Het is weer het begin van een nieuw jaar, waarvan we de loop nog niet kennen. Een jaar waarin altijd wordt gehoopt dat het een beetje voorspoedig verloopt en dat eventuele tegenslag niet te ernstig zal zijn.
Voor mij is dit het jaar waarin ik mij vijftien jaar resident van Thailand mag noemen. Door mijn werkzaamheden kan ik stellen dat wij, mede dankzij onze werknemers, sinds dag één een mooie bijdrage hebben geleverd aan de Thaise samenleving. Dat deden we via belastingen en lonen, voortkomend uit het opzetten van zowel een importbedrijf als een exportbedrijf in verschillende takken van handel.
Voordat ik naar Thailand kwam, had ik al zo’n twintig jaar ervaring met de bevolking, de gewoonten en de internationale handel.
Met de roze bril op zag ik daarom kansen. Het Verre Oosten, met een jonge bevolking, heeft immers meer te winnen dan een vergrijzende bevolking in Europa, was mijn gedachte.
Een mooie theorie, vond ik zelf. Zeker voor iemand uit de Verloren Generatie, ook wel Generatie Nix genoemd, waarin hoop in de puberjaren al op de proef werd gesteld en daarna nog een extra knauw kreeg omdat een volgende generatie ineens veel beter met computers kon omgaan.
Zelfredzaamheid, tegenslagen kennen en die als kracht gebruiken op een continent in opkomst. Hoe kan dat nog fout gaan met een falend schoolsysteem?
Elf jaar lang ging het goed, maar de omstandigheden tijdens en na covid veranderden alles. Alsof de overheid een schuld had bij de conglomeraten vanwege hun hulp tijdens covid, omdat zij zo behulpzaam waren.
Op dit blog heb ik vaak mijn onvrede getoond over de toenemende gekkigheid in dit land. Ook over de onwetendheid van mensen op het blog die stellen dat het bijvoorbeeld zo slecht gesteld is met arbeidsrechten, zonder dat ze ooit een dag in dit land hebben gewerkt.
Noem het frustratie, noem het Don Quichot-gedrag, maar ik ben er inmiddels klaar mee.
Klaar, omdat het niet meer hoeft en de wil er niet meer is. Laat de volgende generatie het maar oppakken en laat iedereen er maar een mening over hebben. De werkelijkheid wordt immers steeds vager door social media en de miljarden meningen. En dan moet AI ook nog eens een grotere plaats in de samenleving gaan innemen.
Voor mij is AI nog niet zaligmakend. Dat bleek wel na een hele conversatie met Google AI, die mijn gestuurde mening tot werkelijkheid wist te maken. Zoals het hoort heb ik het daarna ook even bij het Chinese Qwen gevraagd, dat aan de analyse een heel andere draai gaf.
Niet tevreden met die zienswijze heb ik het vervolgens door ChatGPT laten analyseren. Hier volgt het resultaat over de toekomst van het land, waar ik met mijn jarenlange ervaring wel achter kan staan, voor wat het waard is.
Waarom een Nederlander in Thailand wil wonen en waarom de prijs steeds hoger wordt
Thailand heeft altijd een magneetfunctie gehad voor Nederlanders die op zoek zijn naar een ander soort leven. De zon, de exotische cultuur, de lagere kosten van levensonderhoud en de uitnodigende levensstijl hebben miljoenen bezoekers naar dit Zuidoost-Aziatische land getrokken. Veel expats kiezen ervoor om hier hun leven op te bouwen, aangetrokken door de schijnbare eenvoud en schoonheid van het leven in een tropisch paradijs.
Maar na vijfendertig jaar Thailandervaring wordt het in mijn ogen steeds moeilijker om de realiteit te negeren. Het paradijs blijkt meer dan ooit een illusie. Wie langer in Thailand woont, wordt steeds vaker geconfronteerd met een land in crisis. Wat ooit een droom was, is nu een persoonlijke en ethische afweging geworden. Blijft Thailand een plek om je toekomst op te bouwen, of is het tijd om de werkelijke prijs te erkennen die we betalen voor het leven in dit exotische land?
De aantrekkingskracht van Thailand voor Nederlanders
Thailand is niet voor niets zo populair bij Nederlanders. Er zijn duidelijke voordelen die het leven hier aantrekkelijk maken.
Lage kosten van levensonderhoud
Voor veel expats is Thailand financieel aantrekkelijk. Huizen, diensten en veel goederen zijn goedkoper dan in Nederland, zeker wanneer je de Thaise manier van leven volgt.
