De winst van Anutin, het vertrek van de hoop en de schemering van de Shinawatra-dynastie (lezersinzending)
De “Blauwe Machine” is gevestigd, de “Oranje Hoop” is naar de achtergrond (en het buitenland) verdwenen, en de “Rode Dynastie” zoekt naar een nieuwe vorm. Het beschreven epos in de ‘Drieluik’ over de afgelopen 30 jaar heeft geleid tot een Thailand dat vandaag een heel ander gezicht laat zien dan velen hadden voorspeld.
1- De Triomf van de “Blauwe Machine” (BJT)
De grote winnaar is ontegenzeggelijk de Bhumjaithai-partij (BJT) van Anutin Charnvirakul. Met naar schatting 194 zetels heeft de partij de macht gegrepen op een manier die weinigen voor mogelijk hielden. Waar de People’s Party (PP) inzette op radicale verandering, speelde BJT de kaart van de stabiliteit. Voor de Thaise elite, de industriële monopolies en de oudere generatie was BJT de enige veilige keuze. Zij zien de PP als risicovol voor de fundamenten van het land.
Het grensconflict met Cambodja eind 2025 bleek een geschenk uit de hemel voor Anutin. Terwijl de PP bleef praten over democratische hervormingen, profileerde Anutin zich als de “sterke man” die de grenzen verdedigde. Voor de kiezer op het platteland woog nationale trots zwaarder dan abstracte democratie.
BJT heeft het eeuwenoude systeem van lokale patronage geperfectioneerd. Door de machtige politieke families (Baan Yai) in de provincies aan zich te binden met beloftes van overheidscontracten en lokale invloed, creëerden ze een massief onverslaanbaar blok.
2- De Breuklijn van de Hoop (PP en het vertrek van Pita)
De People’s Party (PP) eindigt op 116 zetels. In elk ander land zou dat een succes zijn, maar hier voelt het als een domper. De gelatenheid van leider Natthaphong is opvallend. Een briljante technocraat, maar geen Pita Limjaroenrat. De passie die de massa’s in 2023 op de been bracht, was dit keer een stuk minder voelbaar.
Hij gaf vandaag formeel zijn nederlaag toe en verklaarde dat de PP “niet zal deelnemen aan een regering onder leiding van BJT”. Ze kiezen voor de oppositiebanken, maar zonder Pita voelt die rol kwetsbaarder dan ooit. De ‘Oranje golf’ is niet gebroken door de kiezer, maar gestrand in het juridische en politieke mijnenveld van het establishment. Hoewel ze de grootste partij in de steden bleven, konden ze de “Pita-magie” niet vasthouden.
Pita vertrok direct na het uitbrengen van zijn stem. Via een tussenstop in Taiwan naar de Verenigde Staten. Dit vertrek markeert het symbolische einde van een tijdperk. Het laat zien dat de “Lawfare” van de gevestigde orde heeft gewerkt. Pita wist dat hem in Thailand enkel nog rechtszaken en mogelijk de gevangenis wachtten. Zijn vertrek via Taiwan — een knipoog naar democratisch verzet — suggereert dat de strijd nu vanuit ballingschap gevoerd zal worden. De ‘Oranje’ achterban blijft ontheemd achter.
The day after: de Thaise media negeren Pita volledig. Terwijl hij internationaal wordt gezien als de stem van de Thaise democratie (vanuit Taipei of de VS), is hij in Bangkok vandaag een spook uit het verleden. Dit is een bewuste strategie: door hem niet te noemen, ontnemen ze de oppositie hun martelaar.
3- De Val van de Rode Gigant (Pheu Thai)
Misschien wel het meest tragische onderdeel van afgelopen zondag is de ondergang van Pheu Thai (PT). Met slechts 76 zetels zijn ze gedegradeerd tot een figurant in hun eigen toneelstuk.
Door in 2023 in zee te gaan met hun voormalige vijanden (de militairen), verloor PT hun ziel en identiteit. De kiezers zagen hen niet langer als de partij van het volk, maar als een partij die alles deed voor de macht. Een macht door de vorige premier de buren gegund.
Iedereen kijkt uit naar mei a.s., wanneer Thaksin Shinawatra officieel volledig vrijkomt. De vraag is echter: is het op tijd? Thaksin keert terug op een politiek toneel dat niet meer het zijne is. De macht is verschoven naar Anutin (Blauw) en de ideologische strijd wordt gevoerd door de PP (Oranje). Pheu Thai zit vast in het midden, verpletterd door hun eigen compromissen. De partij van de Shinawatra’s is nu officieel een “middelgrote partij”.
Wat opviel, was de reactie van partijleider Julapun. Zijn toon was bijna nederig; hij zei dat de partij “de keuze van het volk respecteert” en bereid is te werken in elke rol die hen wordt toegewezen. https://www.nationthailand.com/news/politics/40062284
De trotse rode machine van weleer is gereduceerd tot een reservewiel voor de blauwe wagen van Anutin. Maar de ironie wil tevens dat het een Shinawatra was, die Anutin aan het roer hielp.
Slotwoord: In de voorbije ‘Drieluik’ beschreef Thailand’s moderne geschiedenis van de eeuw, met de komst van Thaksin na de crisis van 1997. En met de dag van gisteren eindigt die beschrijving met de constatering dat de strijd in Thailand niet langer is “Rood tegen Geel”, maar “Blauwe Stabiliteit tegen Oranje Verandering”. En na zondag, 9 februari 2026, is de kleur van Thailand onmiskenbaar blauw! https://www.thailandblog.nl/?s=Drieluik&x=0&y=0
Ingezonden door Ruud B.
Over deze blogger
Lees hier de laatste artikelen
Lezersinzending9 februari 2026De winst van Anutin, het vertrek van de hoop en de schemering van de Shinawatra-dynastie (lezersinzending)
Lezersvraag9 februari 2026Thailand lezersvraag: Wat levert veel meer op dan de rente op je Thaise spaarrekening?
Lezersvraag9 februari 2026Thailand lezersvraag: Een straathond meenemen naar Nederland, kan dat?
Lezersvraag9 februari 2026Thailand lezersvraag: Zorgen om Nederlandse vrouw in Bangkok die al weken onbereikbaar is