen geholpen moeten worden met de dagelijkse fysieke problemen in het leven, ziekte of ongelukken zonder zich gelijk zorgen hoeven te maken over de kosten is niet meer als normaal.
Dat orgaantransplantatie of open hartoperaties en levensverlengende zaken voor korte tijd, maar ook dat litteken op je kont verwijderen niet in je basispakket zitten kan ik vrede mee hebben.
Het in mijn oren geklaag over ‘uitsluitingen’ om dan maar volledig zonder verzekering door het leven te gaan begrijp ik vaak niet.
Nederland schijnt dan ineens wel weer handig te zijn of op de gang gezet worden met een pot Sara in Thailand, inzending hier op TB of je even mee wil ‘schuiven’ kan ook natuurlijk.
william, dan ben ik benieuwd naar jouw antwoord op je eigen stelling dat “er een kantelpunt moet zijn waarop je wel of niet iets verplicht moet verzekeren”. Waar ligt voor Thailand dan dat kantelpunt dat er een verplichting moet gelden voor visum-aanvragers tegen ziektekosten verzekerd te zijn? Allen bij een aanvraag “O-A” en bij de jaarverlenging ervan is er die verplichting. Maar dat blijkt meer een procedurele toevalstrekker dan beleid, want bij andere aanvragen voor verlenging van verblijf voor een jaar geldt die verplichting niet.
Wat je zegt: “Een basis verzekering waar mensen geholpen moeten worden met de dagelijkse fysieke problemen in het leven, ziekte of ongelukken zonder zich gelijk zorgen hoeven te maken over de kosten is niet meer als normaal.” Helemaal mee eens, en dat is ook aan de orde voor Thai mensen via hun 30-baht regeling. Dat gaat de Thai overheid voor buitenlanders niet organiseren want veel te kostbaar, en via premiestelling en fiscaliteit niet te doen. De Thai zou 30-baht betalen per ingreep, de buitenlander een verplichte premiebetaling. Over de ongelijkheid van behandeling van Thai mensen en buitenlanders gaat een enorme discussie ontstaan, want weer een dubbele prijsstelling. Daarbij de buitenlander gaat hoogstwaarschijnlijk vrijgesteld worden van belastingheffing, en bij geen opbrengst is er ook geen financiering van zorg. Blijft de vrijwillige particuliere markt via AA-Insurance te betreden.
Dan ook maar “orgaantransplantatie of open hartoperaties en levensverlengende zaken, maar ook dat litteken op je kont verwijderen” zelf betalen: dat systeem is er al. Ook voor Thai mensen zelf, en zij die dat niet kunnen betalen gaan hetzelfde lot als buitenlanders met weinig middelen.
Het in jouw oren geklaag over ‘uitsluitingen’, om dan maar volledig zonder verzekering door het leven te gaan begrijp je vaak niet, maar dat zal komen omdat je niets mankeert of in het verleden niet door ziektes of kwalen bent getroffen. Ik zelf ben me aan het oriënteren of en hoe me te verzekeren, maar ik loop tegen ‘uitsluitingen’ aan omdat ik eerde blaaskanker heb gehad. Ik ben nu alweer vele jaren helemaal schoon maar bij aanvragen offertes geconfronteerd met inderdaad die ; uitsluitingen’.
Hetgeen maakt dat jouw laatste zin over weinig invoeling en meelevendheid voor anderen getuigt. Terug naar NL is niet zomaar. Met een pot Sara op de gang gezet, overkomt vele ouder Thaise mensen na een leven ploeteren en afzien, een inzending op Thailandblog is een sarcastische sneer, zo ook dat “even mee schuiven”. En dat voor iemand die pretendeert prominent aanwezig te zijn op Thailandblog.
Zal het eens proberen Marc om de scherpe randjes in jouw ogen weg te nemen in plaats van de vrijheid-blijheid op dat gebied volgens Luit.
Toeristen zonder visum zouden gewoon een reisverzekering moeten hebben in mijn ogen, verplicht.
Die met 60 dagen visum idem iets wat in Nederland ook normaal is, anders krijg je geen visum. Dat zijn verzekeringen voor alledaagse ongelukken of ziekte, dus geen zaken die al ruim voor de aanwezigheid bekend waren.