Een ontspannen levensstijl
Het langzame levensritme, minder stress en de nadruk op sociale gezelligheid passen goed bij de Nederlandse zoektocht naar balans en vrijheid.
Gastvrije cultuur
Thailand staat bekend om de vriendelijkheid van de mensen en een cultuur die sterk gericht is op respect en saamhorigheid. Dat maakt het leven hier bijzonder aangenaam.
Met al deze voordelen lijkt Thailand het ideale land voor wie op zoek is naar een onbezorgde levensstijl. Maar dat beeld wordt steeds ingewikkelder naarmate de politieke en economische realiteit zich verder ontvouwt.
De andere kant: de echte prijs van het paradijs
Hoewel expats profiteren van de lage kosten en de relatief gemakkelijke levensstijl, draagt de lokale Thaise bevolking steeds zwaardere lasten. Het systeem houdt zichzelf in stand met tijdelijke maatregelen in plaats van structurele veranderingen. Die lasten worden steeds zwaarder.
De onderklasse
De armere Thai, boeren, fabrieksarbeiders, straatverkopers en mensen met lage lonen betalen de hoogste prijs. De kosten van voedsel, energie en gezondheidszorg stijgen onophoudelijk, terwijl lonen achterblijven. De Thaise overheid biedt subsidies en tijdelijke programma’s zoals Khon La Khrueng om de consumptie te stimuleren, maar deze maatregelen bieden geen duurzame oplossingen voor de basisbehoeften van de bevolking. De vraag blijft hoe lang dit systeem stand kan houden.
De middenklasse
De middenklasse wordt steeds verder uitgehold. De kosten van onderwijs, gezondheidszorg en dagelijkse uitgaven stijgen, terwijl inkomens nauwelijks meegroeien. De kloof tussen arm en rijk wordt groter en de sociale mobiliteit neemt af. Wat ooit een belofte van vooruitgang was, verandert voor velen in een illusie. De geboeide melkkoe voor de overheid.
Symptoombestrijding in plaats van structurele verandering
De Thaise overheid lijkt vast te zitten in een vicieuze cirkel van symptoombestrijding. Populistische maatregelen zoals subsidies en kortetermijnsteun verdoezelen de echte problemen, maar brengen geen verandering op de lange termijn. De Thaise economie zit vast in wat je een zombie-economie zou kunnen noemen. Grote bedrijven en de politieke elite profiteren van de status quo, terwijl de rest van de bevolking zich moet schikken in een onzekere toekomst.
Deze stagnatie heeft verstrekkende gevolgen voor economische groei, werkgelegenheid en innovatiecapaciteit. Er lijkt geen echte politieke wil te zijn om de fundamentele hervormingen door te voeren die nodig zijn om de structurele problemen aan te pakken.
De expat in de spagaat
Als Nederlander in Thailand bevindt de expat zich in een complexe positie. Je kunt genieten van lage kosten, goede gezondheidszorg en een hoge levenskwaliteit, maar tegelijk ben je onderdeel van een systeem dat ongelijkheid en stagnatie in stand houdt.
De grote vraag is of je je nog prettig kunt voelen in een land waar de politieke elite profiteert van de armoede van de eigen bevolking, terwijl jij met je buitenlandse waarden grotendeels buiten schot blijft. Hoe verantwoord is het om een comfortabel leven te blijven leiden, wetende dat de lokale bevolking de zwaarste economische gevolgen draagt?
Deze cognitieve dissonantie, het onaangename gevoel dat ontstaat wanneer overtuigingen en gedrag met elkaar botsen, wordt voor mij met het ouder worden steeds sterker. Dat is overigens niet uniek voor Thailand, want Nederlanders zijn daarin net zo goed, zeker rond het uitgaansleven.
Het paradijs blijft bestaan voor de expat die in de juiste gebieden woont en toegang heeft tot private zorg. Tegelijk mag diezelfde expat zich afvragen of dit model op lange termijn houdbaar is. Is het ethisch verantwoord om als buitenstaander te profiteren van een systeem dat de onderklasse in de kou laat staan?
Het dilemma van 2026: kan Thailand zichzelf hervormen?
De komende verkiezingen kunnen de richting bepalen. Wil Thailand structurele hervormingen doorvoeren, of blijft het land vastzitten in populistisch beleid dat op korte termijn werkt, maar op lange termijn schadelijk is voor de meerderheid van de bevolking?
