In het begin dacht ik nog dat het toeval was. Je loopt de tempel in met je slippers, netjes achtergelaten op de stoep, tussen tientallen andere paren. Bruin nepleer, maat 43, licht ingelopen, beetje stoffig van het pad. Ze lagen precies naast de oranje Crocs van de monnik met de hazenlip en een paar rubberen kindersandalen. En na afloop, poef. Weg. Verdampt. Gesmolten in het Nirwana.
In plaats daarvan stond daar een ander stel. Nou ja, stel, de linkerslipper was lichtgrijs, met een gebogen zool, een duidelijke afdruk van een kleine voet, waarschijnlijk van iemand met een platvoet of een oude rug. De rechter daarentegen was blauw, maat 41, met het logo van Singha er half afgesleten op. Geen match, maar wel beschikbaar. Dus wat doe je dan als farang in het heilige land? Je kijkt even schuldig om je heen, bukt langzaam en schuift je voeten in dit geïmproviseerde duo alsof het altijd zo bedoeld is geweest.
Ik dacht dat het een incident was. Een misverstand. Misschien zelfs karma. Maar toen het de week erna weer gebeurde, begon ik argwaan te krijgen. En de week daarna kwam ik thuis met een teenslipper die kraakte bij elke stap en een andere die rook naar eucalyptus en goedkope wierook. Toen wist ik: dit is geen toeval. Dit is een ritueel. Een rite de passage. De Thaise tempelslipper roulette.
Het mooie is: niemand hier lijkt zich er druk om te maken. De Thai halen hun schouders op, lachen zacht, schuiven hun voeten in wat er nog staat en gaan verder met hun dag. Niemand roept: “Waar zijn mijn slippers?” of “Wie heeft mijn merk sandalen gepikt?” Nee. In het land waar Boeddha glimlacht, is bezit iets vloeibaars. Slippers komen en gaan. Wie vandaag jouw linkerslipper draagt, laat morgen misschien een rechter achter die precies bij je nieuwe loophouding past.
Er is een zachte logica in die chaos. Misschien is het een oefening in loslaten. In acceptatie. In het zien van schoonheid in mismatch. Sinds ik geen vast paar meer heb, stap ik elke keer met een beetje avontuur in mijn dag. Wie weet wat het vandaag wordt? Iets met bloemetjes? Met een gebroken zool? Of misschien, heel misschien, eens een keer weer twee dezelfde.
Maar ik vrees dat dat juist weer achterdocht zou wekken. Dat de tempelgoden dan fluisteren: “Pas op, farang. Je begint gehecht te raken.” En dat ze me de week erna met opzet twee linkerslippers laten vinden.
Toch loop ik door. Schuifelend. In vertrouwen. In verwondering. En een beetje scheef.
Want zo gaat dat hier. In het land van glimlachen, geestenhuizen en verdwijnende slippers.
Over deze blogger
-
Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.
De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.
Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur8 januari 2026‘Waarom ik dit jaar weer niet aan zelfverbetering doe: de kunst van het matige genieten’
Cultuur26 december 2025‘Ik leef al 543 jaar in de toekomst en toch ben ik steeds te laat’
Korte verhalen22 december 2025‘Kerstmis in de tropen en de eenzame slinger van de 7-Eleven’
Cultuur15 december 2025‘Overleven als voetganger in Thailand’
Ik heb maat 46, dus zal mij niet zo gauw gebeuren
Denk je?
Wat gesloten schoenen betreft zal dat zo wel zijn.
Maar slippers?
Niemand zal er een probleem mee hebben om zijn 43 of zelfs kleiner in een slipper van 46 te steken. Mijn vrouw loopt zo dikwijls rond met mijn slippers. Wat op dat moment het dichtste bij staat steekt ze haar 38 in. En als dat toevallig mijn 43 is maakt dat haar helemaal niet uit.
Andersom vrees ik dat het wel een probleem zal zijn om bij wat men achter gelaten heeft iets te vinden waar jouw 46 in past. Voor zover je daar je voet al zou willen insteken natuurlijk 😉
Is mij gelukkig nog nooit overkomen met mijn dure Teva sandalen, ik heb het ook nog nooit gehoord van mijn schoonfamilie.
Mijn maat, 46, doe ik daarom ook altijd in een plastic zak, en knoop die dicht. Dit op advies van meerdere Thais sinds 1993. Nog nooit zoek geweest.
En wat is dan de relevatie met de schoenmaat 46 als je slippers in een zak steekt….. want die ontgaat me volledig
5555, Is me in Nederland zelfs overkomen, beoefen al decennia een budo en bij stage in Den Haag had ik nieuwe en wat duurdere slippers (zori’s) toen ik de mat afkwam stonden er enkel nog enkele aftandse slippers op mij te wachten, ……. Internationaal probleem denk ik , al wat blinkt en niet vast is…….
Ik was met mijn vriendin wezen shoppen en had behoorlijk moeie voeten..dus wat doe je dan in Thailand, je neemt een voetmassage!
Na een heerlijke massage kom ik terug buiten en je raad het al..slippers weg. Waren maar goedkope slippers maar je staat toch raar te kijken.