Winkelen in Hua Hin, Thailand (deel 1)

Door Theo van der Schaaf
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags: ,
5 februari 2015

Altijd leuk, zegt mijn vriendin Nut, winkelen, ze is er dol op. Heeft niets met kerstmis te maken, zegt ze, hoewel er dan echt geen ontkomen aan is. In de afgelopen maanden voor kerstmis heeft ze bij verzoekjes tot het aanschaffen van het een en ander van mij te horen gekregen dat het binnenkort kerstmis is. Dat schept verwachtingen.

Onlangs ben ik verhuist en de inrichting van dat te gaan bewonen huurhuis liet nogal wat te wensen over, het zag er allemaal iets te gebruikt uit; shabby, zouden de Engelsen zeggen. Bovendien ontbrak er ook wel het een en ander, kortom, allerlei redenen om eens flink te gaan consumeren.

Nou hou ik helemaal niet van winkelen, maar wat moet dat moet. Wanneer Nut tegen mij uit het niets zegt, ga je mee winkelen? dan is mijn vraag altijd, hoezo? is er iets kapot gegaan? heb je iets nodig? Nou euh, neuh, maar het is toch gezellig? En daar denken we heel verschillend over en stel ik voor om naar het strand te gaan…., beetje zwemmen, een goed boek, een nog beter gesprek daarover, versnaperingen, lijkt je dat nou niet gezellig? Schoorvoetend gaat ze soms akkoord. Maar goed, wat moet dat moet, winkelen nu dus.

Koelkast

De koelkast in het nieuwe huis is veel te klein; onze gemiddelde hoeveelheid bier, brood, wijn, fruit, yoghurt, kaas, worst, water en frisdrank past er bij lange na niet in. Op advies van Nut op naar Index, een leuke naam voor een winkel die dus in ieder geval niet goedkoop zal zijn, bedenk ik. Maar koelkasten hebben ze, in alle maten vormen, alleen, bij alle kasten draaien de deuren van links naar rechts. Wij willen dat graag van rechts naar links want hij komt aan de linkerkant te staan in de keuken; maay daay (kan niet), no have (hebben we niet). Maar is er dan nog nooit iemand geweest die de freez links in de keuken wilde? Stilte. We bekijken een aantal modellen en die lijken toch echt voorbereid om de deur eventueel ook de ander kant op te laten draaien. Als wij dit aanduiden zegt de verkoper, ‘tsja, misschien is dat wel zo, maar wij sleutelen niet aan deze nieuwe kasten’. Dus u heeft geen koelkast die wij nodig hebben? No have, sorry sir. We bezoeken die avond nog twee winkels met heel veel koelkasten maar met hetzelfde resultaat. Morgen naar Home Pro, daar weten ze vast beter.

Niet dus, hetzelfde antwoord, maar met een klein verschil. Ze erkennen volmondig dat de Mitsubishi die we mooi vinden – die een handvat in de beide deuren (vriezen en koelen) heeft aan beide kanten – geschikt is om van rechts naar links open te gaan, maar zij beginnen er niet aan. En by the way, als u dit zelf doet verliest u de garantie van vijf jaar. Ik ben het zat want zelfs de gaten voor de scharnieren zijn voorgeboord. We bedingen een korting en kopen het ding. Nut weet een mannetje dat alles kan. Die komt, bekijkt het en binnen een half uur openen de deuren zich in de gewenste richting.

TV

In het huis stond nog een tv van voor de oorlog (welke oorlog dan ook), zo een met een enorme achterbuik, en die mag weg. Ik wil graag een grote, curved (licht hol gebogen beeldscherm) tv en ook 3D met een aparte geluidsinstallatie; cinema in huis! Samsung wordt het meest geshowd. Kost wat, maar dan heb je ook wat. De adviesprijs is 149.000 baht. Index biedt ons 122.000 baht. Een tweede winkel komt tot 110.000 baht. Dan komen we bij Power Buy en….92.000 baht. De verkoper wil die prijs niet opschrijven wanneer ik dat vraag – hij heeft een speciale relatie met de importeur van Samsung, zegt hij – en ik vind dat vreemd; een groot verschil, maar ook een luchtje? Terwijl we het thuis nog wat laten bezinken gaat Nut’s telefoon. Hij heeft zich vergist, het moet 102.000 baht zijn, maar dat is dan ook echt zo, zegt hij erbij.