Voor expats is dit ook een belangrijk moment. Blijven zij investeren in het land, of kiezen ze voor een andere route, bijvoorbeeld Vietnam of Portugal? Een samenleving kan alleen vooruitkomen met echte veranderingen in onderwijs, gezondheidszorg en arbeidsrechten. Zolang de politieke elite vasthoudt aan bestaande machtsstructuren, blijft de toekomst van de Thaise bevolking onzeker en nemen afhankelijkheid en schulden verder toe.
Expats en Thais: de prijs van het paradijs
Thailand blijft een prachtige plek om te wonen en te werken, maar de prijs voor die luxe is in 2026 steeds zichtbaarder. Voor de expat blijft het een comfortabele levensstijl, vooral gunstig voor de buitenlander. Voor de Thaise bevolking, met name de arme en middenklasse, wordt het steeds moeilijker om vooruit te komen.
Het paradijs bestaat nog steeds, maar wordt steeds meer een illusie, zowel voor de expat als voor de lokale bevolking.
Tot slot. In mijn ogen kan een roze bril ook een manier zijn om lekker naïef te blijven, wat een vorm van vrijheid geeft. Net zoals een achttienjarige die als soldaat voor zijn land wil dienen.
Waarom zou je daar een negatieve toon aan willen geven?
Angst wordt aangepraat. Als je erboven staat, zijn er altijd kansen, mits je ze ziet. Er is niets mis mee om dromen na te jagen. Dat is precies wat ik vijftien jaar geleden heb gedaan. Ik hoop dat zowel Thai als westerlingen datzelfde mogen ervaren, ondanks de beren op de weg die ik zelf niet meer wil ontwijken.
Nu is het tijd voor de volgende stap. De wonderbaarlijke wereld van macht op het platteland willen begrijpen. Of het toch maar lekker zo laten, omdat het als gegeven wordt gezien en als je aan de goede kant zit, waarom zou je dan kritisch zijn? ’s Lands wijsheid en niet mijn probleem.
Een expat in Thailand heeft vaak maar één taak. Zich druk maken over een geldig visum.
Succes, jongelui en anderen. Ondanks de kritische noot, maak er wat van. Zonder naïviteit geen toekomst.
Ingezonden door Eric
Ik kan je wel vinden in je verhaal. Zelf ooit dezelfde droom gehad maar daar is het nooit van gekomen. Wel heel veel vakantie gehad in Thailand en in die jaren heel veel zien veranderen. En niet veel in positieve zin. En ik kwam verder dan de toeristische plekken. Had er Nederlandse vrienden en Thaise vrienden, dus ik ken ook het echte leven in Thailand. En dat is wel ff wat anders dan wat je als toerist ziet en ervaart. Ik heb ook niet de behoefte om er naar toe te gaan. Trek nu liever met mijn vrouw rond in Vietnam of Indonesië (vakanties) en hoop daar binnen nu en een paar jaar vervroegt met pensioen te kunnen gaan.
Een zware boodschap, maar een terechte.
Woon en werk hier al +/- 30 jaar.
Het is mijn dochter, dubbele roots Thai + Belgisch, die mij erop, tot mijn schande, heeft moeten wijzen, hoe onrechtvaardig het hier allemaal verloopt.
Zelf heeft zij een bevoorrechte positie, en zij beseft dat ook, kunnen gaan studeren in Belgie… maar toch…
Bleek uit het (misplaatste) respect, toen bleek, dat zij, hip hip hoera, als thai in het buitenland studeerde, problemen met haar Thai paspoort (gestolen) alhoewel nog minderjarig, in een oogwenk werden opgelost terwijl anders dit soms een reis betekent naar het geboorte dorp van de moeder….
De gelukkigste zijn die Thai, die naar hun geboortedorp terug keren (voor zover zij hun land nog hebben) en de fata morgana, die steden als Bangkok vertegenwoordigen, achter zich hebben gelaten.
Vrees ook, dat de komende verkiezingen niets gaan oplossen, geen van de grotere partijen heeft iets in hun programma staan, dat er zou kunnen op wijzen, dat er een wil is om sociale wantoestanden aan te klagen.
Ik kan deze analyse van de situatie in Thailand goed volgen, maar wat moet je daar als expat voor conclusies aan verbinden? Het land verlaten? Ik kan mij namelijk goed voorstellen dat mensen zich ook in Nederland mateloos aan zaken ergeren. In elk land zijn er wel misstanden en andere zaken om je flink aan te ergeren. Je kunt daar als individu meestal zeer weinig aan doen, behalve op de juiste politieke partij stemmen. Ik zie dus de “complexe positie van de expat” niet zo.
