Het grensgebied tussen Thailand en Cambodja is eind 2025 opnieuw het toneel van heftige gevechten, waarbij de knallen van artillerie de dagelijkse stilte doorbreken. De strijd, die eerder dit jaar begon als een klein incident, is inmiddels uitgegroeid tot een grootschalig conflict met tientallen doden en honderdduizenden vluchtelingen. Voor de bewoners in de noordoostelijke Isaan-regio is de angst voor inslaande raketten helaas een bittere realiteit geworden. De onrust bij de historische tempels van Preah Vihear en Ta Muen Thom zorgt voor een explosieve sfeer die de hele regio in zijn greep houdt.
Diplomatieke kanalen in Zuidoost-Azië draaien op volle toeren om een totale oorlog te voorkomen. Terwijl grootmachten zoals China aandringen op kalmte, bereiden beide legers zich voor op een mogelijk langdurige confrontatie. De komende uren zijn cruciaal.
Artillerievuur overschaduwt diplomatieke hoop
De afgelopen dagen zijn de gevechten langs de 817 kilometer lange landgrens in alle hevigheid losgebarsten. Ondanks de aankondiging van nieuwe vredesbesprekingen, blijven de berichten over beschietingen binnenkomen. In de provincies Sisaket en Surin trilt de grond door de inslagen van zware artillerie. Volgens de laatste cijfers van december 2025 zijn er aan beide kanten al meer dan tachtig doden gevallen, waaronder ook burgers die in het kruisvuur terechtkwamen. Het is een trieste herhaling van de geschiedenis, waarbij de symbolische waarde van oude tempels zoals Preah Vihear de aanleiding vormt voor modern militair geweld.
Voor jou als lezer is het belangrijk om te weten dat dit conflict niet uit de lucht komt vallen. De strijd laaide in mei 2025 op na een incident waarbij een Cambodjaanse soldaat omkwam. Wat begon als een lokale schermutseling, is door diepgewortelde nationalistische sentimenten aan beide kanten uitgegroeid tot een nationaal prestigegevecht. Terwijl jij misschien denkt aan Thailand als een vakantieparadijs, zitten op dit moment bijna een half miljoen mensen in schuilbunkers of tijdelijke kampen, wachtend op een einde aan de regen van raketten.
De strijd om de onderhandelingstafel in Maleisië
Achter de schermen wordt er koortsachtig gezocht naar een uitweg. Een opvallende ontwikkeling is het verzoek van Cambodja om de geplande bilaterale gesprekken te verplaatsen naar Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië. De Cambodjaanse minister van Defensie, Tea Seiha, heeft officieel laten weten dat hij de grensregio op dit moment niet veilig genoeg vindt voor een ontmoeting. Hij ziet Maleisië, dat momenteel het voorzitterschap van de ASEAN bekleedt, als de ideale neutrale plek om een duurzame wapenstilstand te bespreken.
Thailand is echter minder enthousiast over dit voorstel. De Thaise minister van Defensie, Nattaphon Narkphanit, houdt vast aan een ontmoeting op eigen bodem, specifiek in de provincie Chanthaburi. Dit getouwtrek over de locatie laat zien hoe broos het vertrouwen is. Als je kijkt naar de diplomatieke etiquette, is het verplaatsen van gesprekken naar een derde land vaak een teken dat de directe communicatie volledig is ingestort. Thailand is bang dat internationale inmenging de soevereiniteit van het land ondermijnt, terwijl Cambodja juist hoopt op een internationale waarnemingsmissie om de Thaise militaire overmacht te beteugelen.
China dringt aan op een snelle wapenstilstand
De onrust in dit deel van Azië trekt ook de aandacht van wereldmachten. China, dat nauwe economische banden heeft met zowel Bangkok als Phnom Penh, heeft bij monde van een speciale gezant laten weten dat de gevechten onmiddellijk moeten stoppen. Voor China staat er veel op het spel; de stabiliteit in de regio is cruciaal voor de handelsroutes en de regionale economische integratie. De Chinese druk is niet mis te verstaan: een voortzetting van het conflict zou weleens grote gevolgen kunnen hebben voor de steun die beide landen uit Peking ontvangen.
Niet alleen China, maar ook de Verenigde Staten kijken met argusogen naar de situatie. Er zijn zelfs berichten dat de Amerikaanse president zijn zorgen heeft geuit over het gebruik van zware wapens in het gebied. De angst is dat dit lokale conflict een katalysator wordt voor grotere geopolitieke verschuivingen in Zuidoost-Azië. Je ziet dat de internationale gemeenschap bang is voor een ‘security shock’ die het toerisme en de handel in de hele regio plat kan leggen, net nu de wereldeconomie weer wat opkrabbelt.