Ik vind dat toch wel een heel goede deal en fiets er meteen naar toe om het af te ronden voor dat hij nog eens teruggefloten wordt. Op de geluidsinstallatie krijg ik nauwelijks korting maar alla (Boeddha?), je kunt niet alles hebben. Het is een tv waar je tegen kunt praten en dan luistert ie ook nog blijkt. Als alternatief is er de laserstraal uit de afstandsbediening op het scherm, werkt ook prima. Na een week verschijnt er echter een verticale balk van ongeveer 5 cm aan de linkerkant op het scherm die daar beslist niet hoort. Zowel bij tv als bij DVD, niet weg te krijgen. Geen probleem, het is een fabrieksfout. Het toestel wordt na slechts één belletje direct omgeruild. De jongens die dit doen, klussen er iets bij; ze verkopen films. Veel films voor weinig, op een usb stick. De nieuwste, in 3D. Thaise ondertitels en Engelse spraak? No problem! Voor 4500 baht hebben we de volgende dag 50 films in huis, perfect van kwaliteit. Die avond kijken we voor het eerst met onze 3D brilletjes. Mooi!

Meubels

De bank in huis is uitgewoond en een salontafel is er al helemaal niet. Waar zet je je glas? Ook een meubel om mijn computer en printer, etc. neer te zetten en aan te werken ontbreekt. Op naar de meubelwinkel, Index is even uit. Nut weet wat beters. Boonthavorn, gevestigd aan de hoofdstraat, de Petsakashem Road, een leuk uitziende winkel. Twee verdiepingen vol banken, bedden en andere zaken die een huis huiselijk geriefelijk kunnen maken, vermits een juiste keuze. Leuke bijkomstigheid; er is een koffieshop buiten de winkel waar ik de tot nu toe lekkerste koffie in Hua Hin dronk, aangevuld met een heuse stroopwafel, hah! De dag kan al niet meer stuk. We vinden wat we nodig hebben; bank, salontafel, bureau. Mijn karakter laat nauwelijks toe iets zonder korting aan te schaffen, dus loopt Nut maar even een rondje om, schaamt zich voor mijn aanhoudendheid. Maar de verkoper is onvermurwbaar. Zag ik dan niet dat alles al is afgeprijsd? Ja, dat zag ik wel maar het is nogal wat; bij elkaar zo’n ruime 80.000 baht. Nee dus! of we maar wel meteen even een downpayment willen betalen van 30.000 baht. Met tegenzin en na vermaningen van Nut, doe ik dat.

Wanneer kan het geleverd worden? Binnen een week en dan graag eerst hier de rest komen betalen. Goed idee, kunnen we ook nog even nadenken of we zeker zijn van onze aanschaf. We komen terug. Het eerste wat ik zie is een stand-up-bord met de aankondiging dat elke aanschaf boven de 72.000 baht 5% korting oplevert. Ik pak de verkoper bij de arm en wijs het bord aan. Dus toch 5%? Nou eh. nee, want u heeft al 30.000 baht betaald dus is het geen 72.000 + nu. Ik ontplof. Waarom heb je ons dit niet verteld? Vergeten, koh tooht, sorry, sorry. Vergeten? Terwijl ik tot zeurens toe om korting vroeg?