Ik krijg de indruk dat de opsteller Eric en ook sommige heren reageerders twee soorten buitenlanders door elkaar halen. [Vele bij diverse onderwerpen]
Citaat.
Hoewel zowel een expat als een pensionado in het buitenland wonen, is het belangrijkste verschil de reden van hun verblijf en hun levensfase.
In het kort: een expat is er om te werken, een pensionado om te rusten.
De doorsnee expat is daar om geld te verdienen voor werkgever in het thuisland of als zelfstandige.
De doorsnee pensionado is veelal een economische vluchteling met aanhang ander hadden ze wel elders gewoond.
Beide zien de voor en de nadelen op hun eigen manier.
Veel pensionados noemen zich toch liever “expat” Klinkt wat stoerder dan het wat suffige “pensionado” wat associaties oproept met “opa en oma De Vries overwinteren weer in Spanje” En ja, zelfs op de strandstoel voor het dure hotel komt de armoe voorbij. Strandverkopers uit de Esan bezig met een moeizame broodwinning. Slecht betaalde Cambodiaansen die uw plee komen schoonmaken enz. Wie geen oogkleppen heeeft zal zich af en toe toch generen. Maar het heeft ook twee kanten natuurlijk. De arme sarong verkoper doe dat enkel omdat er thuis in de Esan nog minder te verdienen valt.
Ah ja, What’s in a name?
Het paradijs bestaat niet.
Maar ik zeg iedere dag weer, inmiddels 8 jaar lang, “wat heb ik het toch goed hier”.
De arbeidsrechten zou ik voor de midden en onderklasse matig tot slecht noemen. Een Thai uit de (hogere) middenklasse kan best een aardige baan hebben, al blijft het qua sociale zekerheden minder goed dan wat westerse arbeiders met moeite hebben weten te bereiken. En de laagste klasse, en in bijzonder degene zonder formeel dienstverband of zelfs maar formele verblijfsstatus (denk aan arbeiders vanuit het buitenland), die hebben ronduit met uitbuiting en nul rechten te maken. Daar kun je genoeg over vinden in bladen zoals the Isaan Record, Pracha Tai, diverse boeken (zie uitgeverij Silkworm) of het Thai Labour Museum. Het land is dan ook zwaar kapitalistisch met een flinke ongelijkheid in inkomen en vermogen (staan ergens in de top 5 qua wereldwijde ongelijkheid zeg ik uit het hoofd). Voor de Thai zonder mooie diploma’s of goede connecties is het dus zeker geen feestje of paradijs.
Gaan de verkiezingen daar wat aan veranderen? Ik vrees van niet. Zelfs beleid dat iets van verandering/verbetering bracht maar met een behoorlijke korrel populisme, DWZ onder Thaksin, gaf de ondere lage van de bevolking geen structurele verbeteringen vergelijkbaar met het westen. De diverse incarnaties van Future Forward gaan wel meer die kant op, maar die denkbeelden worden door het establishment als ongewenst en gevaarlijk voor de eigen positie gezien. Stel je voor dat het volk werkelijk behoorlijk wat rechten en inspraak geeft, dat zou ten kosten gaan van de bevoorrechte positie van de hogere netwerken, en dat kan natuurlijk niet. De directeuren, generaals enzovoorts hebben dat al decennia hard neergeslagen. Al sinds de eerste grondwet probeerden sommige politici structureel op te komen voor de onderste lagen maar dat is altijd hard neergeslagen. Een programma met maar een tintje sociaaldemocratie zien de hoogste kringen als een bedreiging. Vrijheid, rechten, zeggenschap, nee dat wil men het plebs vooral niet geven, dat zou het einde van het paradijs voor de hoogste kringen zijn.
En de doorsnee Europeaan? Die heeft het veelal goed hier. Voor hen is het misschien geen paradijs maar als heel het land dezelfde rechten, voorzieningen en dergelijke had als west Europa, dan zou het toch allemaal wat duurder worden en voor degene met AOW plus klein pensioen mogelijk te duur. Maar ik heb de indruk dat menig Europeaan het wel okay vindt, die ongelijkheid en gebrek aan vrijheid en rechten voor de lagere klassen. Een minder ongelijk Thailand zou de eigen positie maar schaden, en wie wil dat? Tja…
Beste Rob V., in jouw laatste alinea zit een fikse aantijging richting mensen uit de EU. Je bedoelt hiermee of toeristen, of kort-/lanfverblijvers of beide groepen. Maar op grond waarvan? Eric zegt juist dat hij een moreel en emotioneel ongemak voelt “in een land waar de politieke elite profiteert van de armoede van de eigen bevolking, terwijl jij met je buitenlandse waarden grotendeels buiten schot blijft. Hoe verantwoord is het om een comfortabel leven te blijven leiden, wetende dat de lokale bevolking de zwaarste economische gevolgen draagt?” Deze vraag weegt zwaar en er zijn er meer die dat ongemak delen.
