Fabeltjeskrant of toch niet? – deel 29
25 mei 2025
Het was voor Piet weer een verademing paar dagen tussen multiculti Bangkok met denkwijze veelal in deze eeuw.
Piet begreep het ook wel dat de verschillen in leefwijze ook bij de Thailander nogal eens botsen, Thailand dat vele malen groter is als Nederland en die hebben daar al regelmatig problemen mee.
Het was gezellig de restaurants met van alles en nog wat van vele landen en de Thaise straat gezelligheid met de kraampjes dan, het ongezonde PM-gesnuif was natuurlijk minder.
De wandeling in het Lumpini park was erg leuk hoewel Noy daar al erg begon te piepen, park twee kon die wel op zijn buik schrijven als gelukkig stel.
Alleen of oorlog in de tent, een longtailboottocht daarentegen kon er mee door.
Vele zaken meer, maar het hoofddoel was toch paar dagjes Bangkok voor het paspoort.
Dat ging van een leien dakje deze ronde en daar was Piet erg gelukkig mee, nu nog even afwachten of het opsturen allemaal goed ging, hij zou een e mailtje krijgen als het zover was.
Lekker zwemmen in het hotel en een avond biertje borreltje bij de aangename schotel naar keuze gaf ook een lekker vakantiegevoel.
Weliswaar van korte duur, maar fijne dingen moet je op het hoogtepunt beëindigen was zijn stelling.
Wij wonen hier dacht die dus wij zijn er ook zo indien gewenst.
De terugreis stond weer op de stoep.
Na de terugkeer in het dorp weltevreden tussen de velden en kleine industriegebieden krijgt Piet een leuke verrassing, er is zowaar een buitenlander neergestreken in het dorp.
Ook een Europeaan weliswaar Engels sprekend, aan de andere kant van het dorp, wie weet weer een nieuw maatje.
Het blijkt een oudere man uit Wales te zijn, niet onaardig mens die een relatie heeft met een dame die buiten het dorp werk had.
Boekhoudkundig medewerker in de fabriek, aldaar.
Na verloop van tijd krijgt Piet de vraag of die ook slaapproblemen heeft, want dat had deze man.
Hij maakte daar al regelmatig gebruik van op zijn oude locatie waar ook veel winkeltjes waren die dat verkochten.
Paar honderd Baht voor een plastiek zakje wiet.
Zelf een versnipperaar gekocht, een soort peperverpulver, het was een oude hobby van de man schijnbaar en het mocht vandaag de dag in Thailand.
Piet hield het maar op geen slaapproblemen, of er ook een shop in het dorp was, nu Piet had wel eens zoiets gezien langs de lange weg naar de fabrieken.
Er was meer onder de zon in het dorp als drank en eten, het was Piet al eens opgevallen dat er diverse dames toch best wel een aardig woordje ‘buitenlands’ konden.
En bij die dagen dat ze de familie weer eens blij maakte met allerlei zaken, geld, in het bijzonder, maar ook koffers vol andere zaken, viel het Piet op dat ‘de grote stad mentaliteit’ ook niet altijd terughouden uitgedragen werd.
Noy deed er het zwijgen, maar weer toe die zag al enkele ‘regenbuitjes’ in de lucht hangen toen ze door had dat het kwartje bij Piet was gevallen.
Na steeds beter op de hoogte te komen van het wel en wee van de dorpsbewoners waarbij er toch voor de oplettende mens duidelijke kampen zijn ging piet het eens een beetje ontrafelen.
Niet dat het veel belang had, maar je kunt een beetje op de voorhand inschatten of je prettig naast iemand zit of het gelijk tot een debacle is gedoemd.
De politieke gedachte was eigenlijk vaak moeilijk te peilen, maar ook hier werd die regelmatig gekocht door voorstanders van een politieke kleur.
Ja, zeggen als men nee bedoelt en Nee zeggen als men ja bedoelt, is een Thai eigen, volgens Piet.
Veel Thaien volgen het geld, letterlijk en figuurlijk ietsje te veel.