Miljarden extra voor het Thaise defensiebudget
Terwijl er over vrede wordt gesproken, bereidt de Thaise regering zich duidelijk voor op het ergste. Op 23 december 2025 heeft het Thaise kabinet toestemming gegeven voor een extra noodbudget van ruim 5 miljard baht (ongeveer 135 miljoen euro). Dit geld is direct vrijgemaakt om de militaire operaties aan de grens te ondersteunen. Het gaat hierbij niet alleen om munitie en brandstof, maar ook om de kosten voor de massale evacuatie van burgers.
Dit extra geld komt bovenop een al fors defensiebudget voor 2025. Thailand heeft onlangs flink geïnvesteerd in nieuwe technologieën, waaronder drones en geavanceerde straaljagers zoals de Gripen-E. De politieke situatie in Thailand speelt hierbij een grote rol. Na de recente politieke crisis en de machtswisseling waarbij Anutin Charnvirakul premier werd, is het voor de regering cruciaal om een krachtig signaal af te geven aan de bevolking. Een sterke defensie wordt gezien als een manier om de nationale eenheid te bewaren, ook al kost dat de belastingbetaler miljarden.
De menselijke tol van de loopgravenoorlog
Achter de cijfers en de politieke besluiten schuilt een enorm menselijk drama. In dorpen als Poipet en in de Isaan-regio zijn de scholen gesloten en liggen de akkers er verlaten bij. Boeren durven hun land niet op uit angst voor mijnen of verdwaalde artilleriegranaten. De economische schade voor de regio is nu al enorm; de grensmarkt bij Aranyaprathet, normaal gesproken een bruisend handelscentrum, is inmiddels een spookstad geworden.
Voor de tienduizenden gezinnen die hun huizen zijn ontvlucht, is het een onzekere kerstperiode. Velen van hen verblijven in provisorische opvangcentra waar een tekort aan voedsel en medicijnen dreigt. De Thaise autoriteiten proberen de hulpverlening op gang te houden, maar door de aanhoudende beschietingen is het voor hulporganisaties levensgevaarlijk om de meest getroffen gebieden te bereiken. Dit is de rauwe werkelijkheid van een conflict dat op papier over landsgrenzen gaat, maar in de praktijk levens verwoest.
Tot slot
De situatie aan de grens tussen Thailand en Cambodja bevindt zich op een gevaarlijk kruispunt. De komende gesprekken op 24 december zullen uitwijzen of de rede zegeviert of dat de wapens het woord blijven voeren. Met een Thailand dat fors investeert in defensie en een Cambodja dat internationale steun zoekt, is de weg naar een blijvende vrede bezaaid met obstakels. Het is te hopen dat de diplomatieke druk van landen als China en de bemiddeling van de ASEAN genoeg zijn om de artillerie definitief het zwijgen op te leggen en de rust in dit prachtige stukje Azië te herstellen.
Bronnen: Bangkok Post (december 2025),
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant is er gebruikgemaakt van ChatGPT als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Achtergrond17 februari 2026Achtergrond: Politie in Thailand tussen macht, geld en wantrouwen
Kort nieuws17 februari 2026Nieuwsoverzicht Thailand (algemeen) – 17 februari 2026
Achtergrond17 februari 2026THAI Airways klimt uit het dal en kiest in Bangkok eindelijk voor discipline
Criminaliteit17 februari 2026Thailand nieuws (criminaliteit en veiligheid) – 17 februari 2026
Laat ze dit maar uitvechten als ze zin hebben , de internationale wereld ligt hier helemaal niet wakker van, is een ver van hun bedje fake show, niets meer.
Spijtig voor de onschuldige slachtoffers.
Wij gaan er zeer binnenkort op reis met een gerust gemoed en de rest kan me gestolen worden. China zal er zich mengen om een nieuwe cocktail voor te stellen, met of zonder alcohol, zien we wel…….
Het Thais-Cambodjaanse conflict is meer dan een ruzie over oude stenen en een onduidelijke zeegrens.Het is een diepgeworteld dossier waarin nationale soevereiniteit botst met economische noodzaak. Hoewel het Internationaal Gerechtshof (ICJ) in november 2013 een historisch vonnis velde over de Preah Vihear-tempel, bleek dit geen eindpunt, maar een katalysator voor hernieuwde instabiliteit. In een klimaat van intense politieke polarisatie en nationalistische koorts in Thailand, is de juridische werkelijkheid van Den Haag nooit volledig geland in de harten van de Thaise bevolking. Dit vormt de kern van een sluimerend conflict dat tot op de dag van vandaag de regionale stabiliteit en energiezekerheid in de weg staat.