Ga maar naar je baas, zeg ik, regel het want ik ben echt heel boos. Maay Daay, maay daay, kan niet. Nut fluistert in mijn oor dat ie dan ontslagen wordt wegens ondeskundigheid. Ik word gek. Nut houdt helemaal niet van oorlog, maar ik ben ondertussen in de stemming om de hele boel te cancelen. Nee, nee, dan wordt ie ook ontslagen. Zucht. This is Thailand. Waarom moet mij dit nu weer overkomen? Past niet bij m’n karakter, schreef ik al. Hij wil ons een troostcadeau geven, een oerlelijke klok, die ik nog niet aan mijn ergste vijand zou willen geven (misschien ook wel). Het duurt bijna een half uur voordat de rekening ergens vandaan komt. Ik koop ondertussen nog een bakkie troost – hard nodig – buiten voor de winkel, en ja, met een stroopwafel. Uiterst langzaam ontdoet mijn lichaam en geest zich van de ergernis. De spullen worden de volgende dag op de afgesproken tijd en in onberispelijke staat afgeleverd, dat dan weer wel.

Bed

Ook het bed moet eraan geloven, ziet er niet uit. Bovendien slaap ik niet graag in andermans vormen. Op naar een brandnieuwe beddenwinkel van goede naam, met schreeuwende reclame dat, omdat ze net geopend zijn, alles bijna voor niets is, nou, daar hou ik wel van. We vinden al snel iets van onze gading; een bed waaraan alles zacht is, behalve het matras, dat is half zacht, of half hard, zo u wilt. Maar je kunt je hoofd niet stoten want het hoofdeind is zacht, evenals alles aan de onderkant, zodat je ook je voeten niet kunt bezeren aan onverwacht uitstekend pootjes aan de onderkant. Nut zoekt er de juiste kleuren lakens en slopen bij; zachtblauw, dat vindt ze mooi. Het combineert mooi met het grijze bed, vind ik. We worden door drie man geholpen en die gaan zich ook allemaal met de rekening bemoeien zo te zien en dat is hard nodig ook. We zijn wellicht de eerste klanten want hun enthousiasme voor onze aankopen kent geen grenzen. Er komen het volgende uur alsmaar bedrukte papieren uit de printer maar pas na ruim een uur wordt er een rekening gepresenteerd die het juiste bedrag weergeeft. Over tien dagen worden bed en toebehoren geleverd. Ik betaal op hun verzoek de helft nu en de rest één dag voor de levering. Nut verheugd zich vooral op de blauwe lakens en slopen…

Als het bed geleverd wordt zijn die vervangen voor een bloemetjes patroon met allerlei kleuren, maar nauwelijks blauw. Het is, kortom, niet wat we besteld hebben. Ach, zegt Nut, die dus niet, maar dan ook helemaal niet van oorlog en dit soort moeilijkheden houdt; dit staat toch ook wel aardig? Ik zeg dat we gewoon moeten krijgen wat we besteld en betaald hebben dus we gaan nu naar de winkel. Je zei vanmorgen nog hoe benieuwd je was hoe dat blauw zou staan in slaapkamer? Ze sputtert nog wat tegen, moet ik echt mee? Ja, hallo, die mensen spreken geen woord Engels, natuurlijk moet je mee. We pakken de foute boel in en, wat schetst vooral Nut’s verbazing en, nog belangrijker, opluchting? Geen enkel probleem, fout is fout. We krijgen mee wat we besteld hebben, met duizend excuses en … het blauw staat prachtig!

Boekenkast, slaapkamerkastjes, lampen

Uiteindelijk komen we toch weer bij Index voor wat resterende zaken. Er staat geen boekenkast in het huis en dat kan natuurlijk niet wegens een substantieel aantal boeken. Een boekenkast spreekt bovendien een eigen taal, heeft sfeer. We vinden een stralende witte kast met veel glas, mooie deuren en verlichting van boven, prachtig. Het is het laatste exemplaar en dat mag niet weg, de levering gaat een week duren; jammer maar geen echt probleem. We wonen inmiddels in ons nieuwe huis en de boeken staan dan nog maar een weekje langer een beetje verloren in hun tijdelijke dozen, in een hoekje op de overloop.