Erger nog daar moet je nog een garant aantonen.
De long stay buitenlanders zouden een eenvoudige zorgverzekering moeten kunnen tonen, iets wat ik in die 17 jaar dat ik hier woon op een paar Nederlandstalige na nog nooit heb meegemaakt en ik kon er zeker in de beginjaren nogal wat, tientallen met vele nationaliteiten die hun schouders ophaalde ‘voor later’ vooral en dat is geen verwijt maar een feit Engelstalige all-over the world vonden dat nogal onzin of komen met flut reacties aanzetten, [heb nooit niks], maar wel moord en brand schreeuwen als men 100000 baht moet lappen of minder voor een redelijk eenvoudige opname of operatie.
Realiseer je dat in een eenvoudige verzekering zaken uitgesloten worden en vooral als je als oude en vaak toch meer versleten mens als dat je zelf denkt iets mankeert.
Dat men dan nog het idee heeft dat als je dan toch een verzekering afsluit en drie maanden later het al jaren bekende probleem X wil laten repareren zal eenieder toch begrijpen dat dat niet doorgaat. Het zijn commerciële bedrijven en dat gaat niet op zijn Nederlands.
Heb trouwens nog nooit de vraag gehad of ik een L/Z verzekering heb, ja, van de Thaise belasting verleden jaar. De Thaise staat heeft jaren terug echt wel eens aan de bel getrokken, dat het allemaal ietsje teveel ging kosten die onverzekerde buitenlanders, maar dacht ik extra betalen bij vertrek of binnenkomst was de meer gecamoufleerde oplossing, nog steeds is men via dat pad aan het ‘denken’.
De dertig baht regeling is nogal sterk, basic zullen wij maar zeggen voor zover ik weet.
In de praktijk mij onbekend, aangezien mijn vrouw ook gewoon een AIA-verzekering heeft.
In ons vaste ziekenhuis hier in Korat, Saint Mary is trouwens vrijwel eenieder Thais kan ze op mijn meerder bezoeken jaarlijks op een hand tellen de buitenlanders.
De Thai met een beter inkomen schaamt zich er ook niet voor en op TV mag je het dagelijks zien in reclame, als je dat op jonge leeftijd doet ook zeer redelijk van geboorte tot de dood.
Dat jij met een uitsluiting geconfronteerd wordt, terwijl je volledig genezen bent is droevig natuurlijk, maar als jij door de doktoren schoon verklaart bent is er natuurlijk voor jou geen reden om die uitsluiting als een groot obstakel te zien en dat bedoel ik met geklaag vele laten het op zijn beloop een verzekering afsluiten en staan dus vol in de wind met toekomstige problemen zeg maar in plaats van voor de meeste zaken wel verzekerd te zijn.
Ik ben voor de rest geen medisch specialist en ook geen juridische opleiding gehad, maar men mag echt wel dit medische moeras eens proberen leeg te pompen waar uiteraard de buitenlander long stay zelf ook zijn verantwoording heeft.
Zoals ik al eerder schreef in de jaren dat ik hier woon te veel zaken van dichtbij gezien waarbij onnodig leed is gemaakt en niet nodig had geweest of in ieder geval aanzienlijk minder. Ik beschouw je laatste wat meer persoonlijke opmerkingen als onderbuik praat, overbodig eigenlijk. Je probeert jezelf op de kansel te zetten en mij achter de schandpaal, ik heb een mening net als jij niets meer.
Als langdurig Thailand bewoner ga je vanzelf wat harder in je mening worden is mijn overtuiging en is het helpen van iemand al snel meer praat als doen.
In de vijfentwintig jaar bekend met Thailand als toerist en bewoner heb ik vele inzendingen gezien op forum en blog voor hulp, financiële hulp en meestal zo niet altijd was het eindresultaat bedroevend, dus woorden komen meestal niet uit in daden, ik ben dan weer zo’n oen dat ik het regelmatig hardop zegt.
Zie de reacties op onze Dalton broeder met de bankberoving, nul in positieve zin als je de opsteller even overslaat, en zo heb ik er vele gezien.
