เจ็ดวันในแดนสวรรค์ – เท็กซ์โดนจับ (ตอนที่ 5)
Ze hadden hem gewaarschuwd. Dale had het gezegd. Sergeant Major bij de briefing had het gezegd. Airman Tate had het gezegd met het enthousiasme van iemand die het zelf heeft meegemaakt en zijn verlies heeft omgezet in publieke dienstverlening. Er stond zelfs een bord bij de uitgang van de basis: Beware of confidence games. Travel in pairs. Do not carry more than you can afford to lose.
Tex had het bord gelezen, geknikt, en er volledig mee ingestemd in theorie.
In de praktijk was hij alleen gegaan omdat Noi had gezegd dat ze hem iets wilde laten zien en omdat Tex Briggs uit Amarillo nog nooit een reden had gevonden om nee te zeggen tegen iemand die iets moois aan hem beloofde.
Het begon onschuldig. Noi nam hem mee door straatjes achter The Strip, smalle steegjes die Tex romantisch vond maar die in werkelijkheid romantisch waren op de manier waarop aas aantrekkelijk is: prachtig, tijdelijk, en werkzaam in dienst van iets anders.
Ze kwamen uit bij een bar zonder naam, drie tafeltjes, een man achter de toog die keek alsof hij een functie had die niet geheel duidelijk was. Noi bestelde iets in het Thais. Er kwamen drankjes. Tex dronk, want Tex dronk altijd als er iets voor hem neergezet werd, dat had zijn moeder in hem gekweekt als gastvrijheid en het had zijn grenzen als deugd bereikt.
Het tweede drankje was sterker. Bij het derde merkte hij dat de tijd een andere consistentie had gekregen, dikker, taaier, als stroop.
Noi was weg.
De man van de toog stond voor hem.
Er was nog een man, groter, bij de deur.
Tex had zijn portemonnee nog. Zijn horloge nog. Zijn waardige verwarring nog.
Twintig minuten later had hij geen van drieën meer.
De MPs vonden hem op een stoeprand op Soi 4, zijn lip gespleten van een klap die hij zich niet volledig kon herinneren, zijn hemd gescheurd op een manier die hem later zou opvallen als hij het probeerde aan te trekken en doorhad dat er een knoop ontbrak. Zeven dollar in zijn laars, het enige wat hij goed verstopt had, op advies van Dale, advies dat hij op het moment zelf overbodig had gevonden en nu het lumineuze hoogtepunt van menselijke wijsheid beschouwde.
Sergeant Pratt zat achter het stuur van de MP-jeep. Hij was 36 jaar, uit Ohio, en had de uitdrukking aangenomen van een man die lang geleden had besloten dat verbazing een te duur gevoel was voor dit werk.
“Naam,” zei Pratt.
“Briggs. Tex, Corporal Thomas E. Briggs.”
“Hoeveel kwijt?”
“Driehonderd dollar. Een Timex van mijn vader. Mijn trots.”
“De trots krijgt u terug,” zei Pratt. “De rest niet.” Hij schreef. “Hoe heette het meisje?”
“Noi.”
Pratt schreef dit op met de energie van iemand die het woord เรา al zoveel keer in een rapport heeft geschreven dat het zijn betekenis heeft verloren. “Signalement?”
“Mooi. Rood lint in haar haar. Negentien, schat ik. Misschien twintig.”
“Lengte? Postuur?”
Tex dacht na. “Mooi,” zei hij opnieuw, want dat was het meest nauwkeurige wat hij kon zeggen.
Pratt legde zijn pen neer en keek Tex aan met de blik van een arts die een diagnose bevestigd ziet.
Dale was er al toen ze aankwamen bij het MP-station bij de hoofdpoort. Koffie in de hand, gezicht zonder uitdrukking, de houding van iemand die niet verrast is maar gewoon aanwezig, wat soms het beste is wat je kunt bieden.
“Hoe erg ik het vind?” เท็กซ์ถาม
“Driehonderd dollar. Je horloge van je vader. Je trots.”
“Dat zei Pratt ook al.”
“Pratt is ook een wijs man.”
Pratt vulde het rapport in en keek hen aan over zijn bureau. “Aanklacht dien ik niet in. Maar.” Hij liet de แต่ in de lucht hangen als rook. “Één keer nog en jullie beiden gaan met de eerste vlucht terug naar Da Nang. Begrepen?”
