Mijn dagboek lijkt haast een klaagzang te worden, maar dat is niet mijn bedoeling. Ik wil gewoon eerlijk delen met jullie waar ik tegenaan loop. Wonen in Thailand is niet alleen zon, palmbomen en lachende gezichten. Het is, net als in België of Nederland, een leven met hoogtepunten en dieptepunten. Alleen speelt het zich af in een ander decor.
De afgelopen weken waren niet de makkelijkste. Allereerst kreeg ik bericht van mijn dochter. Ze had flinke buikgriep. Niets ernstigs, maar toch was ze goed ziek. Dat is nu precies zo’n moment waarop je als vader naast haar wil zitten, een kop thee voor haar wil zetten of gewoon een arm om haar heen wil slaan. Natuurlijk kan ik appen, bellen en videobellen. Maar dat vervangt niet de nabijheid. Ik voelde me machteloos, eerlijk gezegd had ik op dat moment het liefst in het vliegtuig gestapt.
Alsof dat nog niet genoeg was, vertrok mijn Vlaamse vriend voor een aantal weken terug naar België. We kennen elkaar nog niet zo lang, maar die gesprekken met hem gaven me houvast. Als je nog geen brede vriendenkring hebt hier, zijn die momenten extra belangrijk. Ineens merk je hoe snel je iemand kunt missen. Het deed me beseffen dat je sociale netwerk, zeker in een nieuw land, fragiel is. Een vertrek, en het voelt alsof er een leegte ontstaat.
Gelukkig gaat het in mijn relatie weer een stuk beter. De storm van de vorige keer is gaan liggen en we beginnen steeds meer aan elkaar te wennen. We lachen veel en ik ontdek dat ze een flinke dosis humor heeft, soms scherp, soms speels. Dat kan ik gebruiken. Natuurlijk hebben we af en toe kleine wrijvingen, maar ik begin te zien dat die erbij horen. Zonder wrijving geen glans, zeggen ze en daar zit meer waarheid in dan ik ooit dacht.
Toch kwam er weer een klap van buitenaf. Een telefoontje uit Nederland: een vriend van me, van mijn leeftijd, heeft kanker. En ernstig ook. We zien elkaar niet wekelijks, soms zelfs maanden niet, maar ik ken hem al jaren. En dat doet iets met me. Op dit soort momenten voel je de afstand bijna lichamelijk. Je wilt erheen, even bij hem zitten, maar je kunt niet. Je beseft ineens dat emigreren ook een letterlijke afstand betekent.
Ik heb mezelf voorgenomen om duidelijke afspraken met mezelf te maken. In welke situaties vlieg ik terug naar Nederland? Als mijn dochter in het ziekenhuis komt te liggen, is het voor mij geen vraag: dan stap ik op het vliegtuig. Maar wat doe je bij een zieke vriend? Of bij een overlijden van een familielid? En los daarvan: hoe vaak moet je eigenlijk terug naar Nederland, gewoon om je dierbaren te zien? Gek genoeg heb ik daar nooit echt goed over nagedacht, terwijl het een belangrijk onderdeel is van emigreren. Misschien kunnen andere expats daar iets over zeggen? Hoe doen jullie dat?
Wat mijn dagelijkse invulling betreft, ben ik niet veel verder gekomen. Toch is er een soort routine ontstaan. Ik sta op, eet iets, lees de krant online, scroll door Thailandblog, doe boodschappen, maak een wandeling, lees een boek, doe wat administratie en worstel met nieuwe Thaise woorden. Niet spannend, wel vertrouwd. Soms voelt het alsof mijn dagen kleiner zijn geworden, maar misschien is dat ook nodig om een basis op te bouwen.
Om het wat leuker te maken, heb ik mezelf een nieuw projectje gegeven. Ik heb een klein oventje gekocht, bakblikken erbij en ben begonnen met bakken. Mijn eerste cake zag er niet uit, maar smaakte verrassend goed. De tweede poging was beter. Het geeft me plezier om zoiets simpels in handen te hebben, iets wat direct resultaat geeft en waarvan je kunt zeggen: dit heb ik zelf gemaakt.
