Je maakt van alles mee in Thailand (256)

Alhoewel de Thai niet echt veel verschilt van de gemiddelde Belg of Nederlander maak je in Thailand toch soms iets mee wat je in Belgie of Nederland niet zo gauw zal meemaken. Daar gaat deze reeks verhalen over. Vandaag een nieuw verhaal van Paul Christiaans:’Vanuit Thailand naar de Pasar Malam in Nederland’

Vanuit Thailand naar de Pasar Malam in Nederland

Als u de verhalen van Paul Christiaans in onze serie “Je maakt van alles mee in Thailand” eerder gelezen hebt, weet u, dat hij en zijn vrouw zakelijk succesvol waren in Bangkok met o.a. de verkoop en export van teakhouten meubelen. Hij groef in zijn geheugen en schreef het volgende verhaal over zijn Pasar Malam avontuur op: 

Het was, denk ik 1980, onze winkel in Bangkok draaide lekker, ook de export groeide maar wat kunnen we nog meer doen? Opeens een idee, ik wilde eigenlijk wel weer een keer naar Nederland om iedereen weer te zien, maar ook om wat te doen. Toen wij nog in Nederland woonden gingen wij elk jaar naar de grote Pasar Malam Besar in de Houtrusthallen in Den Haag. Nu hoorden wij van een vriend, dat er ook een Pasar Malam in de Ton Menkenhal in Rotterdam zou worden gehouden, kleiner dan in Den Haag en ook korter. Na een gesprek met onze leverancier van teakhouten meubelen besloten wij om samen met hun oudste zoon Vison ons in te schrijven. Een kleine container vullen met hoofdzakelijk van hun teakhouten beelden, olifanten, vazen, bijzettafels, koffietafels, panelen, enz. enz. en vanuit onze winkel lederwaren, brons, messing, enz. Deze container stuurden wij naar mijn vriend in Baarn en later vlogen Vison en ik naar Nederland waar wij bij mijn moeder gingen logeren.

Toen wij de container leeghaalden was het wel even schrikken, het hout was gaan werken, en vooral de top van de prachtig uitgesneden bijzet- en koffietafels was gaan scheuren. Vison had ooit een korte cursus Duits gedaan in Bangkok en zei toen hij de schade zag, “macht nichts alles da nicht kaput”. Hij had in de container tevens vloeibaar hout en kleurstoffen gedaan en ging hard aan het repareren. Ook hadden we een teakhouten kamerscherm in de container, maar toen we die doos optilden, hoorden we een geratel van kleine stukjes, het leek wel een jigsaw puzzel,

Een busje gehuurd en een dag voor de opening naar Rotterdam om de spullen te brengen. Toen we daar aankwamen, bleek de gehuurde ruimte veel te klein. Van de organisatie kregen wij naast onze kraam een grote lege ruimte die over was. Die mochten wij gratis gebruiken, want een lege ruimte is ook niet mooi. Toen wij om ons heen keken zagen wij dat we nog iets waren vergeten, namelijk tafelkleden, dekzeilen, klemmen en verlichting. De collega’s om ons heen kregen een beetje medelijden met die amateurs uit Bangkok en leenden ons van alles wat we nodig hadden.

De Pasar werd voor de organisatie en de standhouders geen succes en is ook nooit meer gehouden, heel weinig bezoekers en er werd weinig verkocht, behalve door ons. De bezoekers hadden zoiets uit Thailand nog nooit gezien en vonden al dat diep uitgesneden teakhout geweldig. De beschadigde koffietafels werden, omdat ze beschadigd waren, afgeprijsd van 2.000 naar 1.500 gulden. Dat was ongeveer 15.000 baht, terwijl onze kostprijs 1.500 baht was! Alle zes tafels in twee dagen verkocht. Alles vloog weg, zelfs ons kamerscherm. Alle andere standhouders stonden ons met grote ogen aan te kijken en hadden misschien wel spijt dat ze ons hadden geholpen met kleden en verlichting.

Voor ons was deze Pasar financieel een groot succes en maakten we alweer plannen voor het volgende jaar. Dat werd Amsterdam in de Rai, groter en langer, opnieuw een groot succes. Toen lokte natuurlijk de grote Pasar Malam Besar in Den Haag, maar daar liepen we vast, alleen artikelen, eten en shows uit Indonesië. Na heel veel praten met de organisatie met dat wij toch echt wel een aanwinst voor hun Pasar Malam zouden zijn, kregen we het toch voor elkaar. We kregen toch een plaatsje op deze prachtige Pasar, waar hele tourbussen uit het hele land naar toe trokken. De sfeer en de locatie waren geweldig, en opnieuw verkochten we weer geweldig. Aan het einde van de Pasar verkochten wij de restanten heel goedkoop aan medestandhouders, want terug naar Thailand nemen kon natuurlijk ook niet. Drie jaar hebben wij op deze Pasar gestaan, waarvan we de laatste twee keer met het verdiende geld naar Antwerpen trokken, om het geld daar om te zetten in diamanten, die we dan weer met winst in Bangkok verkochten. Hoe dat ging komt later in een ander verhaal.

Teakhout werd schaarser in Thailand, daarom ging de familie van Vison over op roze houten meubelen, meestal ingelegd met paarlemoer. Uiteindelijk werd dit een eigen fabriek met driehonderd man. Wij kregen een dochter en daarna een zoontje, dus werd het moeilijker om zomaar een maand naar Nederland te gaan en dat betekende einde verhaal voor het Pasar Malam avontuur.