‘Kerstmis in de tropen en de eenzame slinger van de 7-Eleven’

Het is een merkwaardige aandoening, die chronische ontregeling van de inwendige seizoensklok. Mijn Hollandse genen schreeuwen in december om erwtensoep, beslagen ramen en de donkere gezelligheid van een kerstboom die langzaam zijn naalden over het tapijt verspreidt. Maar hier, in mijn Noord-Thaise dorp, brandt de zon onbarmhartig op het golfplaten dak en is de luchtvochtigheid van een niveau dat normaal gesproken is voorbehouden aan een goed draaiende sauna.

Zweten in december voelt na al die jaren nog steeds als een administratieve fout van Moeder Natuur. Een kerstgevoel oproepen bij 32 graden Celsius is zoiets als proberen te ijsdansen op een zandstrand; theoretisch mogelijk, maar in de praktijk vooral een modderige aangelegenheid.

Mijn innerlijke kerstelf, een wezentje dat normaal gesproken rond Sinterklaas ontwaakt met een onstuitbare drang naar dennengeur en marsepein, lag hier in een comateuze toestand te puffen in de hitte. Er zijn hier geen donkere dagen voor Kerst. Er zijn alleen maar hele lichte, hele hete dagen voor een donderdag die toevallig de 25ste is. De hanen kraaien er niet anders om en de monniken lopen gewoon hun ochtendronde, onwetend van de geboorte van welk kindeke dan ook.

Toch knaagde er iets. Een mens heeft behoefte aan rituelen, aan markeringen in de tijd, zelfs als de tijd hier meer een stroperige rivier is dan een strakke kalender. Ik zocht naar een houvast. Een teken.

En toen gebeurde het wonder.

Het vond plaats in het spirituele en commerciële hart van ons dorp: de 7-Eleven. De enige plek waar de airconditioning altijd op standje ‘Noordpool’ staat en waar je je even kunt wanen in een gekoelde mortuariumkast. Ik kwam voor een kleffe tosti ham-kaas en een flesje elektrolyten-drank tegen de uitdroging. Maar toen ik door de automatische schuifdeuren stapte en de weldadige, kille luchtstroom in mijn gezicht kreeg, zag ik het.

Boven het schap met de instantnoedels (varkenssmaak) en de chips van gedroogd zeewier hing het. Het ultieme symbool van de westerse beschaving in de tropen: een kerstslinger.

Het was geen uitbundige guirlande. Het was een ietwat treurige slinger van groen plastic die dennentakken moest imiteren, waarin hier en daar een vermoeid ogend rood strikje verstrikt was geraakt. Het ding hing er een beetje verloren bij, scheef, alsof het in een vlaag van verstandsverbijstering door een nachtploegmedewerker was opgehangen en daarna onmiddellijk vergeten.

Ik staarde ernaar zoals de drie wijzen naar de ster moeten hebben gekeken, maar dan met iets meer scepsis. Dit was het dus. De totale kerstbeleving in mijn dorp.

Het contrast kon niet groter zijn. Onder de slinger stond Somchai, de lokale brommertaxichauffeur, in zijn vale hemd een blikje Red Bull af te rekenen. De kassamedewerkster, een meisje dat normaal gesproken haar telefoon interessanter vindt dan de klanten, droeg nu, met de berusting van een boeddhistische monnik die een zware boetedoening ondergaat, een rood diadeempje met een pluchen gewei.

“Mooie versiering,” zei ik in mijn beste Thai, wijzend naar het plastic groen. Ze keek even op, volgde mijn vinger en haalde haar schouders op. “Kerstmis,” zei ze, op een toon alsof ze het had over een lichte huiduitslag die wel weer over zou gaan. “Farang feest.”

En daar, in de tl-verlichting van de buurtsuper, te midden van de geur van verwarmde worstjes en schoonmaakmiddel, voelde ik plotseling een golf van warme ironie over me heen komen. Het was perfect in al zijn imperfectie.

Kerst is hier geen hoogmis van familiegeluk en gevulde kalkoen. Het is een vrolijk mondiaal misverstand dat is komen overwaaien via YouTube en Netflix. Een excuus om iets geks op je hoofd te zetten en misschien, heel misschien, een extra flesje bier te openen. De slinger hing daar niet om een messias te eren, maar omdat het hoofdkantoor in Bangkok had besloten dat ‘de seizoensgroet Merry Christmas’ de omzet van chocoladerepen met drie procent zou kunnen verhogen.

Ik kocht mijn spullen en liep weer naar buiten, de hitte in. De krekels tjirpten hun eigen versie van ‘Jingle Bells’. Thuis heb ik een kaars aangestoken voor mijn geestenhuisje, als oecumenisch gebaar. Ik heb geen kerstboom, geen sneeuw en geen familie in de buurt. Maar ik heb wel een 7-Eleven met een identiteitscrisis en een kassameisje met een gewei. En eerlijk gezegd, in al zijn tropische absurditeit, was dat voor dit jaar precies genoeg kerstgevoel…

Over deze blogger

Farang Kee Nok

Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.

De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.

Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!

Lees hier de laatste artikelen

Oudere postings van deze blogger

• Cultuur16 februari 2026‘Waarom de haan van de buren mijn bioritme gijzelt met zijn nachtelijke solo’
• Cultuur9 februari 2026‘Kansberekening verliest het hier altijd van een boomstam met een gekke vorm’
• Cultuur2 februari 2026‘Democratie wordt hier gemeten in decibellen en gratis blikjes makreel’
• Cultuur25 januari 2026‘Waarom ik als een bange astronaut door de rijstvelden tuf’