Thaise huizen hebben vrijwel altijd buitengewoon ongezellige, hel schijnende verlichting, vanaf het plafond, strak wit; je wordt er niet vrolijk van dus daar moet iets aan gebeuren. Staande schemerlampen met warm geel licht; sfeer. Die vinden we, evenals kastjes voor naast het bed en schemerlampjes daarop, zodat je ook nog een boek kunt lezen en dat wil ik vaak voor het slapengaan.

Maar dan doen zich de volgende problemen voor. Al die lampen en kastjes passen met verpakking absoluut niet in de auto. En, hoewel ik op de bovenverdieping van de Index probleemloos de boekenkast betaalde met mijn Visa kaart, doet die het nu opeens niet meer. Geld staat er genoeg op, weet ik zeker. Wat nu? Omdat we vandaag voor het eerst in het nieuwe onderkomen wonen en dus slapen, wil ik echt alles meteen meenemen. Misschien moeten we de betaling boven regelen, stel ik voor, want daar doet de kaart het wel. Dit veroorzaakt schijnbaar zo’n logistieke chaos, dat er wel vijf man/vrouw aan te pas moet komen om daarover te beslissen. Uiteindelijk, een stiefkwartiertje verder, mag dit toch en doet de Visa kaart z’n gewone werk. We krijgen een waarschuwing dat als we nu alles uit de verpakking halen om het in de auto te kunnen krijgen, de garantie vervalt. May bpen rai, geen probleem, dat risico nemen we en zijn blij als alles thuis is geïnstalleerd. We proberen het bed uit en slapen een gezonde slaap…

Keukenrolhouder (no have, no have)

Ja, hoe heet zo’n ding eigenlijk in het Engels? Ik heb Nut thuisgelaten en ben in Home Pro, de winkel die alles voor bouwen en verbouwen verkoopt en nog veel meer. Kitchen roll holder? Ik ben het vergeten op te zoeken. Kitchen paper holder? Lijkt wel wat vind ik eigenlijk. Maar er komen handen en voeten aan te pas om het uit te leggen. Ik zie een closetrolhouder, wijs die aan en zeg daarbij, en dan iets groter en voor de keuken. No have sir, sorry. Okay no problem, i will look myself, zeg ik, in de volle overtuiging dat ik die zeker wel ga vinden. Een paar stellingen verder hangen er diverse keukenrolhouders aan de muur. Ik koop een fijn exemplaar en loop nog even achteloos langs de batterij bedienden met het ding in mijn hand. Ze glimlachen allemaal heel lief. Schatten zijn het, allemaal! Tjsa, hoe zou zoiets op z’n Thais heten?

Telefoon oplader voor in de auto (no have, no have II)

Ik fiets langs de Power Buy en bedenk dat ik graag nog een oplader voor mijn Sony telefoon in de auto wil hebben. Altijd handig. Ik laat mijn telefoon zien, in de wetenschap dat Sony telefoons, althans hier in Hua Hin, een zeldzaamheid zijn. Er komt alweer drie man aan te pas, die allemaal dezelfde mening hebben: no have sir, sorry. Okay, mag ik even zien waar jullie die acculaders ten toon stellen? Dat duurt even, maar dan komt er toch een in beweging. Aangekomen bij de vitrinekast zie ik onmiddellijk wat ik nodig heb. Ik leg uit dat veel van die aansluitingen tegenwoordig gestandaardiseerd zijn. Ik vraag of ik het kabeltje kan kopen? Ja, maar als u de verpakking open maakt en het is niet goed moet u het toch betalen. Geen probleem, zeg ik. Alles past en werkt perfect.

Giftshop (no have, no have, III)

Het is cadeautjestijd, bijna kerst, schreef ik al eerder en voor Nut, en de voor haar werkende masseuses, is dit een van de hoogtepunten van het jaar. Het is een Thais gebruik dat iedereen een cadeau koopt zonder dat je weet voor wie dat bestemd gaat worden. Een cadeautjesloterij dus. Aangezien ik door mijn relatie met Nut onderdeel ben geworden van de massagesalon, moet ik ook meedoen. En, zegt Nut erbij, iedereen hoopt jouw cadeau te trekken. Mijn cadeau te trekken? vraag ik vol verbazing? Waarom? Jouw cadeau is het meeste waard. Hoezo? Je vertelde me dat er een budget is voor iedereen van 200 baht? Ja, maar dat geldt niet voor jou, jij bent de baas, you give more, expensive…. Ja ze noemen me soms wel boss, maar, maar, net wanneer dat leuk uitkomt, zoals nu, klaarblijkelijk.