In mijn eigen reactie schreef ik al: “Ik ben hier niet om het land te redden of te veranderen; ik ben noch verantwoordelijk noch aansprakelijk voor wat gaande is in Thailand, en na februari a.s. al helemaal niet. Wij kunnen Thailand niet naar Westerse maatstaven kneden. Dat vraagt het land ook helemaal niet om. Maar de ontwikkelingen maken dat Thailand zichzelf aan het vervreemden is van de rest van de wereld. Er is zoveel aan de hand, maar weinigen die willen veranderen.”
Laat ik het zo zeggen: Thailand lijdt aan een politieke auto-immuunziekte. Het systeem valt zichzelf aan (via staatsgrepen of gerechtelijke ontbindingen van partijen) zodra er werkelijke verandering dreigt.
De verantwoordelijkheid hiervoor ligt bij een elite die liever regeert over een stagnerend land dan de macht deelt in een groeiend land. De Elite- jouw favoriete stokpaardje- die elite is verantwoordelijk voor de stagnatie. Zij houden monopolies in stand en blokkeren onderwijshervormingen om hun positie te beschermen. Een onwetend bevolking is immers makkelijker te hanteren.
Maar Thailand kent ook een enorme Middenklasse. Die middenklasse is verantwoordelijk voor de gelatenheid. Vaak kiezen zij voor de “orde” van de militairen boven de “chaos” van de democratie, uit angst voor hun eigen bezittingen. Juist datgene wat jij de “doorsnee Europeaan” verwijt.
En dan is er nog een enorme Bevolking. Die bevolking is verantwoordelijk voor het accepteren van cliëntelisme. In veel gebieden wordt de stem nog steeds verkocht aan de lokale machthebber die het meeste biedt op de korte termijn. Chris de Boer schreef voorheen flinke stukken over dit thema. Maar lees deze ook eens terug:
https://www.thailandblog.nl/stelling-van-de-week/stelling-v-d-week-corruptie-in-thailand-is-niet-zozeer-een-probleem-van-individuen-als-wel-van-de-cultuur-en-structuur-van-de-samenleving/
Beste Jozef, die aantijging richt zich vooral op degene die in Nederland, België en dergelijke een leuke baan hebben gehad met allerhande voorzieningen waar men de vorige eeuw de barricades voor op ging. Maar dat die mensen vervolgens het goed praten dat dergelijke arbeidsrechten in Thailand miniem zijn ook al is het land al 10+ jaren een hoger middeninkomenland dat daarmee best meer zou kunnen bieden aan de Thaise werknemers. Hoe de Thai dat verder precies invullen is uiteraard aan hen, maar de lange geschiedenis van staatsgrepen en de positie van leger en politie (denk aan verdwijningen en hardhandig neerslaan van protesten) maakt dat ik ook wel snap dat men bij de middenklasse liever naar beneden trapt dan een onzeker pad van weerstand en protest tegen de bovenlaag te voeren. De enige garantie is dan immers dat men geweld zal ontvangen met de kans van alles de verliezen.
Thailand, mooi land maar het doet mij wel pijn de positie van de onder en middenlaag. Ook al is het zo direct mijn strijd niet, het gevoel van sympathie en dat het volk het beter kan hebben, die kan ik niet onderdrukken.
Rob, over dat laatste en ervoor zijn we het eens. Maar dat was mijn punt niet. Mijn kritiekpunt naar jou was en is, want je doet het weer, dat je zegt in je eerste alinea: “Maar dat die mensen vervolgens het goed praten dat dergelijke arbeidsrechten in Thailand miniem zijn ook al is het land al 10+ jaren een hoger middeninkomenland dat daarmee best meer zou kunnen bieden aan de Thaise werknemers.”
Ik heb geen “doorsnee Europeaan” goedpraten dat het hen allemaal lauwe loenen is en dat zij het verder wel goed vinden. In tegendeel! Hoe vaak is op Thailandblog niet in artikelen, inzendingen en reacties blijk gegeven van het feit dat TH nodig veranderen moet, wil het alle mensen kansen geven. Een reactie zoals die van TheoB verderop spreekt toch boekdelen. Maar Theo kent TH al vanaf 2013. Ik vanaf 1998. En al die jaren is Thailand zoals het is, en dat zal na volgende maand van hetzelfde zijn.
