De energiemaker – deel 3 (lezersinzending)

Op weg 2077 naar Surin dacht ik na over een begrafenis waar ik onlangs was geweest. Twee jonge mensen waren verongelukt bij een bedrijfsongeval ergens in het zuiden van Thailand. De hoogwerker waarop zij samen aan het werk waren, was omgevallen.  Zij was 28 en hij 32. Zij was de dochter van een kleine, vriendelijke man in mijn dorp. Hij lachte altijd en groette hartelijk als hij me zag.

Beide lichamen zouden tegelijkertijd gecremeerd worden en omdat er op de verbrandingsplek van de tempel in mijn dorp maar plek voor één was, zou de verbranding buiten in de open lucht plaatsvinden op een klein, speciaal voor dit doel gemaakt, aarden heuveltje. Voor de verbranding in de bijbehorende ceremonie liepen familie, vrienden en bekenden 3 rondjes om dat heuveltje. Voorafgegaan door een jonge, biddende, hevig met zijn hoofd schuddende monnik op een oude houten ossenkar, getrokken door 4 personen. Achter deze kar de kisten, op de schouders gedragen door  vrienden van de slachtoffers. Het was aandoenlijk om te zien hoe de vader van het meisje op zijn tenen onder het midden van de kist van zijn dochter huppelde. Hij kon met zijn vingertoppen de bodem van de kist amper aanraken. Tranen liepen over zijn altijd zo vriendelijke gezicht.

Na de rondjes werden beide kisten op het heuveltje geplaatst en de viering kon beginnen. Na de ceremonie werden de deksels van de kisten verwijderd, waardevolle spullen eruit gehaald en de hoofden van de slachtoffers vrijgemaakt. Iedereen die dat wilde, kon nu afscheid nemen van de twee jonge mensen. Ik ben ook gaan kijken. Wat ik zag, was iets wat ooit mooie jonge gezichten waren geweest (foto’s van het koppel vóór de kisten), maar wat nu twee kleine verschrompelde hoofdjes waren.. Ik zal de grote pleister en de schrammen op het gezicht van het meisje altijd blijven herinneren.

Na de ‘bezichtiging’ goten mannen in witte pakken brandstof in en rondom de kisten en werd het vuur ontstoken. De mensen deden vanwege de hitte een stapje terug. De crematie was afgelopen. Het leven ging verder.

De energiedenker moest denken aan een mopje dat hij had gehoord. Een sniper, je weet wel, zo’n scherpschutter, kwam na een dag werken ’s avonds thuis toen zijn vrouw hem vroeg: en  hoe was je dag?, waarop hij antwoordde: schat, ik heb je gemist. Dat vond hij wel grappig, maar hij was tevens ook een beetje jaloers op de sniper.  Hijzelf had een vrouw die bijna niet te missen was. Vooral sinds McDonald’s en Coca-Cola de plek hadden ingenomen van de Thaise keuken.

In zijn dorp probeerden kwajongens soms te stunten op hun brommers door op een achterwiel te rijden Dat was voor hem een fluitje van een cent wanneer zijn vrouw achterop de brommer stapte. Daarom reed zij altijd als ze samen ergens heen gingen en probeerde hij ergens een plekje achterop  te vinden.

Ik naderde de werkplek van de energiemaker en zag op de rechter rijstrook een oranje pion en verminderde automatisch snelheid. Direct achter deze pion waren mensen in onopvallende kleding  de middenberm aan het schoonmaken. Hun kleding wapperde heftig om hun lichamen door het voorbijrazende verkeer.  Het was niet denkbeeldig dat er ooit een dag kwam dat een van de vrouwen van de werklieden ’s avonds zei: ik zal je missen.

Langs weg 2077 is er laatst een enorme loods gebouwd, misschien wel 20 meter hoog. De brede spanten werden met twee kranen op hun plaats gelegd. Boven op het kale geraamte van de loods werkten mensen, die de spanten moesten bevestigen. Ze deden laswerkzaamheden met een zonnebril en droegen veiligheidsschoenen met open neuzen (teenslippers). Nooit heb ik een ladder of een stelling gezien.

Ik denk dat iedereen die dit leest het er wel mee eens is dat de mensen hier in de bouw niet alleen werklieden zijn, maar ook nog eens circusartiesten. Het is best wel een wonder dat er niet meer slachtoffers vallen. Toch is er vooruitgang. Takken op de weg worden langzamerhand vervangen door oranje pionnen; werklieden dragen steeds vaker kleding met felle kleuren.

De energiemaker keek naar de werklieden langs de weg en dacht na over hun werk. Dat moest toch niet zonder gevaar zijn? Wat dat betreft had hij het getroffen, al had hij zich wel eens afgevraagd of, als hij door zijn vrouw in zijn kantoortjes verpletterd zou worden tijdens de liefdesdaad, dit als een bedrijfsongeval was te beschouwen.

Ik moest denken aan het ongeval met de hoogwerker en aan de vele verkeersdoden in Thailand elk jaar. Bedrijfsongevallen, evenals verkeersongevallen, behoren hier tot het risico van het leven zijn zelfs een belangrijk deel van het leven.  Er sterft iemand, er wordt een aantal dagen gerouwd en het leven gaat verder. Bij ons zijn ongevallen, vooral met dodelijke slachtoffers, een taboe. Bij een ongeval wordt een grootschalig onderzoek ingesteld, worden (nieuwe) maatregelen genomen en worden wetten gemaakt en/of aangepast. Alles om de veiligheid te vergroten en het aantal slachtoffers elk jaar te verminderen. Feit blijft dat er altijd slachtoffers zullen blijven vallen. Dat is immers het risico van het leven.

Nog een klein uurtje en dan zat de dienst van de energiemaker erop. Het was vandaag druk geweest (niet zozeer op zijn werk, maar meer op weg 2077). Vele fallangen die langskwamen, zouden denken: wat doet die man hier de ganse dag? De mensen mochten denken wat ze wilden. Hij wist wel beter.

Hij was de mensheid aan het redden.

Wordt vervolgd.

Ingezonden door Henk