De artillerie-inslagen langs de Thais-Cambodjaanse grens wekken de indruk van een klassiek territoriaal conflict. Toch wringt dat beeld. Achter het militaire lawaai gaat geen strijd om land schuil, maar een politieke overlevingsdrang die zijn oorsprong vindt in Phnom Penh. Wat zich nu afspeelt, zegt uiteindelijk meer over de staat van Cambodja dan over de relatie met Thailand.
Voor Thailand is het een ongemakkelijke situatie. Het land wordt ongewild meegesleurd in een crisis die vooral bedoeld lijkt om de aandacht af te leiden van interne spanningen bij de buren. Juist daarom is het belangrijk om voorbij het rookgordijn te kijken en te begrijpen wat hier werkelijk op het spel staat.
Geen grensconflict maar binnenlandse crisis
Volgens verschillende regionale waarnemers zijn de gevechten langs de grens geen reactie op een concrete provocatie vanuit Thailand. Ze passen in een bekend patroon. Door externe dreiging te creëren, probeert het Cambodjaanse leiderschap interne problemen te maskeren. Nationalistische retoriek fungeert daarbij als lijm om een afbrokkelende machtsbasis bijeen te houden.
De machtsstructuur rond Hun Sen, al decennialang dominant in de Cambodjaanse politiek, staat onder druk. Economische groei stagneert, de werkgelegenheid in de kledingindustrie hapert en het toerisme heeft moeite om te herstellen. Dat raakt vooral gewone Cambodjanen, terwijl de elite haar levensstijl ogenschijnlijk moeiteloos voortzet.
De schaduw van Scambodia
De grootste dreiging voor het regime komt niet van buitenaf, maar van onderzoeksrapporten die de afgelopen jaren zijn verschenen. Die leggen een directe link tussen de rijkdom van de machtselite en dubieuze sectoren zoals casino’s, online fraude en internationale witwaspraktijken. Steden als Sihanoukville zijn uitgegroeid tot symbolen van die ontwikkeling.
Internationaal begint dat beeld zich vast te zetten. Cambodja wordt steeds vaker gezien als draaischijf voor grensoverschrijdende criminaliteit. Dat tast niet alleen het imago aan, maar heeft ook concrete gevolgen. Buitenlandse investeerders worden terughoudender en diplomatieke goodwill verdampt.
Internationale druk neemt toe
Waar westerse landen zich vroeger beperkten tot scherpe verklaringen, volgen nu tastbare maatregelen. Visumrestricties en het bevriezen van tegoeden treffen steeds vaker mensen uit de directe kring rond Hun Sen. De politieke immuniteit waarop jarenlang werd gerekend, brokkelt zichtbaar af.
Voor Thailand is dit relevant. Instabiliteit in Cambodja werkt door in de regio, via migratiestromen, grenshandel en veiligheidsrisico’s. Tegelijk laat de internationale gemeenschap zien dat zij minder bereid is om weg te kijken. Dat maakt het voor het Cambodjaanse regime moeilijker om het verhaal van buitenlandse vijanden vol te houden.
Afleiding door conflict
In dat licht krijgt de militaire escalatie een andere betekenis. De spanningen leiden de aandacht af van corruptieschandalen en economische problemen. Ze verschuiven de publieke woede richting een externe vijand en creëren tijdelijk een gevoel van nationale eensgezindheid.
Maar deze strategie lijkt zijn kracht te verliezen. De toespraken van Hun Sen trekken minder publiek dan vroeger. Veel Cambodjanen voelen dat het conflict hun dagelijks leven niet verbetert. Integendeel, het vergroot onzekerheid en ondermijnt hun toekomstperspectief.
Wat dit betekent voor Thailand
Voor Thailand is waakzaamheid geboden. De dreiging komt niet voort uit een klassieke territoriale ambitie, maar uit politieke instabiliteit aan de andere kant van de grens. Dat vraagt om diplomatie, terughoudendheid en samenwerking met regionale partners.
De echte uitdaging voor Cambodja ligt niet in het Dangrekgebergte, maar in Phnom Penh. Zolang interne hervormingen uitblijven, blijft de verleiding groot om externe conflicten te gebruiken als afleiding. Thailand ziet dat spel inmiddels door en dat besef zal de komende tijd alleen maar groeien.
Bronvermelding
Bangkok Post, opinieartikel van Patee Sarasin, december 2025
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant is er gebruikgemaakt van ChatGPT als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Bewijs van leven27 februari 2026Levensbewijs voor je AOW in Thailand: zo regel je het snel met je telefoon
Kort nieuws27 februari 2026Thailandblog nieuwsupdate algemeen – 27 februari 2026
Reizen27 februari 2026Thailand, Vietnam en Indonesië zijn drie landen waar je reisbudget opvallend ver kan reiken
Kort nieuws27 februari 2026Nieuwsupdate lokaal nieuws Thailand – 27 februari 2026
Al jaren is de website van Radio Free Asia (https://www.rfa.org/english/) voor mij een bron van informatie over andere landen in deze regio en zowel Myanmar als Cambodja waren voor mij standaard leesvoer. ‘Waren’, want Trump heeft de voeding voor dit kanaal afgebouwd en er komt nauwelijks wat nieuws naar buiten.