Want TH wil niet veranderen! En dat ligt niet enkel aan de “elite”. Als de bevolking, door jou vaak en veelvuldig met het woordje ‘plebs’ aangeduid, om daarmee de houding van de elite aan te geven (je kunt die houding ook omschrijven) op 8 februari de combinatie BJT, Klatham en PT kiest, dan krijgen zij mijn handen niet op elkaar. Dat gaat pas gebeuren als de PP wint (en niet een 3e keer de winst afgeeft). PP met DP (want die hebben heel wat goed te maken!) en met PT (na excuses aan Pita en flink door het stof), dan pas krijgt de “bevolking” mijn waardering. Het wordt tijd dat jij hen serieus neemt!
Beste Eric, ik heb je relaas gelezen en ik snap wel de pijn in je woorden. Jij kwam hier vijftien jaar geleden om iets op te bouwen, om deel te nemen aan de ‘Aziatische droom’. Ik kwam hier ongeveer tegelijkertijd, maar met een heel ander doel: ik kwam om de Nederlandse ‘race’ achter me te laten en te genieten van de vruchten van vijfenveertig jaar arbeid. Ik ben gepensioneerd na lange jaren van werken, gezin stichten, familie onderhouden, geboorte, ziekte, ellende, en dood meemakend. Zoals vele anderen.
Jij bent een expat. Iemand die in Thailand woont om er te werken. Voor zichzelf of een baas, vanuit eigen initiatief of vanwege detachering. Jij bekijkt Thailand als een ondernemer die een balans opmaakt; ik bekijk het als een bewoner die de seizoenen ziet veranderen. En je hebt gelijk: de rekening wordt hoger. Maar voor mij is die rekening niet alleen een getal op een bankafschrift, het is een moreel gewicht dat ik elke dag voel als ik over de markt loop en de Thaise mens ontmoet.
Jij ergert je aan de ‘zombie-economie’ omdat het jouw handel verstikt. Ik ervaar diezelfde economie als een sluipmoordenaar van mijn koopkracht. Mijn AOW en pensioen zijn bevroren in de tijd, terwijl de prijzen in de Thaise supermarkt en de premies van mijn zorgverzekering in 2026 de lucht in schieten. Ik leef nog steeds goed, maar de ‘vrije val’ die jij beschrijft in de maatschappij, voel ik in mijn eigen portemonnee. Ik ben niet meer de rijke westerling die alles kan kopen; ik ben een budgetterende senior geworden in een land dat duurder wordt zonder beter te worden.
Je vraagt of we ons nog prettig kunnen voelen in een land waar de elite profiteert van de armoede. Dat is voor mij de moeilijkste vraag. Als gepensioneerde ben ik de ultieme ‘consument van ongelijkheid’. Ik geniet van de glimlach van de serveerster in mijn favoriete restaurant, wetende dat zij waarschijnlijk tot haar tachtigste moet doorwerken omdat er voor haar geen pensioenfonds is zoals het mijne. Mijn rust is gebouwd op de afwezigheid van haar sociale zekerheid. Dat is de echte prijs van mijn paradijs: de wetenschap dat mijn comfort een uitzondering is die de lokale bevolking zich nooit zal kunnen veroorloven. Ik voel dat zeer zeker!
Maar Eric, waar jij ‘stilstand’ ziet als een falen, zie ik het — misschien egoïstisch — als een schuilplaats. De wereld om ons heen verandert razendsnel door AI en technologische druk. In Nederland voelde ik me een vreemde in een digitale wereld die geen geduld meer had voor mijn tempo. Hier in Thailand wordt die stilstand mijn bondgenoot. De bureaucratie is traag, ja, maar de menselijke maat is er nog. Men heeft hier nog tijd voor een praatje, voor een glimlach, voor het ‘nietsdoen’. Jouw ‘zombie-economie’ is mijn vertraagde film waarin ik eindelijk de details kan zien.