Aangezien dat de Thaise staat niet echt lukt, zal dat men ons ook niet lukken laat het voor de rest met dit ene kantje toelichting hoe ik het zie.
William, gemiddeld genomen ben je duurder uit als je wel verzekerd bent. Waarom zou je mensen daartoe verplichten?
Als ik me geen zorgen wil maken over de kosten van ziekte of ongelukken dan kan ik mij daarvoor vrijwillig verzekeren, of zelf het risico accepteren dat ik daar kosten aan heb.
Waarom zou ik mij daarvoor verplicht moeten gaan verzekeren en dus de verzekeringsmaatschappij aan extra inkomsten moeten helpen?
Zolang het niet gaat om schade die ik iemand anders toebreng en niet zelf kan betalen, zie ik geen enkele reden voor een verplichte verzekering. Degenen die verzekerd willen zijn kunnen dat vrijwillig doen, en betalen daarvoor, degenen die zelf hun kosten betalen en niet de behoefte voelen om verzekerd te zijn kunnen prima onverzekerd zijn.Wat mij betreft een vrije keuze.
Je kan die keuze ook best wel variabel maken met een basic verplichting Luit.
Vele jaren terug is daar in Thailand ook wel discussie over geweest dat de medische rekeningen voor toeristen/buitenlanders wel erg stevig was met onbetaalde rekeningen. Jouw stelling dat men de centen wel heeft, is ook ietsje te zwak onderbouwd.
In Nederland is het weer volledig doorgeslagen naar het alles kan en moet zelfs, ook als je vrijwel nooit een bijdrage heb gedaan.
Had marc beantwoordt, maar is onderweg blijven steken of ik was iets te langdradig.
Thailand is een mooi land om te vertoeven, mist… je dik-ruim-zat in de financiële middelen zit.
Een zorgverzekering, en helemaal als je boven de 75 bent, met wat.. ” bestaand leed” zit je EN met een torenhoge zorgverzekeringskosten EN met nogal wat uitsluitingen.
Naar ik begrijp, kiezen nogal wat ouderen dan voor enkel een in-bound verzekering ( als je behandelingen met verblijf moet ondergaan, en dan hopen, dat niet tig problemen naderhand ineens uitgesloten blijken), en nemen de kosten van ” binnen wandelende” patiëntenkosten voor de eigen rekening. Kan nog steeds knap in papieren gaan lopen.
” Waar mijn lief is is mijn thuis”. Wil “lief” terug naar de (klein)kinderen in NL, wordt het sowieso een moeilijk verhaal om Nee te zeggen. Wil “lief” Thailand niet uit, om dezelfde redenen van zorg en eenzaamheid, wordt het een moeilijk verhaal. Daarom is een studiegenoot van mij ( zo gezond als een oude vis) ingegaan op een uitnodiging van TenneT-Fuerth om op z’n 73e nog een paar (?) jaartjes terug te keren, met echtgenote in Bangkok.
Wet Maatschappelijke Ondersteuning ( de gemeente, die bijspringt in de kosten om je enigszins mobiel te houden) als de Wet Langzurige Ziektekosten ( Staats, m.n. bekend voor betaling van de opnames in verzorgingstehuizen) zijn in de meeste landen totaal onbekend, zo ook Thailand.
Opvang in NL, m.n. diegenen, die en huis te verkopen hadden, en dus GELD hebben: bedraagt al snel een E 2750+/mnd. Verzorging ( heb ik bij mijn dementerende echtgenote gezien ) = MATIG.
In TH: afhankelijk van de plaats en de wensen: tussen de 20-50.000 THB per maand. En de talenkennis van de verzorgsters + medebewoners.. is maar beperkt Engels, om over andere talen maar te zwijgen. Activiteiten toegesneden op de farang: Zo goed als NIET. En als dan de (klein)kinderen van het Thaise Lief zich niet echt geroepen voelen om de vriend ( die wel hun opleiding enz fors betaald heeft) van Sumalai regelmatig te bezoeken, te verzorgen, mee te nemen voor tripjes enz… Leve de eenzaamheid dus.