Vandaag staan er een paar artikelen over de ‘scam’business en internationale maatregelen tegen deze misdadige elementen in Cambodja; ook in Myanmar is ingegrepen maar daar door China zelf die zijn burgers heeft ’teruggehaald’, lees: bevrijd.
Ik las dat a.s. woensdag de ministers van Buitenlandse Zaken van TH en CAM bijeen komen om een wapenstilstand te ‘beproeven’. Ik hoop dat dit lukt, en ook standhoudt, want rust met de komende feestdagen is dringend gewenst!
Eindelijk eens een streep zetten onder de Rode Khmer periode, en daar maakt de Hun familie ook deel vanuit…
Dit is duidelijk het perspectief van een Thaise krant, de Bangkok Post, en bovendien een opiniestuk dat de persoonlijke visie van de auteur weerspiegelt.
Lees je hetzelfde conflict vanuit een Cambodjaanse bron, dan krijg je ongetwijfeld een totaal ander verhaal. Dit is een klassiek voorbeeld van twee partijen die elkaar wederzijds de schuld geven, terwijl in de Thaise berichtgeving vaak wordt gesuggereerd dat Thailand geen enkele verantwoordelijkheid draagt.
Met alle respect voor ons blog maar ik zou graag ook eens het Cambodjaans standpunt willen lezen. Eenzijdige berichtgeving, gebaseerd op de mening van één auteur, kan moeilijk als neutrale journalistiek worden beschouwd.
Een opiniestuk is geen neutrale journalistiek maar een stuk geschreven op persoonlijke titel.
Een opiniestuk draait om het standpunt van de auteur.
Mijn schoondochter was er bij de start van het moment dat thaise bussen met toeristen aan de
grens kwamen was al enkele jaren dat er een uur regeling voor thaise mensen om de tempels te te komen bezoeken zonder probleem die bussen hadden onderweg in Thailand in fple beland en
telaat aangekomen ? DUS THAISE GENERAAL NUMBER 2 heeft dan de opdracht gegeven wij
openen de grenspost om de tempels met militaire macht om ze te bezoeken te resultaat oorlog ?
Alles wat in de kranten staat is vertekend met AI zal dat zeker niet beter worden ?
De problemen die hier worden opgelijst, gelden minstens even zeer voor Thailand: een kwakkelende economie, toerisme dat niet de beoogde objectieven bereikt (geldt minder in Cambodja waar de toeristische sector nog wel groeit), politieke instabiliteit, vergrijzing van de bevolking (dat probleem heeft Cambodja niet), onderwijs dat niet beantwoordt aan de vereisten, schuldenlast van de gezinnen…
Kortom, de twee landen kampen met soortgelijke problemen.
Leuk verhaal, lees hetzelfde in de Khmer Times, alleen wat thaise namen voor cambodiaanse namen.
En ook opvallend, met het oog op de aankomende verkiezingen in Thailand, is het Anutin, met zijn BJT, die garen spinnen bij de oorlog, hij heeft dan ook geen zin in een bestand.
Beter een andere bron raadplegen dan Bangkok Post kopieeren.
Klaas
Cambodjaanse waarnemers draaien een argument als die van de Bangkok Post vaak om: het is juist de instabiele Thaise politiek die conflicten uitlokt. Telkens wanneer er in Bangkok een politieke crisis uitbreekt of wanneer nationalistische groeperingen hun relevantie willen bewijzen, wordt de grens met Cambodja gebruikt als breekijzer. Voor Cambodja is de artillerie aan de grens vaak het resultaat van Thaise politici die “stoer” willen overkomen voor hun eigen achterban.
https://www.khmertimeskh.com/501807846/politics-drive-thailands-border-stance-as-hardline-messaging-on-cambodia-misleads-voters/
Voor Cambodja is de grens geen punt van discussie, maar een vaststaand feit gebaseerd op de kaarten die zijn opgesteld tijdens het Frans-Siamese verdrag van 1904-1907. Cambodja beschouwt de Thaise militaire aanwezigheid in betwiste zones niet als een “ongelukkige situatie”, maar als een bewuste provocatie. In Phnom Penh leeft het diepe besef dat Thailand, als grotere buur, historisch gezien altijd heeft geprobeerd Cambodjaans grondgebied te herdefiniëren in zijn eigen voordeel.
Het label “Scambodia” en de kritiek op steden als Sihanoukville worden in Cambodja vaak weggezet als een vorm van economische oorlogsvoering. Het regime in Phnom Penh stelt dat Thailand en westerse machten de criminaliteitscijfers overdrijven om de Cambodjaanse economie te schaden en investeerders weg te jagen naar buurlanden (zoals Thailand zelf). Door de grensspanningen te benadrukken, roept de Cambodjaanse regering de bevolking op tot eenheid tegen wat zij zien als een gecoördineerde aanval op hun nationale waardigheid en economische groei.