Je zegt dat je klaar bent met je ‘Don Quichot-gedrag’. Dat begrijp ik. Maar als gepensioneerde heb ik nooit de illusie gehad dat ik de windmolens kon verslaan. Ik ben hier niet om het land te redden of te veranderen; ik ben noch verantwoordelijk noch aansprakelijk voor wat gaande is in Thailand, en na februari a.s. al helemaal niet. Wij kunnen Thailand niet naar Westerse maatstaven kneden. Dat vraagt het land ook helemaal niet om. Maar de ontwikkelingen maken dat Thailand zichzelf aan het vervreemden is van de rest van de wereld. Er is zoveel aan de hand, maar weinigen die willen veranderen.
Ik ben hier om mijn laatste hoofdstuk te schrijven in een decor dat, ondanks alle scheuren, nog steeds mooier is dan de grijze regen van de polder. Daarom heb ik nooit zelf een roze bril opgezet, maar kijk ook niet naar Thailand door donkere glazen. Elke dag opnieuw bezie ik Thailand gewoon weer door mijn eigen leesbril.
De rekening wordt hoger, Eric. Financieel én moreel. Maar zolang de zon hier warmer schijnt en de mensen zachter spreken dan in de wereld die ik achterliet, blijf ik die rekening betalen. Niet met de hoop van een ondernemer, maar met de dankbaarheid van een gast die weet dat de avond valt. Het zij zo.
Ik sluit me aan bij KeesP.
Maar vele Thai en Myramarese ‘gastarbeiders’ hebben het slecht, gaan letterlijk op een schoen en een slof door het voor hen uitzichtlose leven.
Zij zien wel hoe de ultra rijke elite Thai en militairen door het leven gaan.
De problemen die wij expats en retirees hebben zijn luxe problemen.
Zoals geen telefonische afspraak kunnen maken bij de tandarts want de receptioniste spreekt geen engels.
Moet er dus persoonlijk een afspraak gaan maken.
Afspraken maken met Thaise electricien, loodgieter, ….’Ik kom morgen in de middag’…..
Niet komen, maar pas 2 dagen later. Ben er wel aan gewend geraakt. 🙂
Ik zit zeker nog niet in de trein om aan pensioen te denken.
Maar ik ben wel alvast voor aan het sorteren om de sneeuw achter mij te laten.
In elk land is er rechtsongelijkheid en mag je je gelukkig prijzen door met geluk of met doorzettingsvermogen aan de juiste kant terecht te komen.
Over vermogen gesproken, we hebben het hier in Nederland zeker goed, maar dat kost je wel een vermogen aan belastingen. Elk jaar weer hoger en elk jaar weer een nieuwe belasting voor iets.
Het goed hebben mag ook wat kosten en dat anderen het goed hebben mag ook wat kosten.
Maar zo langzamerhand drijft het de gewone werkende Nederlander de grens over.
Dan blijft Thailand toch een prima alternatief, maar er is keuze genoeg in de wereld, elk met zijn eigen voor en tegens.
Sorry maar dit is een typisch Nederlandse kijk naar Thailand, een “ethische kwestie om gebruikt te maken van de onderklasse”, in Nederland is altijd op alles een schuld cultuur, vliegschaamte, vleesschaamte en meer van dat soort gefabriceerde nonsens om de Christelijk erf zonde in een andere verpakking te stoppen omdat er nauwelijks meer religie is.
Om even verder te gaan in de redenatie, als we dan met zijn allen “goed” willen zijn, moeten we dus per direct het land uit. De onderklasse, in ieder geval de financiële onderklasse, zal daar beslist niet blij mee zijn door de gemiste inkomsten.
Kortom, zet die waan toch eens overboord en geniet van de tijd die je hier hebt en het feit dat je een groot deel van je inkomen besteed aan diensten van gewone mensen die daardoor wat meer inkomsten hebben. Simpel, geen schuld, geen boete, geen schaamte, geen onzin.
Of Thailand een prachtige plek is/blijft om te wonen en te werken ligt helemaal aan het inkomen/vermogen en de verwachtingen die iemand heeft en de eisen die iemand stelt en is dus heel persoonlijk.
In Nederland behoor ik tot het arme(re) deel van de bevolking, in Thailand ben ik, vergeleken met de Thai, arm noch rijk.
Medio 2013 kwam ik voor het eerst in Thailand (Bangkok) en als ik het mij financieel zou kunnen veroorloven om permanent in Thailand te wonen zou ik dat wel doen.
Wat mij vooral interesseert in een samenleving zijn de dagelijkse beslommeringen van de gewone burger en ik leerde al snel dat die burger het in Thailand zwaar heeft. Lage lonen, weinig (arbeids)rechten (door jezelf te informeren kom je dat te weten, hoef je helemaal niet voor gewerkt te hebben), extreem lage sociale uitkeringen, slecht onderwijs, een ontwikkeling remmende patronagestructuur, onvoldoende gezondheidszorg, een zeer gemankeerde democratie, beperkte vrije meningsuiting (m.n. door misbruik van Artikelen 112 en 116), een niet onafhankelijke rechterlijke macht, welig tierende corruptie.