1. De ICJ-uitspraak als nationale vernedering
In november 2013 bevond Thailand zich in een perfecte storm. De regering-Yingluck lag onder vuur door massale protesten van de PDRC ¹, die elke concessie aan Cambodja weg zette als landverraad. De ICJ-uitspraak die de grond onder de tempel aan Cambodja toewees, werd door nationalisten ervaren als een nationale vernedering. Hoewel de regering de uitspraak formeel respecteerde om internationale sancties te vermijden, zorgde de interne druk ervoor dat het besluit mentaal nooit werd geïnternaliseerd. Dit creëerde een gevaarlijk precedent waarbij territoriaal verlies een politiek wapen werd in de strijd tussen de ‘Geelhemden’ en ‘Roodhemden’.
2. De ICJ-uitspraak als juridisch volledig
Een fundamenteel probleem is dat het ICJ in 2013 slechts een fractie van de 800 kilometer lange grens behandelde. Door alleen het ‘promontorium’ (de landklif onder de tempel) toe te wijzen, bleven enorme zones ongedefinieerd. Deze juridische lacune stelt beide landen in staat om hun eigen interpretaties te handhaven. Het resultaat is een voortdurende militaire aanwezigheid in grensgebieden, wat in 2025 opnieuw tot escalaties heeft geleid.
3. De miljardenbelangen in de Golf (MOU 44)
Het conflict beperkt zich niet tot het vasteland. In de Golf van Thailand ligt de Overlapping Claims Area (OCA), een gebied van circa 27.000 km² met een geschatte energiewaarde van $300 miljard. Het Memorandum of Understanding uit 2001 (MOU 44) biedt een kader voor gezamenlijke exploitatie, maar de koppeling tussen grensafbakening en winning houdt de boel gegijzeld. Nationalisten vrezen dat erkenning van de maritieme claims de soevereiniteit over het eiland Koh Kut ondermijnt, ondanks herhaalde garanties van de regering.
4. Kritiek op de MOU 44
Critici van MOU 44 stellen vaak dat Thailand het memorandum eenzijdig moet opzeggen om zijn territoriale integriteit te beschermen. Een eenzijdige opzegging doet de Cambodjaanse claim niet verdwijnen; het vernietigt enkel het enige overeengekomen mechanisme voor overleg. De PT en de PP hebben gewaarschuwd de verantwoordelijkheid voor het al dan niet opzeggen van deze overeenstemming niet neer te leggen bij de bevolking.² Zonder MOU 44 rest slechts internationale arbitrage of militair conflict, terwijl de broodnodige gasreserves – die de Thaise burger goedkopere energie kunnen bieden – voor decennia onbereikbaar blijven onder de zeebodem.
5. De geopolitieke factor
Cambodja’s positie wordt aanzienlijk versterkt door de massale steun van China, dat verantwoordelijk is voor 40% van de buitenlandse investeringen. Door projecten zoals het Funan Techo-kanaal en de modernisering van de Ream-marinebasis is Cambodja minder vatbaar voor Thaise druk. Deze rugdekking stelt Phnom Penh in staat een harde lijn te varen in de OCA-onderhandelingen, wetende dat zij economisch niet langer uitsluitend afhankelijk zijn van hun buurland.
Resumé: de Thais-Cambodjaanse relatie zit gevangen in een vicieuze cirkel van nationalisme en wantrouwen. De gebeurtenissen van november 2013 laten zien dat een juridische uitspraak zonder politiek draagvlak geen vrede brengt. Om de patstelling te doorbreken, is politieke moed nodig: de moed om de soevereiniteitskwestie rond Koh Kut los te koppelen van de pragmatische noodzaak tot gezamenlijke energie-exploitatie. Zolang emotionele retoriek wint van economische realiteit, blijft de regio een kruitvat waarin $300 miljard aan kansen simpelweg verdampt.
¹ – over de PDRC: https://en.wikipedia.org/wiki/People%27s_Democratic_Reform_Committee
² – over: https://ap.lc/Dqfov People’s Party
People’s Party and Pheu Thai Call on Government to Reconsider Cambodia MOU Referendum – Thai Enquirer Current Affairs
Al maanden zeg ik dat er veel meer aan de hand moet zijn dan een conflict dat al een paar honderd jaar mee gaat. Inmiddels meerdere video’s op youtube gevonden die een antwoord daarop geven. De meest geloofwaardige video vindt u hieronder.
https://youtu.be/dpjxQkXXCMA?si=Yb3KU-_ZW5JrOiI1
In de opvangcentra dreigt een tekort aan voedsel en medicijnen. Maar toch nog 5 miljard baht gevonden voor de militaire operaties te ondersteunen.