‘Waarom ik dit jaar weer niet aan zelfverbetering doe: de kunst van het matige genieten’

Het is begin januari. In mijn vaderland betekent dit dat de collectieve calvinistische boetedoening is begonnen. Men schrijft zich in voor de sportschool, stopt met roken, drinkt boerenkoolsmoothies en belooft plechtig een beter mens te worden. Een nobel streven, maar hier in de tropen verdampt die ambitie sneller dan een ijsblokje op het asfalt. De hitte maakt elke vorm van drastische zelfverbetering niet alleen vermoeiend, maar ook volstrekt zinloos.

Mijn Thaise buren kijken meewarig naar het westerse concept van ‘goede voornemens’. Waarom zou je wachten tot 1 januari om je leven te veranderen? En nog belangrijker: waarom zou je je leven überhaupt veranderen als je vandaag te eten hebt en de zon schijnt? In dit dorp is de toekomst geen project dat gemanaged moet worden, maar een lot dat je ondergaat. En ik? Ik heb besloten me aan te passen aan deze lokale wijsheid. Mijn enige voornemen is om geen voornemens te hebben.

In het Westen geloven we heilig in de maakbaarheid van het bestaan. Als je maar hard genoeg je best doet, krijg je een wasbordje, een topcarrière en eeuwige jeugd. Hier in de rijstvelden heerst een verfrissend fatalisme. Als je dik bent, ben je ‘somboon’ (perfectie/volledig), wat eigenlijk een compliment is voor je welvaart. Als je rookt, jaag je de muggen weg.

Ik heb geprobeerd uit te leggen wat ‘Dry January’ is aan mijn buurman Somchai. Hij keek me aan alsof ik voorstelde om vrijwillig te stoppen met ademen. “Maar waarom?” vroeg hij, terwijl hij ons glas bijschonk. “Heb je geen geld meer?” Voor hem is onthouding iets wat je overkomt door armoede, niet iets wat je kiest uit luxe. Het heeft me doen inzien dat mijn drang naar zelfkastijding misplaatst is. Ik ben hier om te leven, niet om te lijden.

Dat wil niet zeggen dat ik er maar op los leef. Integendeel, ik matig al jaren. Men zou me een asceet kunnen noemen, zij het een bourgondische. Neem nu die sigaar. Dat is geen verslaving, dat is een moment van contemplatie. Als ik ’s avonds op de veranda zit en de rook kringelt omhoog naar de sterren, dan doe ik aan mindfulness. Het is spiritueel.

En dat glas whisky? Dat mag eigenlijk geen naam hebben. Het is puur medicinaal. Iedereen weet dat er in de tropen van alles in de lucht hangt: bacteriën, virussen, slechte geesten. Een goede slok Mekong-whisky of een zachte single malt is simpelweg interne desinfectie. Ik doe het voor mijn gezondheid, uit pure verantwoordelijkheid naar mijn lichaam toe. Dat ik er toevallig vrolijk van word, is een prettige bijkomstigheid, maar zeker niet het hoofddoel.

Soms zie ik hier in de ochtend een verdwaalde toerist joggen. Rood aangelopen, zwetend als een otter, rennend langs de weg. De dorpelingen kijken ernaar met een mengeling van angst en onbegrip. “Rennen ze weg voor de politie?” of “Is er een dolle hond?” zijn veelgehoorde vragen. Het idee dat je energie verspilt aan rennen zonder dat je ergens heen moet, is hier absurd.

Mijn dagelijkse beweging bestaat uit het ontwijken van gaten in de weg, het waaieren met een krant tegen de vliegen en het heffen van het glas. Dat houdt de gewrichten soepel genoeg. Ik heb geaccepteerd dat ik nooit meer de lichaamsbouw van een jonge god zal krijgen, maar in plaats daarvan werk ik aan de lichaamsbouw van een ‘lachende Boeddha’. Dat dwingt hier veel meer respect af.

En 2026 komt toch wel, of ik nu vijf kilo afval of niet. Ik heb besloten het jaar te omarmen met de zachtheid die bij mijn leeftijd en omgeving past. Geen strafregimes, geen verboden, maar een milde waardering voor de kleine geneugten die het leven draaglijk maken. Ik steek er nog eentje op, schenk nog even in en proost op jullie gezondheid. En mocht ik dit jaar toch per ongeluk een beter mens worden, dan is dat mooi meegenomen. Zo niet: mai pen rai…

Over deze blogger

Farang Kee Nok

Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.

De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.

Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!

Lees hier de laatste artikelen

Oudere postings van deze blogger

• Cultuur24 februari 2026‘Gulliver met spit: Waarom ik me in het dorp voel als een bezwete olifant in een porseleinkast’
• Cultuur16 februari 2026‘Waarom de haan van de buren mijn bioritme gijzelt met zijn nachtelijke solo’
• Cultuur9 februari 2026‘Kansberekening verliest het hier altijd van een boomstam met een gekke vorm’
• Cultuur2 februari 2026‘Democratie wordt hier gemeten in decibellen en gratis blikjes makreel’