Verder heb ik geleerd dat de conservatieve en ultra-royalistische elites binnen de adel, de strijdkrachten en het zakenleven van Thailand herhaaldelijk getoond hebben bereid te zijn over lijken te gaan om hun bevoorrechte positie en macht te behouden. Macht over een samenleving waarin zij het volk beschouwen als hun knechten en over een trickle-up economie waardoor de kloof tussen rijk en arm steeds groter wordt. De vrees dat buitenlandse invloeden hun macht zullen aantasten is een verklaring voor hun xenofobie.
Veel (de meeste?) Thai lijken geobsedeerd door de wens rijk te worden, want rijkdom wordt geassocieerd met respect. Maakt weinig uit hoe je rijk geworden bent, zolang je maar niet veroordeeld wordt voor een vermogensdelict, en dan nóg. Niet erg Boeddhistisch als je het mij vraagt, maar in de Lage Landen zijn (of waren?) de meeste mensen ook alleen Christenen in naam.
Daarom ben ik al vele jaren geleden tot de volgende conclusie gekomen:
Thailand is het paradijs van en voor de (extreem) rijke Thai en voor de roze bril en oogkleppen dragende buitenlanders die (heel) veel geld uitgeven in Thailand.
Wat gebeurt er na de op 8 februari geplande verkiezingen?
Kort gezegd, er veranderd niets.
Als de Volkspartij geen absolute meerderheid behaald vormen de conservatieve en ultra-royalistische partijen inclusief Phua Thai (en mogelijk nog ’n paar overlopers van de VP) een meerderheidscoalitie. Vervolgens worden alle progressieve voorstellen van de VP afgeschoten.
Als de Volkspartij wel een absolute meerderheid behaald zullen de conservatieve en ultra-royalistische elites al hun macht aanwenden om de VP en haar parlementsleden met juridische middelen, maar in het uiterste geval d.m.v. een coup uit te schakelen.
Nu al zijn de conservatieve en ultra-royalistische elites druk bezig om op alle mogelijke manieren de Volkspartij en haar kandidaten te dwarsbomen. Onder anderen middels het wederom spelen van de (ultra-)nationalistische kaart met wapengekletter om een paar onbeduidende stukjes grensland door militairen die zich niets aantrekken van regering en volksvertegenwoordigers.
In Thailand blijven de midden- en onderklasse uitgebuit worden met af en toe een doekje tegen het bloeden, totdat ze het helemaal spuugzat zijn en er heel veel bloed gaat vloeien.
Ik denk er exact zo over Theo.
Theo, helemaal eens met jouw beschrijving over de toestand waarin TH hedentendage verkeert, hoe dat zo geworden is door de decennia heen, en vooral: de krachten in de TH samenleving die TH zo conservatief mogelijk willen houden. Ik ben ook de mening toegedaan dat TH niet verandert, ergo: niet wil veranderen. En niet alleen door toedoen van de ‘bovenbouw’.
Maar goed: er is hoop. Als de PP een meerderheid behaalt, deze niet verkwanselt zoals de 2 voorgangers hebben gedaan, (en de PP zelf overigens ook door BJT de macht te laten), dan hoop ik dat een coalitie gesmeed gaat worden met bijvoorbeeld de DP en PT. De PP de volledige meerderheid? Dat zou niet goed zijn, want dan staan anderen met heel veel weerstand aan de zijkant.
https://www.bangkokpost.com/thailand/politics/3168804/poll-deadlock-threatens
In het verleden heeft de Democratische partij herhaaldelijk laten zien dat ze het ene beweren maar als puntje bij paaltje komt zij altijd voor de powers that be kiezen. Ik zie dus niet gebeuren dat de Democratische partij in een progressieve coalitie met de Volkspartij gaat zitten.
Nu de Voor Thai partij niet gedicteerd wordt door Thaksin denk ik dat er een kleine kans is dat ze wel bereid zijn in een progressieve coalitie met de Volkspartij te gaan zitten. Maar als ze aan zien komen dat ze net zo aangepakt gaan worden als de Future Forward/Move Forward/Volkspartij zullen ze eieren voor hun geld kiezen => voor een coalitie met de conservatieven kiezen.