Maar een term als “Scambodia” is ook niet zomaar uit de lucht gegrepen. Volgens rapporten van onder andere het UNODC (United Nations Office on Drugs and Crime) en het USIP uit 2025 is de omvang van deze sector duizelingwekkend:
1- Er wordt geschat dat de online fraude-industrie in Cambodja jaarlijks zo’n 12,5 miljard dollar opbrengt. Dat is meer dan de helft van het officiële bruto binnenlands product (bbp) van het land.
2- Ruim 100.000 mensen werden vastgehouden in zwaarbewaakte compounds (zoals in Sihanoukville en langs de grens) waar zij onder dwang en vaak onder marteling duizenden mensen wereldwijd oplichten via zogenaamde “pig butchering” scams.
In 2025 hebben de VS en het VK zware sancties opgelegd aan de LYP Group van senator Ly Yong Phat en de Prince Group van Chen Zhi. Dit zijn partijen die zeer nauwe banden hebben met de familie van Hun Sen. De compounds bevinden zich vaak in Speciale Economische Zones (SEZ’s) die eigendom zijn van deze machtige tycoons. Het leger en de politie treden hier zelden effectief op, wat duidt op hooggeplaatste bescherming.
Sinds Hun Manet zijn vader opvolgde, heeft hij verschillende “commissies tegen online fraude” opgericht. Critici en regionale analisten noemen dit echter vaak “politiek theater”: er worden regelmatig invallen gedaan, maar dit treft meestal de kleinere spelers of partijen die hun “beschermingsgeld” niet hebben betaald. De grote infrastructuur blijft intact.
Het grensconflict met Thailand komt de regering op zulke momenten politiek goed uit. Door de focus te verleggen naar “de vijand die ons land wil afpakken”, kan de regering de bevolking verenigen achter de vlag en de aandacht afleiden van de corruptie en de internationale reputatieschade. Voor een regime dat voor meer dan de helft van zijn (schaduw)inkomsten afhankelijk is van een sector die wereldwijd slachtoffers maakt, is een conflict met een buurland een effectieve manier om de interne legitimiteit te behouden. Het is in feite een overlevingsstrategie: de elite beschermt de bronnen van haar rijkdom, terwijl de bevolking wordt gevoed met nationalistische retoriek.
Bangkok Post over Hun Sen: https://www.bangkokpost.com/opinion/opinion/3161149/hun-sens-war-is-his-last-gasps
Thai PBS: https://www.youtube.com/watch?v=judtCLKgdPo Cambodja op de wereldranglijst van criminaliteit
Thai PBS: https://www.youtube.com/watch?v=iw2khD4A6A4 Thailand over de dreiging vanuit Cambofja
Dit opiniestuk voegt naar mijn idee weinig toe, of het moet als samenvatting dienen wat de de Thaise powers that be rondvertellen: allemaal de schuld van Cambodja, die zijn niet te vertrouwen, die willen niet praten en wij moeten natuurlijk die gevaarlijke figuren die ons land bedreigen een ferme tik uitdelen….
De geschiedenis leert ons dat dat eigenlijk zo goed als altijd (terug)slaan niks oplevert behalve verdere escalatie, meer gewonden, doden en meer ellende. En we weten ook dat het de hogere kringen in al die landen zijn die proberen hun eigen belangen veilig te stellen (meer vermogen vergaren). Naar mijn idee is het gewoon weer een stelletje figuren in de hogere Thaise en Cambodjaanse kringen die hier proberen zelf wijzer van te worden en het volk vertellen dat ze in de pas achter de Thaise of Cambodjaanse vlag moeten staan. En gezien deze landen decennia van zwaar nationalistisch onderwijs met de nodige militaire verkooppraatjes gewend zijn, verkoopt dat goed. Kritische denkers niet gewenst.
Zelfs journalisten die hameren op hoor en wederhoor, het gesprek aan gaan, zoals Pravit van Khaosod, krijgt te horen dat hij een landverrader is en dergelijke dingen. Dat zijn maar “lastige” mensen die tijdens een coup, zoals in 2014, worden meegenomen omdat ze niet in de pas van de generaals lopen. En personen met nog sterker afwijkende meningen over dergelijke conflicten, neem een Giles Unpakorn, die zijn al helemaal niet geweest in de betere kringen.
De geschiedenis leert ons wereldwijd ook dat een regering een conflict, alle neuzen dezelfde kans op ook als mooie kans zien om populariteit voor de leidende partij en partijkopstukken op te kloppen. Ik heb tot nu toe Anutin en zijn Phoem Tjai Thai vermeden hoe die hier in staan maar een pientere politicus gaat natuurlijk met de vlag zwaaien, oppositie partijen van alles verwijten en zichzelf als dé partij afschilderen bij wij volk en vaderland in goede handen zijn. En met de verkiezingen voor de boeg… Dus ik zou verwachte dat men een dergelijke strategie toe zal passen en dat menig burger dat slikt als zoete koek.
Maar wie weet zie ik het wel verkeerd… En is dit conflict spoedig de wereld uit en is er niemand aan Thaise kant die probeert wijzer te worden van dit conflict en is alles alles de schuld van de Khmer en hun leiders….