Dagboek van een Thailandganger (deel 23) – Opties in Cha-am en vooruitkijken met gemengde gevoelens

Iedereen bedankt voor de goedbedoelde reacties op mijn vorige dagboekaflevering. Vooral over mijn liefdesleven werd flink meegedacht. Of nou ja, over het ontbreken ervan. En begrijp me niet verkeerd, ik stel die betrokkenheid op prijs. Maar ik wil ook even iets rechtzetten: ieder mens is anders. Wat voor de een werkt, is voor de ander geen pad dat bij hem past. En dat geldt zeker voor mij.

Ik heb het daten voorlopig op een lager pitje gezet. Niet omdat ik vrouwen zat ben, integendeel, maar omdat ik gemerkt heb dat je sommige dingen niet kunt forceren. Hoe harder je zoekt, hoe kleiner de kans dat je iets vindt wat echt klopt. En mocht ik toch plots behoefte hebben aan gezelschap, dan hoef je in Pattaya natuurlijk niet lang te zoeken. Maar eerlijk gezegd… dat is geen oplossing, eerder een afleiding.

Wat wel opluchting bracht, is de wending in de situatie rond mijn Vlaamse vriend. Jullie herinneren je vast dat hij bedreigd werd na zijn poging om juridische stappen te zetten tegen de vastgoedfraudeurs. Inmiddels zijn er meer mensen naar voren gekomen die op vergelijkbare wijze zijn opgelicht en sommigen ook geïntimideerd. Zijn advocaat heeft een bijeenkomst belegd voor alle benadeelden, waarbij zelfs een hoge politiefunctionaris aanwezig bleek te zijn die ook is opgelicht. En dat verandert de zaak. De advocaat heeft al gesprekken gevoerd met een officier van justitie en er is ook gesproken over de intimidatie door de tegenpartij. Dus de zaak is inmiddels bekend bij instanties. De advocaat is eventueel ook bereid om de media in te lichten over deze kwestie.

Volgens de advocaat is intimidatie een bekend verschijnsel in dit soort zaken. Niet zelden een teken dat de tegenpartij zich juist zorgen maakt. Ik vond het een geruststellende gedachte. En mijn vriend ook. Sindsdien is hij niet meer bang of verontrust, zijn blik is helderder, zijn tred weer wat steviger, alsof er opnieuw zuurstof in zijn longen zit. Het heeft ook mijn gemoed verlicht. Want ik merkte hoe zwaar zijn situatie ook op mij drukte. Je bouwt hier toch je eigen kleine wereld en als daar iets in wankelt, voel je dat tot in je vezels.

Ondertussen ben ik zelf ook weer wat in beweging gekomen. Letterlijk. Ik heb een auto gehuurd en ben richting Cha-am en Hua Hin gereden om de sfeer daar eens goed te proeven. Niet alleen als toerist, maar met de blik van iemand die zich mogelijk ergens wil vestigen. En ik moet zeggen: Cha-am verraste me.

In tegenstelling tot het meer dynamische, bijna overprikkelde Pattaya, ademt Cha-am een vorm van rust die ik als weldadig ervoer. Het is gemoedelijk, vriendelijk en nog behoorlijk authentiek. Je ruikt de zee, je hoort de vissers vroeg in de ochtend hun netten binnenhalen en aan het einde van de boulevard kun je voor een schappelijke prijs vers gevangen vis eten bij de kleine restaurantjes rond Saphan Pla.

Het fietsen daar is een verademing. Geen hysterisch verkeer, geen voortdurend langsscheurende auto’s, maar lange, vlakke wegen.

Hua Hin daarentegen heeft meer vertier, meer leven. Maar ook meer drukte. En gek genoeg vind ik dat inmiddels iets minder aantrekkelijk. Misschien is het de leeftijd, misschien de fase waarin ik zit. Mijn gedachte: als ik een auto koop, kan ik de drukte altijd opzoeken. Maar dan wel terugkeren naar rust. Cha-am lijkt daarin een gulden middenweg.

Toch wil ik niet te overhaast beslissen. Ik overweeg om een maand in Cha-am te verblijven, via een Airbnb of zo, om te voelen hoe het is als het nieuwe eraf is. Want vakanties zijn bedrieglijke raadgevers. Alles voelt dan beter. Je moet pas beslissen als de glans eraf is.

Wat me de laatste tijd het meest bezighoudt, is niet mijn woonplaats of liefdesleven, maar de mensen die ik heb achtergelaten. Het is een gek gevoel als je merkt dat contacten beginnen te verwateren. En dat gebeurt, of je het nu wilt of niet. Met vrienden in Nederland die steeds minder vaak bellen en met wie de gesprekken oppervlakkiger worden. Ik begrijp het ook wel. Uit het oog is uit het hart, zeggen ze. En hoewel dat voor mij niet opgaat, merk ik dat het voor sommigen wel geldt.

Wat me echt raakte, is mijn dochter. Haar relatie is stukgelopen en ze zit even niet lekker in haar vel. Tijdens een telefoongesprek liet ze zich ontvallen: “Je bent er niet als ik je nodig heb.” En die kwam binnen. Want dat is precies wat ik altijd wilde vermijden. Dat ik het gevoel krijg dat ik tekortschiet als vader.

Ik ben een tijd geleden nog bij haar geweest in Nederland. We hebben gewandeld, gekletst, klusjes gedaan. Het was waardevol. En ik heb haar ook gevraagd om naar Thailand te komen. Maar vanwege haar werk lukt dat nu niet. Toch blijft er een knagend gevoel hangen. Alsof ik een deur heb dichtgetrokken en pas nu merk wat ik daarmee afsluit.

Wat dat betreft is emigreren geen enkele vlucht. Het is een keuze met een prijs. In het begin overheerst het avontuur, de vrijheid, het nieuwe. Maar op den duur komt het besef dat je altijd iemand bent die ergens niet meer is. En dat moet je kunnen dragen.

Ik merk dat ik daar nog mee worstel. Niet dagelijks, maar het borrelt. Soms op de vreemdste momenten. Wanneer ik op de markt een jonge vrouw zie lopen met haar vader. Wanneer ik een appje krijg van een oude vriend, die me vertelt dat hij het druk heeft en dus even niet kan bellen. Wanneer ik een foto zie van de herfstkleuren in Nederland en ruik wat ik niet kan ruiken.

Ik weet niet wat de komende maanden brengen. Misschien verhuis ik naar Cha-am, misschien blijf ik nog langer in Naklua. Al is het maar om het contact met mijn Vlaamse vriend. Misschien ontmoet ik iemand, misschien ook niet. Maar één ding weet ik wel: ik wil blijven schrijven. Want dat helpt. Niet alleen mij, maar misschien ook jou, als je dit leest en iets herkent.

Soms is het fijn om gewoon te weten dat iemand ergens zit, met zijn gedachten en dat die niet zo heel anders zijn dan de jouwe.

Ik heb ooit besloten om niet te reageren op iedereen die een reactie achterlaat onder mijn dagboekverhalen, maar ik lees wel alles en ik wil iedereen bedanken voor de interesse in mijn verhalen. Reageer, adviseer, heb desnoods kritiek, ik kan ertegen en vind het leerzaam.

Tot de volgende keer.

Ingezonden door Nico