Thailand noemt zichzelf graag het ‘Land van de Glimlach’, maar voor miljoenen dieren is er weinig reden tot vrolijkheid. De glimlach stopt abrupt bij de poort van de dierentuin, het circus, of de markt waar levende dieren als object worden verkocht. Achter het kleurrijke decor van tempels, jungletours en culturele shows gaat een harde realiteit schuil: dierenwelzijn heeft nauwelijks juridische of morele status in de Thaise samenleving. Dieren zijn bezit, geen levende wezens met rechten. En de wet knikt daar braaf bij mee.
De wet stelt teleur
In 2014 nam Thailand eindelijk een wet aan die dierenwelzijn moest waarborgen: de Animal Cruelty Prevention and Welfare Act. Een symbolische stap, al was het pas na jarenlange druk van Thaise en internationale organisaties. In de praktijk blijkt de wet echter een lege huls. De definitie van ‘dierenmishandeling’ is vaag, handhaving is zeldzaam en sancties zijn licht. Slechts een handjevol zaken heeft ooit geleid tot veroordeling, vaak na enorme publieke verontwaardiging. De rest verdwijnt stilletjes in de lade van de lokale politie.
Wie dieren mishandelt zonder camera in de buurt, heeft weinig te vrezen.
Zwerfhonden: systeemfalen in zichtbare vorm
Een zichtbaar en pijnlijk voorbeeld is de omgang met zwerfhonden, of soi dogs. In heel Thailand dwalen er naar schatting meer dan 1 miljoen rond. Ze leven in tempelcomplexen, op bouwterreinen of gewoon op straat. Gemeenten hebben geen effectief beleid en lokale overheden schuiven de verantwoordelijkheid door naar tempels of vrijwilligers. Castratieprogramma’s bestaan, maar zijn versnipperd en ondergefinancierd.
De oplossing? In veel provincies kiezen ambtenaren nog steeds voor het stilletjes vergiftigen of verdrinken van honden. Geen inspectie, geen persbericht, geen boze brieven. Slechts wat dode lichamen in een greppel of plastic zak. Dit alles gebeurt openlijk, vaak met medeweten van de gemeenschap. Niemand die ingrijpt. Niemand die straf krijgt.
Olifanten: van werkkracht naar circusclown
De Thaise olifant, chang, is nationaal symbool en toeristische trekpleister. Maar achter de façade van ‘traditie’ en ‘respect’ schuilt uitbuiting op industriële schaal. Vele honderden olifanten worden gehouden in kampen waar ze ritjes moeten maken, schilderijen ‘maken’ of meedoen aan shows met hoepels, vlaggetjes en vuur. Het dressuurproces – phajaan genoemd – is vaak ronduit marteling: jonge olifanten worden dagenlang vastgebonden, uitgehongerd en mishandeld om hun wil te breken.
Volgens de wet mogen olifanten worden geregistreerd als ‘huisdier’ hetzelfde juridische statuut als een kat of hond. Daardoor valt werkdruk, leefomgeving of gedragsverandering niet onder toezicht. Als een olifant instort van uitputting in de zon? Jammer, maar geen misdrijf. Pas als de eigenaar zichtbaar geweld gebruikt, en iemand het filmt, is er misschien aanleiding voor onderzoek.
Hanengevechten: legaal sadisme met publiek
Minder bekend, maar diepgeworteld in het culturele weefsel van veel provincies, zijn de hanengevechten. In de meeste Thaise provincies zijn ze legaal zolang er een vergunning is. Het argument: het is ‘cultureel erfgoed’. In werkelijkheid zijn het bloederige wedstrijden waar dieren worden opgefokt, geboeid en tegen elkaar uitgespeeld voor het vermaak en de portemonnee van toeschouwers.
Er is geen limiet aan het aantal gevechten, geen maximum aan verwondingen, en geen verplichting om dieren te behandelen of uit het lijden te verlossen. Sterker nog: gewonde hanen worden vaak ter plaatse gehecht of gedrogeerd voor een volgende ronde.