Zelfs als.. de eigen gezondheid redelijk blijft, maar toch de ouderdom met forse gebreken komt.. wie komt je dan nog opzoeken cq brengt je ergens naar toe ? Zolang de geldbuidel onuitputtelijk blijft, zal dat nog mee kunnen vallen, doch.. oh weh, als de bodem daarvan in zicht komt ( heb ik de laatste 20 jaar bij diverse farangs in Thailand gezien… ).
Ik zie het ook aan de ouders van een Thaise vriendin van mij, ouders in Ubon Ratchatani, en zij in Bangkok, goede baan, doch… moet wel geld binnenkomen voor de betaling van de verzorging van beide oudjes, inmiddels nu ” levende lijken”.
Als laatste: de meesten herinneren zich NL nog als het land van perfecte opvang, doch.. ook dat is de laatste jaren veranderd.
Het begint met: weer ergens te kunnen wonen. Gelukkig staan er in NL 10.000-en appartementen leeg, is 1/4 van de kamers in de verzorgingstehuizen niet gevuld, en komen de huisartsen achter je aan of je a.u.b. patient bij hen wil worden.
Jammer dan: ergens een flatje zien te krijgen is een crime. Idem ergens een huisarts vinden, oh zo nodig voor welke verwijzing dan ook.
En verzorgingstehuizen: zetten iemand pas op de wachtlijst, als die VV05 of hoger heeft gekregen ( dan ben je al niet meer in staat voor jezelf te zorgen). Wachttijd daarvoor: enkele maanden, gezien onderzoek, evaluate enz op NLe ambtelijke snelheid. En dan met geluk… (zei men in Breda) over 6 – 18 maanden… hebben we een plaatsje voor u. ( de ene zijn dood = de ander zijn kamer). Hoe je die tussentijd moet overbruggen ?
Een vriend van mijn zoon wilde zijn moeder wat dichterbij hebben, buurt van Houten, en ze zat nu in een Dinxperlo’s tehuis. ” Hoeveel dagdelen per week komt u uw moeder en anderen helpen” was de vraag. Niet.. dan onderaan de wachtlijst. Na 16 mnd verloste haar dood hen uit hun problemen.
Ik ben mijn vrouw 9 maanden iedere avond wezen ” voeren”, want met 2 verzorgenden en 15 patiënten met 4 zeer hulp behoevenden.. schoot het voldoende avondeten er wel eens bij in.
Hopelijk schieten ze op met de “Pil van Drion”.
Harry Romijn, de kosten in het kader van de Wet Langdurige Zorg, WLZ, liggen toch iets anders. Dit is het AI-verhaal dat je vindt bij google:
‘De kosten voor de Wet langdurige zorg (Wlz) variëren sterk, aangezien u een eigen bijdrage betaalt die afhankelijk is van uw inkomen en vermogen, leeftijd en gezinssamenstelling. In 2025 ligt de lage eigen bijdrage tussen de €205 en €1.076,60 per maand, terwijl de hoge eigen bijdrage maximaal €2.954,40 per maand kan zijn. De hoogte van de bijdrage wordt berekend door het CAK en de hoogte staat op de factuur die u maandelijks ontvangt.’ (In dit kader: er zijn ook volledig particuliere instellingen waar je alles zelf betaalt. Die prijzen beginnen rond de 3.000 e/maand. Domus Valuas is er een van.)
Meer info is beschikbaar als je bij Google zoekt naar WLZ. Wat klopt is dat er heel wat met je mis moet zijn voor je de WLZ-indicatie krijgt. Tot die tijd moet je het uitzingen met mantelzorg via familie en als je die niet hebt dan regelen de thuiszorg (via de zorgverzekering) en de WMO het allemaal voor je.
De ‘Pil van Drion’ is er al lang al bestaat die niet… Er zijn een paar organisaties voor hulp bij levenseinde en daar kun je terecht voor advies. Actieve hulp hoef je ze niet te vragen maar er zijn zijwegen als je echt afscheid wilt nemen….
Aan onverwachts terugkeer naar NL geloof ik niet.
Het is niet iets wat zomaar op een dag na zonsopkomst besloten wordt.
Het is een tijdnemend proces gedurende welke vele toekomstbesluiten Nederland moeten worden genomen.
Zeker als men in NL met ‘Emigratie’ naar Thailand alle schepen achter zich heeft verbrand.
