Dagboek van een Thailandganger (deel 27) – De nacht die alles veranderde

Soms weet je van tevoren dat er iets gaat gebeuren. Je voelt het aan je lijf. Alsof je intuïtie je al een paar stappen vooruit is. Zo voelde het die avond toen ik richting haar bar liep.

Ik had besloten om open kaart te spelen. Mijn gevoelens voor haar te uiten en haar simpelweg te vragen: zijn die gevoelens wederzijds? Er moest duidelijkheid komen. Naar een vrijblijvende vriendschap was ik niet op zoek. Daarvoor was ze te bijzonder. En de aantrekkingskracht te groot. Als ik haar slechts als kennis zou blijven zien, zou ik mezelf alleen maar pijnigen.

Er hing spanning in de lucht. Niet alleen omdat ik wist dat ik risico liep op een afwijzing, maar vooral omdat het voelde alsof ik op een kruispunt stond. De ene weg leidde naar misschien iets moois, de andere naar een afscheid.

Toen ik de bar binnenliep, keek ze meteen op. “Ik dacht al dat je vandaag zou komen,” zei ze met een zachte glimlach. Ik ging naast haar zitten en ze bestelde voor ons allebei een drankje, iets fris met limoen en munt. Verkoelend. Verlichtend.

“Ik heb veel aan ons gesprek gedacht,” begon ik.
Ze keek me aan, zonder haast, zonder oordeel. “Ik ook,” zei ze zacht.
“Ik weet niet goed wat ik wil,” gaf ik toe.
Ze lachte. “Dat weet niemand, Nico. Maar we doen alsof we het wel weten, dat is beter voor de nachtrust.”

En toen liet ik de stilte vallen waarin alleen één zin past.
“Ik denk dat ik verliefd op je aan het worden ben.”

Ze knikte. Geen verrassing, geen schrik. Meer een bevestiging.
“Oké,” zei ze. Geen oordeel. Geen dramatiek. Alleen openheid.

Toen legde ze haar hand op mijn arm. “Ik ga je iets vertellen, iets wat ik normaal niet deel. Maar je hebt recht op duidelijkheid.”
Ze vertelde dat ze gescheiden was, moeder van twee kinderen. Haar ex-man was een Thaise zakenman, vermogend en invloedrijk, maar ook ontrouw. Hij had meerdere mia noi’s. Op een gegeven moment loog hij daar niet eens meer over. Toch bleef ze nog een tijd bij hem, omdat hij een goede vader is. Uiteindelijk koos ze voor zichzelf en vroeg ze de scheiding aan. Hij accepteerde dat, kocht een huis voor haar en de kinderen, en zorgt sindsdien financieel goed voor hen. Ze woont nu met haar moeder en haar kinderen in dat huis, even buiten Pattaya. De bar is voor haar afleiding. En een plek waar ze af en toe bijzondere mensen ontmoet. Zoals ik.

Ze vertelde ook over een farang met wie ze daarna een jaar een relatie had, een Deen. Maar het werkte niet. Te verschillende werelden, zei ze. Sindsdien heeft ze geen relaties meer. Ze wil geen binding zolang haar kinderen nog zoveel van haar vragen.

“Ik vind je erg leuk, Nico,” zei ze. “Maar een relatie zit er niet in. Sorry.”

Dat kwam aan. Ze keek me recht aan, met warmte, maar ook met onwrikbare helderheid. Ik slikte en zei het enige wat ik op dat moment kon uitbrengen: “Jammer…”

Alsof ze mijn teleurstelling voelde, stond ze op en zei: “Kom. We gaan wijn drinken. Op jouw balkon in Naklua.” Voor ik het goed en wel besefte, had ze haar tas gepakt. In een 7-Eleven kocht ze twee flessen wijn. Even later zaten we samen op mijn balkon.

De wijn smaakte verrassend goed, of misschien was het het moment. We dronken, lachten, praatten, toen keek ze me aan. “Als je het fijn vindt, blijf ik bij je slapen.”
Ik wist even niet wat ik hoorde. “Eh, op de bank?” vroeg ik, meer als een soort controlevraag. Had ik het nu goed begrepen?
“Nee. Bij jou in bed,” zei ze resoluut.

Het werd een bijzondere en lange nacht. Vol vuur, tederheid en verrassing. Ze was net als in onze gesprekken: onverwacht, uitdagend, vol energie en finesse. Ik voelde me opgetild, gezien, geraakt.
Ook de volgende ochtend, toen we samen wakker werden, verraste ze me weer met haar zachtheid die naadloos overliep in passie.

Na het douchen en een kop koffie zei ze plots: “Ik moet gaan,”.
“Moet ik je wegbrengen?”
“Nee hoor, dank je.”
“Wanneer zie ik je weer?” vroeg ik, toch een beetje wanhopig.
“Je weet me te vinden. In de bar. Als je zin hebt om even te praten, kom dan langs.”
“Dus dit was eenmalig?” Weer een controlevraag, want ik wist het antwoord wel.
Ze knikte. “Ja, Nico. Ik heb van je genoten. En ik hoop jij ook van mij. Maar we laten het hierbij.”
Ze gaf me een kus. “Dag lieve man.”

En daar stond ik. Beduusd. In de stilte die na zo’n nacht net zo luid is als een donderklap.
Ik plofte neer op de bank en dacht na. Wat is dit nu weer? Verstand, gevoel, verlangen, verdriet – alles liep door elkaar. Ik voelde me intens levend en tegelijkertijd leeg.

Later die middag zocht ik mijn Vlaamse vriend op. Ik moest mijn verhaal aan hem kwijt.
Hij luisterde, legde een hand op mijn schouder en zei:
“Nico, Pattaya geeft en Pattaya neemt. Hier moet je stevig in je schoenen staan. Ik heb hier kerels zien opleven, maar ook grote, stoere kerels zien breken. Je hebt nu duidelijkheid waar je naar op zoek was. Ze was eerlijk. En je kreeg een nacht om nooit te vergeten. Accepteer het. En ga verder met je leven.”

Hij had gelijk. Maar het duurde even voor ik dat kon voelen.

Wordt vervolgd.

Ingezonden door Nico