En de wet? Die zwijgt. Want het zou “een inbreuk zijn op lokale tradities”.
De olifant in de kamer: economisch belang
Een belangrijke reden waarom dierenrechten nauwelijks bestaan in Thailand, is de economische verwevenheid van dieren met toerisme, sport en religie. Olifantenkampen leveren miljoenen op, vooral in toeristische hotspots als Chiang Mai, Phuket en Ayutthaya. Tempels die zwerfdieren opvangen, krijgen donaties en handhaven zelden zelf iets. Hanengevechten brengen gokken, status en inkomsten met zich mee.
Elke poging tot hervorming stuit op economische bezwaren. Lokale politici zeggen dat ze ‘geen gezinnen in de armoede willen storten’. En dat argument wint het meestal van dierenleed.
De maatschappelijke zwijgcultuur
Wat het probleem verergert, is het diepgewortelde culturele patroon van conflictvermijding. Wie openlijk kritiek levert, wordt gezien als ‘verstorend’. Wie in actie komt, ondervindt sociale druk om ‘het maar te laten’. In de praktijk leidt dat tot stilzwijgende medeplichtigheid. Dierenleed wordt gezien als iets ‘natuurlijks’ of als de verantwoordelijkheid van het karma – niet van de mens.
Op scholen wordt weinig tot niets onderwezen over dierenrechten of ecologische ethiek. Dieren zijn er om te eten, te gebruiken of te negeren. Zelden om te beschermen.
Wat nodig is
Er is dringend behoefte aan een grondige herziening van de Thaise dierenwetgeving. Niet alleen qua definities en straffen, maar ook in de vorm van structureel toezicht, educatie en onafhankelijke handhaving. Culturele traditie kan niet langer als excuus dienen voor georganiseerde wreedheid.
Daarnaast moet er publieke bewustwording komen. Thaise media besteden amper aandacht aan dierenleed, tenzij het viraal gaat. NGO’s werken met beperkte middelen en zonder politieke rugdekking.
De grote afwezigen in dit verhaal? De overheid, de religieuze instituties, de scholen en het publieke debat.
Thailand heeft de economische middelen, de internationale status en het culturele zelfvertrouwen om een voorbeeld te worden in dierenwelzijn. Maar zolang dieren niet meer zijn dan handelswaar, decoratie of folklore, blijft het lijden verborgen achter de glimlach.
En achter elke glimlach kan een schreeuw schuilgaan. Je moet alleen willen luisteren.
———————————————
Dit artikel is [jp_post_view]
———————————————
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant is er gebruikgemaakt van ChatGPT als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Expats en pensionado15 februari 2026Wat kost een ziektekostenverzekering in Thailand als expat of pensionado
Kort nieuws15 februari 2026Thailand algemeen nieuws van 15 februari 2026
Criminaliteit15 februari 2026Criminaliteit en veiligheid in Thailand, 15 februari 2026
Flora en fauna15 februari 2026Vogels kijken in Thailand: De Geelbuikbayawever of Aziatische gouden wever (Ploceus hypoxanthus)
Ik heb een paar maanden geleden wel een mededeling gezien op een thaise tv zender dat wie een hond of kat mishandeld daar een boete tot 20000 baht of gevangenisstraf voor kan krijgen. Er stond ook een telefoonnummer bij om mensen te verklikken!
Mensen die dieren mishandelen zijn géén mensen en verdienen hetzelfde lot te ondergaan!
Klinkt misschien middeleeuws, maar…
Ik heb daar vroeger ook aan meegewerkt waar ik nu veel spijt van heb. Ik had dat nooit moeten doen.
Ik ging met mijn toen 6 jarige zoon naar zo’n kamp in Chiang Mai waar hij een tijger kon knuffelen. In ongeveer dezelfde tijd maakte ik met mijn toenmalige echtgenote een tocht op een olifant vanaf Chiang Rai door de bergen.