De Wijsheid van Ajarn Somchai
In het hart van een slaperig dorpje genaamd, omringd door glooiende heuvels en weelderige groene rijstvelden in de provincie Loei, leefde Ajarn Somchai. Zijn naam, ‘Ajarn’, betekende leraar, en hij was het in elke vezel van zijn wezen.
Niet alleen gaf hij les aan de kinderen van het dorp in de lokale school, zijn wijsheid reikte veel verder dan de schoolmuren. Hij was de raadsman, de verhalenverteller en de stille gids voor iedereen die zijn pad kruiste. Ajarn Somchai was een man van bescheiden voorkomen, zijn gezicht getekend door de zon en de jaren, maar zijn ogen waren scherp en fonkelden van een zeldzame, diepe kennis.
Op een dag kwam een jonge, ambitieuze man genaamd Narin bij hem. Narin was net terug uit Bangkok, waar hij had gestudeerd en de snelle wereld had leren kennen. Hij voelde zich superieur aan het eenvoudige dorpsleven en zocht de oude Ajarn op, niet uit respect, maar uit een soort verplichting.
Ajarn, begon Narin met een lichtelijk arrogante toon, ik begrijp niet waarom de mensen hier zo langzaam en onwetend zijn. Ze klampen zich vast aan oude tradities en weigeren de vooruitgang te omarmen. In de stad is alles anders; daar telt snelheid, efficiëntie en moderniteit. Waarom zou je je bezighouden met verhalen over geesten en oude riten als de wereld om ons heen verandert?”
Ajarn Somchai glimlachte zachtjes, zijn ogen gericht op een klein vogeltje dat op zijn vensterbank zat. Hij schonk thee in twee kleine kopjes. Narin, zei hij kalm, de stad is als een snelle rivier. Ze stroomt onstuimig voort, neemt alles mee wat in haar weg ligt, en verandert voortdurend van loop. Ze is vol energie, maar ook vol onrust.”
Hij nam een slokje thee. Het dorp daarentegen, is als een oude, diepe vijver. Het water beweegt nauwelijks, maar het is helder en reflecteert de hemel en de bomen. De wortels van de bomen reiken diep in de aarde en vinden daar hun voeding, ongeacht hoe snel de wind waait.”
Narin fronste. Maar die vijver is stil, Ajarn. Er gebeurt niets. De wereld beweegt door!
“Precies, antwoordde Ajarn Somchai. De stilte van de vijver is geen leegte, maar een teken van diepte. In die diepte ligt de wijsheid besloten die generaties hebben opgebouwd. De ‘oude riten’ waarover je spreekt, zijn als de wortels van die bomen. Ze houden ons vast aan wat belangrijk is: respect voor onze voorouders, liefde voor de gemeenschap, geduld en het begrip dat we deel zijn van iets groters dan onszelf.
Hij legde zijn hand op die van Narin. Als je te snel door het leven raast, Narin, zoals de rivier, loop je het risico je wortels te verliezen. Je vergeet waar je vandaan komt, en dan kun je verdwalen, hoe modern je omgeving ook is. De tradities en verhalen van dit dorp zijn geen ketens die ons vasthouden, maar ankers die ons grond geven. Ze leren ons te waarderen wat we hebben, om nederig te zijn en om te zien dat ware rijkdom niet in bezittingen ligt, maar in verbondenheid en innerlijke vrede.
Narin zweeg. De woorden van Ajarn Somchai, zo eenvoudig en toch zo diep, raakten iets in hem. Hij keek naar de rustige Ajarn, naar de vredige rijstvelden buiten, en voelde een kalmte over zich heen komen die hij in de drukke stad nooit had ervaren. De wijsheid van de oude leraar was niet luidruchtig of veeleisend; ze was als de zachte ochtendwind die door de mangobomen ruiste – onzichtbaar, maar onmiskenbaar aanwezig en verkoelend.
Dank u, Ajarn, zei Narin uiteindelijk, zijn stem zachter dan voorheen. Ik begrijp het nu. De rivier heeft snelheid, maar de vijver heeft diepte. En het is in die diepte dat de ware wijsheid verborgen ligt.
Ajarn Somchai knikte. Ga en wees de beste versie van jezelf, Narin, zei hij. En onthoud: ongeacht hoe ver je reist, je wortels zullen je altijd de weg naar huis wijzen.
Narin keerde die dag anders terug naar zijn ouderlijk huis. Hij zag de dorpelingen niet langer als ‘achtergebleven’, maar als dragers van een kostbare erfenis. En telkens als hij de snelheid van de stad voelde, sloot hij zijn ogen en dacht aan de diepe, stille vijver, en de wijze ogen van Ajarn Somchai, die hem hadden geleerd dat echte vooruitgang niet alleen gaat over snelheid, maar ook over de diepte van de ziel.
Over deze blogger
-
Men heeft mij gevraagd om wat info te vermelden over het wel en wee van mijn aanwezigheid hier. Laat ik voorop stellen dat ik mijzelf op zijn hoogst als part-time journalist zie. Schrijver mag ook, wie had dat ooit gedacht.
Ik ben op mijn 54ste jaar naar Thailand vertrokken nadat ik al een jaar of acht verliefd verloofd getrouwd was met mijn Thaise liefde.
De grijze wolken in Nederland werden te donker, de recessie, werkgever had het veel, erg veel over polen. De geest was al een tijdje uit de fles, en niet altijd de meest vriendelijkste.
Appartement uit 1928 verkocht voor een vette winst na twintig jaar wonen. En ons inmiddels al jaren gekochte Thaise huis betrokken. Wij spreken over het jaartal 2008.
Gelijk de golven van de zee in een rusteloze dag in Thailand zijn wij inmiddels al een paar jaar voorzien van mijn pensioen in rustig vaarwater terechtgekomen.
Hobby's van alles en nog wat binnen de grenzen van ons bestaan, na lezen is af en toe schrijven erbij gekomen.
Lees hier de laatste artikelen
Expats en pensionado28 februari 2026Wonen in Mukdahan
Expats en pensionado25 februari 2026Wonen in Ubon Ratchathani
Expats en pensionado24 februari 2026Wonen in Surin
Expats en pensionado21 februari 2026Wonen in Buriram
Mooi verhaal weer Willem, met een mooie metafoor van de rivier.
Voor mij is elk verhaal weer een hulp om even na te denken, stil te staan. Deze verhalen vertellen nooit hoe je iets wel of niet moet doen, geven geen waar, onwaarheden. Maar vertellen vaak iets over waar onze wortels zijn ontstaan.
Thx