Het zal een cultuur probleempje zijn in het grijze verleden en nog steeds loopt het minder goed met je af als je al te recalcitrant wordt volgens ‘de hoge heren van het dorp’
Er valt ook een ander ding op bij Piet, toen die jaren terug hier kwam was het heel ‘normaal’ dat iedere vrouw van jong en soms erg jong tot ouder kinderen had.
Het was een vruchtbaar land op dat gebied, misschien wel een beetje te vruchtbaar.
Vaak was natuurlijk niet altijd duidelijk hoe de gezinsverhoudingen lagen, maar dat had Piet zijn interesse niet echt, toen.
Wie nu eigenlijk de biologische ouders waren of de opvoeders was regelmatig een beetje nattevingerwerk en lag veelal altijd erg gevoelig.
Wat Piet wel opviel zo in de loop der jaren was dat de jongste generatie moeders minder in aantal waren oftewel veel dames die het voorlopig maar even oversloegen ‘moeder’ worden.
Een situatie in het Thuisland ook niet onbekend was, het schema van, dat kan nog wel even wachten.
Voorbehoedsmiddelen waren vandaag de dag toch makkelijker te koop en vooral men accepteerde het een stuk beter.
Voor diegene die er wel voor hadden gekozen en één of twee kinderen hadden waren deze nieuwe burgers wel het welvaartssymbool bij uitstek omdat de rest van de wereld, duidelijk te maken.
Deze michelin-mannetjes en vrouwtjes, moesten de status van pa en ma bevestigen, niet alleen liepen ze in herkenbare kleding het liefst met een merkje, maar ook, zoals de naam het al aangeeft, tonnetje rond.
Er zijn natuurlijk onaardige opmerkingen te maken over het BMI-gehalte over mensen in het algemeen, en zeker over kinderen die daar totaal geen idee over hebben dat de ‘pinguïn walk’ methode niet gezond is voor lijf en leden.
Maar zolang mensen met een normaal BMI voor ‘skinny’ uitgemaakt worden, kun je daar beter niet aan beginnen, dacht Piet.
Dat soort confrontaties kon je beter vermijden en afdoen met de opmerking dat het een erg leuk kindje was, en dat jij, Piet in dit geval, vier keer per dag at maar gewoon niet minder ‘skinny’ werd, en je toch echt niet ziek was.
Noy zag Piet ook liever zoals die was, en het onderwerp kinderen nu was al lang en breed ‘verleden tijd’ en had ze het liever niet over.
Wordt vervolgd
Over deze blogger
-
Men heeft mij gevraagd om wat info te vermelden over het wel en wee van mijn aanwezigheid hier. Laat ik voorop stellen dat ik mijzelf op zijn hoogst als part-time journalist zie. Schrijver mag ook, wie had dat ooit gedacht.
Ik ben op mijn 54ste jaar naar Thailand vertrokken nadat ik al een jaar of acht verliefd verloofd getrouwd was met mijn Thaise liefde.
De grijze wolken in Nederland werden te donker, de recessie, werkgever had het veel, erg veel over polen. De geest was al een tijdje uit de fles, en niet altijd de meest vriendelijkste.
Appartement uit 1928 verkocht voor een vette winst na twintig jaar wonen. En ons inmiddels al jaren gekochte Thaise huis betrokken. Wij spreken over het jaartal 2008.
Gelijk de golven van de zee in een rusteloze dag in Thailand zijn wij inmiddels al een paar jaar voorzien van mijn pensioen in rustig vaarwater terechtgekomen.
Hobby's van alles en nog wat binnen de grenzen van ons bestaan, na lezen is af en toe schrijven erbij gekomen.
Lees hier de laatste artikelen
Expats en pensionado25 februari 2026Wonen in Ubon Ratchathani
Expats en pensionado24 februari 2026Wonen in Surin
Expats en pensionado21 februari 2026Wonen in Buriram
Expats en pensionado19 februari 2026Wonen in Korat de poort van de Isaan
Het word nu toch wel heel erg spannend hoe dat dit gaat aflopen en of die het daar goed van af gaat brengen zoals men ook wel zegt in de volksmond “een happy end” oftewel we gaan het meemaken hoe het verloop zich zal voordoen