“Begrepen,” เดลกล่าว
“Begrepen,” zei Tex, iets stiller.
Buiten begon het te regenen, de warme, plotselinge regen van Thailand die je overvalt alsof de lucht het besluit heeft genomen en geen discussie duldt. Ze stonden onder het afdak van het MP-station en keken ernaar.
“Ze had mooie ogen,” zei Tex uiteindelijk.
"ใช่," เดลกล่าว
“Denk je dat ze het persoonlijk bedoelde?”
Dale dacht hier serieus over na, wat Tex waardeerde.
"เลขที่," เดลกล่าว “Ze deed haar werk. Jij deed het jouwe niet.”
Tex knikte. De regen viel. Ergens in de stad speelde iemand op een radio iets wat vrolijker klonk dan de situatie rechtvaardigde, wat precies de juiste toon was.
“Ik ga morgen mijn horloge terugzoeken,” เท็กซ์กล่าวว่า
“Dat ga je niet doen,” เดลกล่าว
"เลขที่," gaf Tex toe. “Dat ga ik niet doen.”
บทความที่เคยตีพิมพ์ในชุดนี้:
เจ็ดวันในสรวงสวรรค์ – ล้อลงจอดที่อุดรธานี (ตอนที่ 1)
เจ็ดวันในแดนสวรรค์ – เดอะ สตริป (ตอนที่ 2)
เจ็ดวันในสรวงสวรรค์ – กรุงเทพฯ ยามค่ำคืน (ตอนที่ 3)
เจ็ดวันในแดนสวรรค์ – ถึงลินดาที่รัก (ตอนที่ 4)
เกี่ยวกับบล็อกเกอร์คนนี้
- เขาชื่อฮันส์ มาจากอัมสเตอร์ดัม (เล่นคำ) เกิดปี 1956 และเขาไม่เคยเขียนเรื่องสั้นมาก่อน แต่เขามีบทความทางเทคนิคและหนังสือเกี่ยวกับคลาวด์ส่วนตัวที่เขียนในปี 2012 หลังจากเรียนวรรณคดีอังกฤษที่มหาวิทยาลัยอูเทรคต์ในช่วงต้นทศวรรษ 1980 เขาได้เข้ามาทำงานในวงการไอที เพราะในสมัยนั้นไม่มีงานสำหรับนักวิชาการรุ่นใหม่ เขาพัฒนาตนเองจนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโครงสร้างพื้นฐานไอทีและซอฟต์แวร์ของไมโครซอฟต์ อย่างไรก็ตาม ในปี 2017 เขาตัดสินใจว่าพอแล้ว ลาออกจากงาน หย่ากับภรรยาชาวดัตช์ ขายบ้าน และซื้อตั๋วไปกรุงเทพฯ ก่อนหน้านั้นในปีเดียวกัน เขาเคยไปกรุงเทพฯ เพื่อฝึกอบรมวิศวกรของ HP และได้พบกับหญิงไทยที่สวยงามคนหนึ่งในสัปดาห์นั้น นับจากนั้นเป็นต้นมา ชีวิตส่วนที่ 2 ของเขาก็ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน ไม่กี่ปีต่อมา เขาแต่งงานกับหญิงไทยคนนั้น และย้ายไปอยู่ในบ้านหลังใหม่ในหมู่บ้านเงียบสงบทางตอนใต้ของอุดรธานี ซึ่งมีระบบอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงแบบไฟเบอร์ออปติกที่เสถียรด้วย
อ่านบทความล่าสุดได้ที่นี่
วัฒนธรรม23 เมษายน 2026เจ็ดวันในแดนสวรรค์ – เท็กซ์โดนจับ (ตอนที่ 5)
วัฒนธรรม20 เมษายน 2026เจ็ดวันในแดนสวรรค์ – ถึงลินดาที่รัก (ตอนที่ 4)
วัฒนธรรม16 เมษายน 2026เจ็ดวันในสรวงสวรรค์ – กรุงเทพฯ ยามค่ำคืน (ตอนที่ 3)
วัฒนธรรม12 เมษายน 2026เจ็ดวันในแดนสวรรค์ – ฉบับการ์ตูน (ตอนที่ 2)