Daarnaast probeer ik mijn hoofd scherp te houden. Ik gebruik ChatGPT om mezelf te trainen. Ik laat het vragen bedenken, vooral over Thailand, en probeer die te beantwoorden. Soms is het nuttig, soms gewoon grappig, maar altijd leerzaam. Hoe meer ik weet over mijn nieuwe thuisland, hoe minder ik me een vreemde voel. Het helpt me om me hier minder toerist en meer inwoner te voelen.
Het zijn van die kleine dingen die het verschil maken. Want ook al waren de afgelopen weken zwaar, er zijn lichtpuntjes. Het besef dat ik kan lachen met mijn vriendin, dat ik mijn dochter elke dag hoor of zie via een scherm, dat ik een cake uit mijn eigen oven kan halen. Dat is misschien geen groot geluk, maar wel het soort geluk dat je op de been houdt.
En misschien is dat de echte les van emigreren: je neemt het leven mee. De zorgen, de vreugde, de twijfels. Ze verdwijnen niet aan de grens, maar volgen je waar je gaat. En je moet ermee leren leven, of je nu in Nederland, België of Thailand bent.
Wordt vervolgd…
Ingezonden door Nico
Hoi Nico,
Ik heb je posts al een past keer gelezen en ik vind ze leuker en leuker worden.
Zelf woon ik nog in EU, ben al een aantal jaten getrouwd met een Thaise dame en bereid me voor om op een gegeven moment voor vast te verhuizen naar haar geboortegrond.
Haar relatie met familie en kind is veel hechter dan de mijne.
Afscheid nemen valt niet mee en ik ben pas halverwege.
Ik hoop spoedig weer van je te lezen..
Ben benieuwd…. hoelang je het in Thailand vol houdt.
Raad je een ding aan dat mij echt helpt: leer de taal, niet een beetje, maar goed. Studeer elke dag, op internet en YouTube heel veel te vinden en begin te oefenen in het dagelijks leven, met je vriendin, op de markt, in een restaurant, koffieshop, bij een massage enz enz
Leuk om je openhartige belevingen te lezen. Vorige keer werd ik een beetje pissig, dat je bij het eerste de beste conflict met je vriendin je kop liet hangen en dat zo de twijfel toelaat.
Goed om te lezen dat hier mee om leert gaan en het positieve benoemd van je relatie. Zo ook met het besteden van de dag. Zelf denk ik nooit aan wat ik mis, maar wat ik wel heb. Zo simpel is dat.
Ik ben hier negen maanden en laat gedeeltelijk het oude leven los. Ik volg het nog van mensen die er toe doen, die ook in mij interesse hebben. Maar inderdaad de afstand is er en dat heb ik geaccepteerd. Empathie hebben en gevoelens toelaten ja. Even stilstaan bij de toestand van een ander prima, maar dan weer terug naar het leven hier. Voordat ik wegging heb ik aangeven en voor mezelf bepaald dat ik, de komende twee jaar zeker niet terug ga naar Nl. Wat er ook gebeurd ik verhuis nooit meer terug naar NL. Ik zal het hier op moeten lossen. Geen twijfel dat zeker niet, dan hink ik dan op het ene been en dan op het andere.
Verder hebben veel mensen goede adviezen, daar vraag je ook om. Doe vooral dit, of vooral dat niet. Ik heb er in deze rubriek al heel wat langs zien komen. Wees je bewust dat dit goedbedoelde en soms wat minder goedbedoeld alleen maar opties voor je zijn. Wat de waarheid voor een ander is, hoeft dat niet voor jou te zijn.
Succes weer verder.
Als ik jouw verhaal zo lees dan denk ik dat bijna iedereen die de sprong gemaakt heeft ongeveer hetzelfde heeft meegemaakt, het gaat gewoon heel geleidelijk, ik ben wel heel benieuwd naar je kennismaking met de Isaan.
Wat betreft je vraag over hoe om te gaan met bezoeken aan Nederland denk ik dat het heel persoonlijk is daar moet je gewoon een grens trekken ,je dochter is denk ik belangrijker dan een goede kennis.
