Ik had het gevoel dat ik op de rand van iets groots stond. Helaas bleek dat de rand van mijn toiletpot te zijn, en die stond op breken. Letterlijk. Iedere keer als ik ging zitten, klonk er een zacht, zeurderig gesis. Niet van verlichting, maar van een lekkage. Water sijpelde traag langs de tegelrand, een soort Thaise watersnoodramp in slow motion.
Aanvankelijk negeerde ik het. Ik bedoel: ik woon in Thailand. Als ik voor elk sissend geluid in huis een monnik moest bellen, was het hier een klooster geworden. Maar op een ochtend stapte ik in een plas die me op existentiële gedachten bracht. Niet vanwege de nattigheid, maar vanwege de combinatie met slippers van bamboe en een halfslapend brein.
Mijn vrouw bekeek de situatie met de kalmte van iemand die diep gelooft in karma. “Niet boos worden,” zei ze. “Je toilet heeft een boodschap.”
Een boodschap? Voor mij? Van het sanitair?
Ze belde een loodgieter. Tenminste, dat dacht ik. Een uur later arriveerde er een Toyota pick-up met daarin vier personen, een hond, een zak rijst, een peuter en een gereedschapskist uit het jaar dat Boeddha zijn eerste tand wisselde. Uit de laadbak steeg een geur op die de term ‘ambachtelijk’ tot in het absurde doorvoerde.
“Dit is de neef van de broer van mijn tante,” zei mijn vrouw opgewekt. “Hij heeft vroeger iets met pijpen gedaan.”
“Loodgieterswerk?” vroeg ik hoopvol.
“Nee, bamboefluit.”
Binnen tien minuten zat mijn badkamer vol mensen. Sommigen leken iets te doen, anderen aten kleefrijst. De peuter stak zijn vinger in de wc en gilde van vreugde. De hond sliep. En ik… ik stond daar. Machteloos. Onthecht. Westers.
De neef-met-de-fluit bekeek de pot, zuchtte diep, en sprak toen de magische woorden: “Mai pen rai.” Geen probleem. Geen haast. Geen zorgen.
Daar stond ik dan, als controlerende farang, met mijn behoefte aan efficiëntie, planning en stille toiletbezoekjes. De wc was stuk. De tijd was stilgezet. En ik kon niets doen.
Ik gaf me over. Op het tapijt van natte badmatten, onder het toeziend oog van Boeddha (en een peuter met een banaan), overviel me iets wat verdacht veel leek op verlichting. Niet het soort dat je bereikt na jaren meditatie, maar het type dat zich aandient als je alle controle hebt opgegeven. Als je inziet dat er geen handleiding is. Alleen maar overgave.
Drie uur later werkte de wc weer zonder incontinentie. Er bleef een lichte druppel achter, als herinnering aan mijn innerlijke transformatie.
De familie vertrok, met een mango als fooi en de belofte ooit terug te komen ‘voor het plafond’. Ik weet nog steeds niet welk plafond. Maar ik wacht geduldig.
Sindsdien zie ik lekkende toiletten anders. Niet als storing. Maar als uitnodiging tot loslaten.
In alle opzichten…
Over deze blogger
-
Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.
De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.
Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur8 januari 2026‘Waarom ik dit jaar weer niet aan zelfverbetering doe: de kunst van het matige genieten’
Cultuur26 december 2025‘Ik leef al 543 jaar in de toekomst en toch ben ik steeds te laat’
Korte verhalen22 december 2025‘Kerstmis in de tropen en de eenzame slinger van de 7-Eleven’
Cultuur15 december 2025‘Overleven als voetganger in Thailand’
Leuk verhaal FKN, alsof ik er zelf bij was. Het heeft me een grote glimlach bezorgt.
Een WC-pot, al dan niet gebarsten, is vaker een bron van innerlijke verlichting gebleken.