Je maakt van alles mee in Thailand (258)
Alhoewel de Thai niet echt veel verschilt van de gemiddelde Belg of Nederlander maak je in Thailand toch soms iets mee wat je in Belgie of Nederland niet zo gauw zal meemaken. Daar gaat deze reeks verhalen over. Vandaag een nieuw verhaal van Jan Nicolai (BE): ‘Steekpenningen’
Steekpenningen
Inmiddels alweer wat jaartjes geleden moest mijn vriendin enkele documenten halen van het gemeentehuis in Udon Thani. Ze moest die persoonlijk afhalen en vele uren wachten, omdat ze meerdere formulieren moest invullen, en als het eerste was afgestempeld, kon ze pas de volgende aanvraag doen bij een ander loket enz. enz.
Ze zou waarschijnlijk drie hele dagen op het gemeentehuis moeten doorbrengen. Tenzij…… tenzij ze een bedrag van 2.000 baht zou betalen, dan zou het één en ander veel vlotter verlopen. Maar daar was ik geen voorstander van. Na een paar dagen vertelde ze me dat ze een ver familielid had gesproken, die ons wou helpen. Zij kende iemand op het gemeentehuis die ervoor kon zorgen dat wij snel geholpen zouden worden, zonder de nodige steekpenningen te hoeven betalen.
Wij een paar dagen met z’n drieën opgetogen naar het gemeentehuis.
Ondanks dat we heel vroeg aldaar aankwamen, zaten er al veel mensen te wachten. Maar geen probleem: wij kenden immers iemand die ons wel snel voor zou laten gaan. En inderdaad, na ongeveer drie kwartier werden we naar een loket geroepen. Alles uitgelegd en ingevuld, en vervolgens wachten, wachten en nog eens wachten. Toen het ongeveer kwart voor 12 was, vroeg ik me af of het allemaal wel voor de middagpauze (van 12 tot 1) in orde zou komen. Kon men niet beloven.
Oké, dan gaan we eerste wat eten en komen om 1 uur terug.
Er is duidelijk wat afgesproken tussen de beide dames en een ambtenaar, maar ik was daarvan niet op de hoogte, en ik viel van de ene verbazing in de andere. We gingen met z’n drieën naar het restaurant en moesten zitten aan een hele lange tafel. Daar zat al iemand en er kwamen steeds meer aanschuiven. Totaal 5 personen, als ik me goed herinner.
Ik zei dat ik zeker twee personen herkende. Dat klopte. Het waren mensen van het gemeentehuis. Nou ja, die moeten ook eten uiteraard.
Het werd mij al gauw duidelijk dat de ‘gasten’ met ons mee zouden eten.
Ik kon dat natuurlijk niet weigeren, was blijkbaar de afspraak. Dus ik zei dat we dan maar snel iets moesten bestellen. Was niet nodig: onze gasten hadden al besteld.
Totdat er zo verschrikkelijk veel eten werd gebracht, dat ik zei dat ze nu eindelijk maar eens moesten stoppen met brengen, want we zouden alles bij lange na niet op krijgen. Moest ik me niet mee bemoeien; alles kwam in orde. Ik moest alleen maar afrekenen. Toen dat was gebeurd, konden we terug naar het gemeentehuis gaan.
Niet nadat er een enorme hoeveelheid doggybags waren gevuld. Er waren vijf moeders die die avond niet hoefden te koken.
Tien minuten na 1 stonden we op de stoep met de gevraagde documenten en de nodige stempels en handtekeningen.
En dat alles zonder steekpenningen te hebben betaald…..
Heel goed opgelost Jan, gewoon je poot stijf houden en weigeren om mee te doen aan dat verschrikkelijke corrupte systeem 555.
Hoewel het natuurlijk niet in orde is blijft je vaak niets anders over dan er toch maar aan mee te doen.
Zo ken ik een Nederlander die uit principe niet wou meewerken aan corruptie, hij had een huis laten bouwen en moest voor de water en elektriciteit aansluitingen een envelop onder de tafel doorschuiven, dit weigerde hij en nu vele jaren later zijn de verhoudingen dusdanig dat hij het nu echt kan vergeten, ook al doet hij 1 miljoen in een envelop.
Beste GeertP,
hij heeft het eten van iedereen betaald, dat is toch ook een vorm van steekpenningen (in natura)?
Wel eens van ironie gehoord?
Zie hier: https://nl.wikipedia.org/wiki/Ironie
Corruptie wordt in Thailand ook wel gezien als vriendendienst. Wij hebben de afgelopen 42 jaar veel vriendendiensten moeten vervullen. Van betalen op het mannentoilet, het besproken etentje voor het personeel van het gemeentehuis, de uitnodiging van de balie medewerkster die voorstelde om met ons te gaan eten, maar omdat ze dan ’s avonds te ver naar huis moest rijden, ze voorstelde om gewoon geld te ontvangen,welke ze op de parkeerplaats aan haar baas overhandigde. Leeftijd op een paspoort aanpassen koste 1000 baht per jaar. De vreemdelingen politie in Nederland keek er niet van op toen mijn vrouw op haar nieuwe Thaise paspoort 5 jaar ouder geworden was.Corruptie hoort gewoon bij het land.Het wordt gewoon gezien als een extratje voor een verleende dienst.
Daarnaast is het ook niet voor niets dat er strategisch getrouwd wordt of dat bepaalde functies worden vervuld in het kader van familiebelang.
Uiteindelijk worden vanuit familiebanden daardoor honderden lijntjes opgebouwd die het leven wat makkelijker maken. Het gaat niet altijd over wat voor opleiding je hebt gedaan maar wel wat je met je bereikte sociale status voor jezelf en anderen voor elkaar krijgt.
Voor je leven vrijgezel willen blijven is in Nederland al moeilijker aan het worden als je ook nog een huis wil en ooit in je luiers geholpen wil worden maar in Thailand is het accepteren van een onsje minder met juiste sociale contacten juist dat de redding om te overleven.
Om dat dan gelijk als corruptie te zien? Er zijn zat bedrijven die kortingen geven om basis van een gunst verlenen en die kan voor iedereen anders zijn. Een gunst of dienst is in mijn ogen dan ook weer niet gelijk corruptie.