Dagboek van een Thailandganger (deel 28) – Een hoofdstuk sluit je niet met een punt maar met een komma

Wat was mij nu eigenlijk overkomen? Die vraag bleef maar in mijn hoofd rondzingen. Zoals jullie in de vorige aflevering hebben kunnen lezen, had ik haar verteld dat ik verliefd op haar begon te worden. Niet zomaar een opwelling, maar een gevoel dat zich langzaam, haast geniepig, had opgebouwd. Haar reactie was helder: een relatie zag ze niet zitten. Maar diezelfde avond ging ze wel met me mee naar mijn condo, de nacht in.

Dat voelde… verwarrend. Alsof de deur werd dichtgedaan, maar ik toch nog even binnen mocht blijven zitten. Natuurlijk had ik ‘nee’ kunnen zeggen, misschien zelfs moeten zeggen, maar dat is makkelijk praten als je daar achteraf met een nuchter hoofd op terugkijkt. Op het moment zelf was er wijn, was er nabijheid, was er iets wat je op dat moment niet weg wil duwen. En eerlijk: ik wilde het ook. Toch voelde de ochtend erna anders. Onthullend. Koud zelfs. Niet omdat zij zich anders gedroeg, maar omdat de grenzen nu definitief getrokken waren. Dit was het. Niet meer.

Mijn Vlaamse vriend had me eerder gewaarschuwd. Zijn nuchtere kijk op vrouwen en relaties in Thailand heeft meestal een hoog waarheidsgehalte. Maar ja, als buitenstaander is het altijd makkelijker praten. En ik ben geen robot, maar een mens van vlees, bloed en verlangen.

De dagen daarna had ik toch moeite om het los te laten. Zeker niet vanwege het bedverhaal op zich, maar door wat eraan voorafging: de gesprekken, haar interesse, haar humor. Dat alles was nu verdwenen in een soort leegte. De onzekerheid was weg en daarmee ook de hoop. Er viel niets meer te fantaseren. Geen ‘misschien’ meer, geen ‘wat als’.

Toch bleef ik met vragen zitten. Niet omdat ik haar verantwoordelijk hield, maar omdat ik de behoefte voelde om het voor mezelf af te ronden. En dus besloot ik haar nog een keer op te zoeken. Niet meteen. Ik wilde niet overkomen als een sneue man die het niet kan loslaten. Dus ik wachtte. Twee weken.

Toen ik die avond naar haar bar liep, voelde ik weer die spanning. Irrationeel misschien, maar hij was er. Alsof je een examen inloopt waarvan je al weet dat je gezakt bent, maar toch nog hoopt op een wonder.

Ik zag haar al zitten toen ik aankwam, samen met een paar meiden uit de bar. Ik aarzelde even, maar stapte toch naar binnen. De andere vrouwen stonden op en lieten ons met z’n tweeën.
“Hé Nico,” zei ze, iets afstandelijker dan ik gewend was. “Ik had niet meer verwacht je hier te zien.”

Ik glimlachte. “Ik ben de laatste tijd druk geweest,” loog ik. “Nu voor het eerst weer even tijd om uit te gaan. Maar ik blijf niet lang, want ik heb nog een andere afspraak.”
Ook dat was niet waar.
“Oké,” zei ze, zonder een wedervraag.
“Wil je wat drinken?”
“Een biertje is wel lekker.”

Ze keek me aan, oprecht geïnteresseerd. “Hoe gaat het met je?”
“Perfect,” zei ik, wat overdreven klonk, zelfs in mijn eigen oren. Toneel, natuurlijk. Een man mag zijn trots niet verliezen.

Maar ik zat nog met vragen. Dus ik vroeg het nonchalant, alsof het me nauwelijks interesseerde.
“Je wilde geen relatie. Maar je bleef wel slapen. Was dat een soort troostseks?”
Ze lachte. “Je weet dat ik je een leuke man vind, Nico. We hadden een fijne avond. En ik voelde me tot je aangetrokken. We zijn volwassen mensen. Soms deel je een nacht met iemand, zonder dat daar iets uit voortkomt. Ik heb je zelfs gevraagd of je dat oké vond. Jij zei ja.”
Ze pauzeerde even. “Ik wil geen verplichtingen aangaan die ik niet kan waarmaken. Dat heb ik je eerlijk verteld.”

Ik voelde een lichte irritatie in haar stem toen ze de laatste zin uitsprak. Terecht misschien. Ze was me niets verschuldigd.
“Okee, mai pen rai,” floepte ik eruit. Waarom ik dat in het Thais zei, weet ik niet. Misschien als poging om luchtig te doen.

“Ik kom je in ieder geval even gedag zeggen. Ik vertrek binnenkort naar Chiang Mai.”
Haar gezicht klaarde iets op. “Oh, Chiang Mai is prachtig. Ga je op vakantie?”
“Nee, ik wil kijken of ik me daar wil vestigen. Beetje rondtoeren, sfeer proeven.”
“Een vriendin van mij woont daar,” zei ze. “Leuke vrouw, vrijgezel. Op zoek naar een relatie. Misschien wil je haar ontmoeten.”
“Misschien,” zei ik, wat vaag.
“Ik geef je haar telefoonnummer wel. Zeg mijn naam maar. Ik zal haar wel inlichten dat je misschien belt.”
“Oké, maar ik weet nog niet of ik haar echt ga bellen.”
“Up to you,” zei ze met een glimlach. Natuurlijk. De drie favoriete woorden van Thaise dames.

We praatten nog wat over koetjes en kalfjes. Daarna rekende ik mijn biertje af.
“Ik moet nu naar mijn afspraak,” loog ik opnieuw. “Misschien zie ik je nog wel. Het ga je goed.”
Ze glimlachte. “Jij ook, Nico. En als je wilt praten, je weet waar je me kunt vinden.”

Ik liep weg, zonder om te kijken. De zelfverzekerde man uithangend, alsof ik mijn zaakjes perfect op orde had. Maar ik voelde me leeg. Kinderachtig zelfs. Wat was ik nu aan het doen? Stoer spelen, terwijl ik vanbinnen gewoon baalde. Ze had me geraakt. En nu deed ik alsof het me niets kon schelen.

Zonder route liep ik verveeld langs de vele barretjes met gillende meiden, die een stukje met je meelopen en je hand of je arm beetpakken om je de bar in te trekken. Qua leeftijd konden ze mijn dochter zijn. Maar die grens trekken de meiden niet. Leuk voor je ego, maar het is een façade van nep, namaak en imitatie. Net zo echt als de Rolex voor 2.000 baht die je op de straathoek kunt kopen. Normaal kon ik er nog weleens om lachen, nu ergerde ik me kapot aan deze Pattayaanse fakewereld.

Het was alsof ik door het decor heen keek van een toneelstuk waar ik de hoofdrol niet meer in wilde spelen. En tegelijk wist ik: de enige vrouw die hier ooit echt mijn interesse wekte, heeft me vriendelijk bedankt.

Over een paar dagen stap ik op de nachttrein naar Chiang Mai. Tussen de backpackers, op zoek naar wat rust in mijn hoofd. Naar ruimte om opnieuw te beginnen. Misschien bel ik haar vriendin daar, misschien niet. Ik weet het nog niet.

Maar wat ik wel weet, is dat dit hoofdstuk afgesloten is.
Niet met een klap. Maar met een zucht.
En een lichte spijt.

Wordt vervolgd.

Ingezonden door Nico