Ik ga volgend jaar een paar weken terug omdat mijn petekind gaat trouwen, familie bezoekt mij hierin ik heb met mijn familie afgesproken dat mocht ik komen te overlijden ze niet hierheen hoeven te komen voor de crematie ,omdat mijn vrouw dan genoeg te doen heeft om ook nog eens voor mijn familie te zorgen, ze lopen dan gewoon in de weg.
Omgekeerd ligt het aan de omstandigheden wat ik zal doen,ik moet wel zeggen dat de drang om terug te gaan bij mij steeds minder wordt.
Ben toen mijn moeder terminaal was wel halsoverkop terug gevlogen naar NL om toch nog afscheid te kunnen nemen.
Bij mijn vader, die lag in het ziekenhuis voor een delier was ik toevallig in NL en is hij onverwachts overleden maar anders zou ik indien noodzakelijk ook terug zijn gegaan.
Mochten mijn broers op het punt van overlijden staan is het geheel afhankelijk van de situatie.
O.a. hoe ik er zelf aan toe ben.
Terug naar Nederland om bijvoorbeeld je dierbaren te zien is heel persoonlijk en heeft ook te maken met je eigen persoonlijke omstandigheden.
In het eerste jaar dat ik hier was overleed mijn dierbare schoonzus, terwijl mijn zus met haar man hier bij mij op bezoek was, mijn broer had al gezegd, mocht het het gebeuren wil ik dat je gewoon in Thailand blijft.
Of ik ooit nog naar Nederland terug ga voor vakantie, je weet het nooit, zal wel in de zomer moeten, want ik heb geen winterkleding meer
Mijn vrouw en ik hebben twee kinderen en vijf kleinkinderen. Onze zoon is deze maand met zijn gezin naar Thailand gekomen en samen met hem hebben we 3 dagen op Koh Samui doorgebracht. Daarna is hij nog een week bij ons geweest. Leuk natuurlijk. Wij hadden hem in zes jaar niet gezien maar echt missen, nee. Dat komt ook omdat we ons geen zorgen om hem en zijn gezin hoeven te maken. En omdat ik wist dat emigratie zou betekenen dat we elkaar heel weinig zouden zien. Dat moet je gewoon accepteren. En mogelijk is het ook een sluimerende boeddhistische instelling van mij (en van mijn vrouw): je niet te veel hechten aan zaken en personen. Blij zijn met wat je hebt en niet treuren om wat je niet hebt.
Volgende jaar komt mijn dochter in juli met haar gezin en met haar schoonouders. Haar hebben we dan al in zeven jaar niet gezien.
Nico, geniet van wat je hier hebt!
Toen ik permanent naar Thailand vertrok was mijn vader al overleden.
Tijdens leven moeder ging ik 2x per jaar 3 weken naar NL om eens per week moeder een dag te bezoeken.
Toen zij plotsklaps, in goede gezondheid, op 97 jarige leeftijd overleed, ben ik zoals met haar afgesproken, niet teruggegaan naar NL voor crematie.
Ik heb dat allemaal cyber wise kunnen meebeleven. Een Eulogie van mij werd door mijn broer voorgelezen.
Toen mijn broer plotsklaps overleed, hetzelfde volgens afspraak. Heb het cyber wise meebeleefd.
Een Eulogie van mij door een van zijn zoons bij open kist voorgelezen.
Ik heb daar een goed gevoel aan overgehouden omdat er afspraken over waren gemaakt met overledenen.
Voordat men emigreert moet men over zulke zaken nadenken en bespreken met familie.
Voordat men emigreert eerst eens een proefverblijf van 6 maanden in Thailand beleven.
Voelt dat goed, wat is de degree van NL missen?
Is men cosmopolitisch genoeg om een bepaalde emotionele leefafstand van NL gebeuren te nemen?
Veel vakantieganger denkende Nederlanders kunnen dat niet.
Ben ervan bewust dat de komende jaren je met slechts AOW plus een klein pensioentje er in Thailand er niet meer mee komt.
Health insurances voor leven in Thailand zijn erg duur voor Retirees boven de 70+.
Emigreren naar Thailand, waar je niet immigreert, maar jaarlijks je tijdelijke verblijfsvergunning moet verlengen is niet iets zoals in de tv serie..’Ik Vertrek’… naar andere europese landen.
In Thailand zijn geen vangnetten waar Nederlanders zo gewoon aan zijn.