Dagboek van een Thailandganger (deel 26) – Een openbaring of toch meer twijfel

Sommige gesprekken beklijven. Ze laten geen sporen achter zoals een storm dat doet, met omgevallen bomen en afgewaaide takken, maar meer als regen op droge grond. Stil, voedend, zacht. Zo’n gesprek had ik met haar.

Het was niet gepland. Zoals eigenlijk niets van wat er tussen ons gebeurde gepland was. Maar het voelde als een moment dat moest plaatsvinden. Misschien omdat de stilte tussen ons te veel was gaan zeggen. Of omdat nieuwsgierigheid op een gegeven moment overgaat in verlangen naar duidelijkheid.

Het gesprek dat ik met haar had, verduidelijkte veel. Het gaf antwoord op vragen die ik al te lang voor me uitschoof. Vragen die ik wel voelde, maar niet durfde te stellen. Soms wil je het liever niet weten, omdat het mysterie spannender is dan de werkelijkheid. Maar op een dag moet je toch achter dat gordijn kijken. En dit keer was zij degene die het opendeed.

Ze schoof een stoel naar achteren. “Je komt precies op tijd,” zei ze zacht, “ik was net van plan om weg te gaan.”
Ik glimlachte. “Gelukkig, dan was ik net op tijd.”

Ik bestelde een Chang en vroeg of ze nog even tijd had om te praten. Ze knikte. Toen gebeurde het onverwachte: ze begon te vertellen. Niet alles, geen opsomming van feiten, geen dramatische onthullingen, maar genoeg om een beeld te krijgen. Ze liet me toe in haar wereld, stukje bij beetje.

Geen gewone bardame dus, zoals ik al vermoedde. En ook geen klassieke mamasan. Ze bleek een soort stille vennoot te zijn in de bar, samen met een familielid. “Ik werk hier niet elke avond,” zei ze, “alleen als het druk is, of als er iemand uitvalt.” Ze vertelde dat de meisjes in de bar haar vertrouwden. Ze zorgde voor ze. Keek of ze zich goed voelden, of er geen opdringerige klanten waren. Soms werkte ze ook mee achter de bar. Dat vertelde ze zonder opsmuk, zonder trots, maar met een soort rustige waardigheid.

Toen vroeg ik haar, voorzichtig, of ze zelf weleens meeging met klanten. Ze keek me aan, zonder aarzeling. “Soms,” zei ze. “Heel soms. Maar dan moet het kloppen. Niet omdat ik moet, of voor het geld, maar omdat ik het wil.” Het klonk niet als een biecht. Eerder als een feit. Net zo neutraal als zeggen dat het 31 graden is.

Ik knikte. Haar eerlijkheid stelde me gerust. Niet omdat het mij uitmaakt wat ze deed of doet. Maar omdat ze open was. Eerlijk. Menselijk. En dat brak iets in mij open, iets van mijn eigen gereserveerdheid.

Toen draaide ze de rollen om. “En jij?” vroeg ze, “Heb jij weleens een dame uit een bar meegenomen?”
Oei. Die kwam binnen. Maar ik wilde niet draaien of ontwijken. “Ja,” zei ik, “één keer. Maar dat was geen leuke ervaring. Het voelde leeg. Alsof ik een rol speelde in iemands film.”
Ze lachte zachtjes. “Maakt niet uit. We zijn volwassen mensen. We maken onze eigen keuzes.”

Ik vroeg haar waarom ze eigenlijk bij mij was komen zitten, die eerste keer toen ik met vriend Bram op stap was. Ze had me niets verplicht. Geen ladydrink gevraagd, geen standaardvragen afgedraaid. “Och, ik begeleide een nieuwe medewerkster”, zei ze. “Een onervaren dame. Ik wilde haar een beetje op haar gemak stellen, eventueel wat vertalen. En toen zag ik jou. Jullie leken geen typische bargangers. Dat maakte me nieuwsgierig.”

We spraken verder. Over Pattaya, over familie, over keuzes. Ze vertelde dat ze ooit studeerde in Bangkok, maar was gestopt. “Te veel zorgen thuis,” zei ze. Wat voor zorgen, zei ze niet. Ik drong niet aan. Sommige stiltes moet je laten bestaan.

Na ruim een uur zei ze dat ze moest gaan.
Ik bood aan haar naar huis te brengen, maar ze bedankte vriendelijk. “Volgende keer misschien,” zei ze met een glimlach die ik nog steeds niet helemaal kon plaatsen. Verleidelijk? Of vriendelijk? Misschien beide. Of misschien projecteerde ik mijn eigen verlangen op haar.

Ik liep alleen naar huis. Maar het voelde niet eenzaam. Er ging van alles door me heen. De avond had me geen helder antwoord gegeven, maar wel een glimp van iets echts. En dat is misschien belangrijker dan zekerheid.

Wat wilde ik eigenlijk? Een relatie met haar? En, wilde zij dat wel? Zou dat überhaupt kunnen, met iemand die zo verweven is met het nachtleven van Pattaya? Was ik niet gewoon gevangen door haar schoonheid, haar intelligentie, haar onverwachte gevoel voor humor?
De gesprekken met haar waren anders dan met andere vrouwen hier. Diepgaander. Onvoorspelbaarder. Alsof ze me steeds net een halve stap voor was.

En toch… iets hield me tegen. Of liever gezegd: ik hield mezelf tegen. Misschien uit angst. Misschien uit realisme.
Was ik verliefd? Of wilde ik dat graag zijn?

Eenmaal thuis probeerde ik te slapen. Tevergeefs. Mijn hoofd draaide op volle toeren. Ik stond op, zette de tv aan, zapte wat doelloos rond. Uiteindelijk stond ik op het balkon, keek ik naar de glinsterende lichten van Naklua en voelde ik dat ik iets moest beslissen. Over haar. Over mezelf.

En ik nam een besluit.
Wat dat precies is, vertel ik je in de volgende aflevering.

Ingezonden door Nico