Nou ja, we zijn in Market Village, het grote moderne winkelcentrum van Hua Hin en vinden een leuke cadeaushop met velerlei frutsels. Aangezien ik de enige man ben, zal ik maar iets vrouwelijks kopen; oorbellen adviseert Nut, altijd raak. Ze zweept het bedrag op tot bijna 1000 baht (€ 25), ik ben zwak, laat het toe. Ik schafte iets eerder bij de Tesco Lotus supermarkt al wat sjieke Mon Cherry chocolade aan om het cadeau iets groter te laten lijken (Thai houden van volume). Aan de verkoopster vraag ik of ze er een mooi papier, een echt mooi uitziend cadeau van kan maken. No have, sorry sir, no have. Ja maar, ja maar, dit is toch een cadeaushop? Yes sir, but no have, sorry sir. Nut trapt op mijn voet om vooral geen moeilijkheden te maken. She no have, don’t make trouble now, please….

Morgen lees je deel 2 op Thailandblog


» Laat een reactie achter


10 reacties op “Winkelen in Hua Hin, Thailand (deel 1)”

  1. compuding zegt op

    Dit is zo herkenbaar, in Phitsanulok dezelfde dingen meegemaakt “No have”
    En dit is zo goed geschreven.
    Ik wilde een grote ventilator kopen om de warme lucht uit mij huiskamer af te zuigen.
    In elke winkel waar ik kwam hadden ze wel kleine ventilatoren om af te zuigen maar geen grote ventilatoren.
    Ik zag ze wel staan van die joekels en bij mijn vraag “en deze dan?” die waren alleen voor het blazen en niet voor het afzuigen. Ik kon de verkoper niet ompraten en, erger nog, mijn vrouw geloofde hem.

    compuding

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  2. psm zegt op

    Leuk verhaal, ben benieuwd naar deel 2. (Compuding de verkoper heeft gelijk 🙂 )

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
    • compuding zegt op

      Ja ik vrees van wel, maar om lucht te blazen moet hij eerst lucht zuigen

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  3. Georges zegt op

    Haha, die Theo. Een nieuwe hobby er bij zo te lezen. Ben benieuwd naar deel 2

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  4. Renévan zegt op

    Ik was bij de Homepro op Samui voor een kluis die in de aanbieding was, prijs net onder de 5000 Thb, maar te zwaar om op de brommer mee te nemen. Volgens de verkoopster koste bezorgen onder de 5000 Thb, 300 Thb. Hier was ik het niet mee eens want als je binnenkomt staat er met grote letters op de muur, free delivery. Dus naar de manager van de dag achter de servicebalie. Na eindeloos gezoek op haar pc naar de voorwaarden, zonder resultaat maar weggegaan. Nu kan je bij de Homepro ook online bestellen, dus gekeken op de website. En zowaar de kluis 600 Thb goedkoper en boven de koopprijs van 3000 Thb (als de bezorgafstand niet meer dan 30 km is) gratis bezorgd. Dus online besteld, een dag later in huis en 900 Thb bespaard.
    Ook bij de Homepro, ik had montagekit nodig. Er kwam meteen iemand naar me toe die vertelde dat er een aanbieding was van drie in één verpakking. Ik had geen rekenmachine nodig om uit te rekenen dat drie losse goedkoper waren dan drie in één verpakking. Na wat gereken op haar rekenmachine en wat Thais lachen ben ik maar met één koker kit naar de kassa gegaan. En bij de kassa vroegen ze waarom ik er maar één had het was immers buy one get on one free.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +11 (obv 11 stemmen)
    • Sjaak S zegt op