Zaken zoals in Thailand huis/apt. verkopen. Daar moet je toch echt zelf bij blijven
Uit handen geven aan een agent en naar NL vertrekken betekent een ‘verkoopdief’ van je eigen thaise kapitaal worden.
Ook geld op banken in Thailand, en zoals die 800.000 THB ( Immigration) dat moet je echt regelen als je nog in Thailand bent.
Vanuit NL/BE is dat moeilijk te doen.
‘Kan niet’/ administratief barrieres opbouwen is Thaise schering en inslag.
Ze nemen een loopje met je.
Verblijven in Thailand is sterk afhankelijk van waar je precies woont, hoe je woont, hoe gezond of oud je bent, en of je goed verzekerd of misschien wel vermogend bent.
Er zullen beslist mensen zijn die het voor het verlaten van hun thuisland goed doordacht hebben, hoewel er ook zijn die tegen alle waarschuwingen in,alles te rooskleurig gezien hebben.
Van deze laatstgenoemden zullen er zijn die reeds lang weer terug zijn in Europa, misschien toch nog steeds tevreden zijn, of hun vrienden en familie in het thuisland blijven verkopen dat ze nog steeds verschrikkelijk gelukkig zijn.
Het is niet makkelijk om na dat je het thuisland zo verduveld hebt, en waarschuwingen van vrienden en familie in de lucht geschoten hebt, om nu klein bij te geven en op hangende pootjes weer terug te komen.
Van deze terugkomers, hoewel ze er zeker zijn, hoor en zie je meestal niets meer in de sociale media.
Er zijn er die werkelijk gelukkig zijn, maar ook die reeds lang terug in Europa zijn, of reeds zo oud zijn dat een terugkomen nog meer belastend voor hun is,als het armzalige leventje in Thailand gewoon proberen uit te harden.
Ik blijf liever tussen beide werelddelen vliegen zolang ik gezond ben, geniet mijn vakantie aldaar, en ook mijn terugkomst naar Europa waar ik goed verzekerd ben.
En ben ik niet gezond genoeg om te vliegen, zou ik zowiezo ook in een Thailand vakantie geen pretje meer hebben, en liever hier in mijn oud vertrouwde omgeving verblijven.
Moderator: off-topic
Naar het buitenland gaan wonen is iets maar in het buitenland blijven wonen is nog iets heel anders.
Een gezonde fitte mens kan overal aarden zelfs bij de Eskimo’s. Wanneer de kwalen je parten beginnen te spelen wordt het al snel een ander verhaal. Ik kan ze niet tellen de farangs die ik zich heb weten komen vestigen met de luide trom maar waarvan er al meer dan de helft met stille trom zijn teruggekeerd. Sommigen werden zelfs letterlijk heel kwaad toen ik ze af en toe liet uitschijnen ze misschien ooit zouden moeten weerkeren. Zelfs van deze die zich niet verder als Spanje of Portugal gingen vestigen ken ik er al heel wat die uiteindelijk toch de voorkeur gaven om terug te keren naar de heimat en dit opdat het fysiek of nog erger mentaal op was.
Velen onder ons zijn gepensioneerd toen er nog VUT was en veel lagere pensioenleeftijdsgrenzen.
Toen je op je 56st of zo naar Thailand vertrok, met of zonder partner, waren er emigratie-dromen, verwachtingen en was men in goede gezondheid.
Zo’n 22 jaren later is denken, beleven, voelen,.. en gezondheid een heel ander iets geworden.
Heb ik het nog niet over eventuele financiële reikwijdte.
Verzekerd blijven als gewenst is de vraag en onzeker in Thailand. Een tombola.
Een hartoperatie niet vergoed krijgen want je hebt suikerziekte komt hard aan, zoiets verwachten we niet.
En zo is het met meer ziekten.
Je bent aan de Thaise goden overgeleverd als op dergelijke gronden vergoedingen geweigerd worden.
Als men financieel dergelijke Thaise ‘business-trapatsen’ niet kan opvangen, ja, dan moet je terug naar NE/BE.
Voorts vallen, ervaar ik in Thailand, met stijgen der jaren veel vrienden weg, door overlijden of terugkeer naar NL.