      Dit soort “aanbiedingen” kan ik alleen maar bevestigen. Ongelofelijk: twee losse literflessen melk kosten samen minder dan één twee liter fles.
      Aanbiedingen, die er absoluut geen zijn. Je moet gewoonweg opletten bij het kopen van je spullen.
      Maar: ik heb ook aangename verassingen beleefd. Een Windows 8.1 tablet dat ik niet meer goed aan de praat kreeg, werd zonder problemen omgeruild.
      De eigenaresse van een plaatsellijk betonbedrijf, waar wij nou echt niet zo veel kochten, kwam ons een paar keer zelfgekweekte sla brengen en niet een beetje. Ze zij dat ze dat alleen bij aardige kopers deed.
      Meubels die we bij Big Kiang kochten (we wonen in de buurt van Hua Hin), waren vaak sneller aan deur geleverd dan wij thuis konden zijn. Zou dat in Nederland ook zo gaan?

      Homepro in Hua Hin is geen parade voorbeeld van goede service. Een grasmaaimachine die ik na twee keer gebruiken terug moest brengen (ik had deze net twee weken), was bijna twee maanden weg. Hij doet het nu wel goed, maar in een land waar ik gewend ben supersnel geholpen te worden, is dat wel betreurenswaardig langzaam.

      Maar ik ben het er met Theo ook over eens dat je vaak zelf initiatief moet nemen om je spullen te krijgen. Ik ga in een winkel als Homepro of ook Thai Watsadu zelf op zoek naar mijn te kopen dingen en weet vaak al te voren wat ik hebben wil. Ik geloof ook nooit iemand wanneer hij/zij zegt dat iets niet kan of moeilijk is… bij de meeste gevallen heb ik achteraf gelijk.

      Twee jaar geleden wilde ik bij Tesco een dompelpomp die daar voor 500 baht aangeboden stond. Deze had geen verpakking en de verkopers durfden de pomp niet te verkopen. Ook mijn vriendin probeerde mij te overtuigen het beter niet te doen. Toch kocht ik de pomp, ondanks alle bezwaren (geen garantie etc)… deze pomp werkt nu al twee jaar zonder problemen!!!

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
    • Soi zegt op

      Buy one, get one: de mensen aan de kassa zullen het zonder meer vreemd hebben gevonden dat je voor dezelfde prijs niet de gratis tube erbij neemt.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  5. Ronny Cha am zegt op

    Dit verhaal is helaas de werkelijkheid in Thailand en nog veel erger dan Theo meemaakte. De Thais kiezen voor U steeds wat je graag hebt…zijn zo overtuigd van hun kennis van het product…oh was het maar waar.
    En onze lieve partner gelooft de verkoper op zijn woord…ook de fouten worden steeds vlug vergeven en aanvaard….. Maar de farang denkt hier anders over en wenst steeds correct bediend en geholpen te worden.
    Leuk en waarheidsgetrouw verhaal.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  6. Mr Bojangles zegt op

    Theo, bedankt voor je werk. 😉
    Weer wat geleerd en een boel gelachen. Dus bij ‘no have’ toch maar zelf even gaan kijken.
    De reactie van René is ook lachen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  7. Soi zegt op

    HomePro doet mij een beetje aan Praxis denken, GlobalHouse en DoHome hebben veel weg van Gamma of Karwei. De doehetzelfwinkelketens staan in NL onder flinke druk.
    Wat ik vervelend vind bij HomePro is dat er soms horden personeel om je heen komen staan kijken wat je wilt hebben, terwijl een collega zich opdringt in wat je wilt kopen. Bij GlobalHouse en DoHome is het personeel wat afwachtender. Er draait ook geen airco, het is er rommelig en stoffig, maar het assortiment is grootser, je kunt er heerlijk doorheen struinen en de prijzen liggen vaak lager.
    Ander voordeel: heb je teveel gekocht, krijg je je geld terug als je de spullen, onbeschadigd uiteraard, terugbrengt en de aankoopbon kunt laten zien. Bij HomePro krijg je hooguit een tegoedbon.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website