Het is bekend als je ouder wordt je social circle in Thailand steeds kleiner worden.
Je wordt minder ‘outdoors’, bent meer thuis, moet vaak om dermatologische redenen uit de zon blijven, etc.
Dat denken aan terugkeer dan gaat opspelen is begrijpelijk.
Vind persoonlijk dat het niets met ..’hangende pootjes’.. te maken heeft.
Is slechts gewoon momenteel denken dat 22, 23 jaar later heel anders is dan ’toen’.
Zelf ga ik 2 maanden per jaar naar NL, naar omgeving Bordeaux in Frankijk, en Portugal, beiden aan de Atlantische kust locaties.
Heb daar m’n vaste hotelletjes, voelt als tijdelijk thuiskomen onder vrienden.
Daarna weer terug naar Thailand, wat mijn ‘home’ blijft.
Moet er niet aan denken om late herfst, winter, vroege voorjaar in NL te moeten leven.
Slapen met bedsokken! 🙂
Er is verwarring over het begrip “verplichte zorgverzekering”, zoals die foutief door GeertP is aangereikt. In NL
is de hoofdregel is dat iedereen die in Nederland woont of werkt, verplicht is om een basisverzekering af te sluiten, zoals vastgelegd in de Zorgverzekeringswet (Zvw). Je kunt vanuit de NL-situatie dan spreken van een verplichte zorgverzekering.
In Thailand geldt voor de Thaise burgerij geen verplichte zorgverzekering. Grotendeels van de Thaise bevolking kan gebruik maken van de 30-baht regeling, ambtenaren en militairen hebben eigen afspraken, welvarende mensen zijn particulier verzekerd.
Voor buitenlanders die een langdurig visum aanvragen of verlengen, zoals het Non-Immigrant O-A Visum (pensioen) of het Non-Immigrant O-X Visum (langdurig verblijf), is het afsluiten en het hebben van een ziektekostenverzekering verplicht. De Thaise overheid stelt hierbij specifieke minimum dekkingsvereisten.
Expats (zijnde werknemers en niet gepensioneerden) komen van via hun Thaise werkgever in aanmerking voor een basisdekking via het sociale zekerheidsstelsel (SSO- Social Security Office). Bij geen volledige dekking kiezen velen voor een aanvullende particuliere zorgverzekering .
Voor toeristen, en voor hen die korter of langer verblijven (zoals op basis “retired”) geldt geen verplichting, anders dan bij de genoemde ‘O-A'” . Uiteraard wordt het door instanties aangeraden, maar het niet hebben van een zorgverzekering is niet illegaal.
De meesten van ons zullen weten dat er een verplichte COVID-19 verzekering bestond voor eenieder, maar deze vereiste is aldus niet meer van toepassing.
Resumerend: er bestaat in TH enkel een verplichting tot het hebben van een zorgverzekering indien men op basis van Non-Imm O-A in het land wil verblijven. De Thai overheid zal geen wettelijke verplichting tot het afsluiten en een zorgverzekering afroepen, want neemt geen verantwoordelijkheid en bemoeienis voor en met de medische geschiedenis van een buitenlander. Trouwens een factuur wordt sowieso niet bij de Thaise belastingbetaler neergelegd/resp. voldaan uit algemene middelen.
Tot slot: Thailand heeft een tijdelijke regeling, genaamd het ‘Thailand Traveller Safety’-initiatief, ingesteld om onverzekerde toeristen bij ongevallen bij te staan. Het is geen vervanging voor een reisverzekering, maar een noodfonds. De uitkeringen zijn beperkt. Vandaar dat in de thuislanden vaak een crowd-funding wordt opgezet door vrienden en familie. (Engelsen zijn er goed in!)
Geertp zegt op zich niets fout. Hij zegt enkel dat het volgens hem verplicht zou moeten zijn voor elk visum type.
Daar is niks mee om die mening te hebben
Toch?
Moderator: Vragen aan Ronny moeten via de redactie.
Trouwens dat “Traveller Safety’-initiatief is volgens mij ook nog niet actief, omdat de bijdrage per binnenkomst nog niet wordt gevraagd en omdat men nog niet weet hoe het te innen.