Geen veroordeling maar een beoordeling, of vaststelling van de zaken die ons, westerlingen, (zouden kunnen) opvallen bij het leven in Thailand. Veel pogingen zijn er ondernomen op dit blog om culturele verschillen vast te stellen tussen Thai en farang. Daar gaat dit dus allemaal niet over, bemoei ik me niet mee. Meer gewoon, signaleren. Dit alles gaat over Thai en Thailand zoals ik het ervaren heb in de jaren die ik hier woon. Voeg er de eigen mening en ervaringen maar bij. Verschillen in denken, doen en laten tussen Thai en farang. Ik zal (trachten) er geen waardeoordeel aan (te) verbinden. We zullen zien.

Achtereenvolgens kunnen we het, in willekeurige volgorde, hebben over: de dood (altijd leuk!), gezichtsverlies, glimlach en houding, eetgewoonten, sociaal gedrag, bedrog, seks (ook altijd leuk), afkomst en huidskleur, verkeersgedrag, muziek, interesse, geluk en (bij)geloof, taal en rekenen, milieu en vervuiling, geluid, politiek en overheid, hygiëne, neerbuigendheid, respect, bescheidenheid of onderdanigheid?,

De Dood moet uitgebreid gevierd (!), alsof er nog wat te rekken valt aan het leven van de overledene. Huilen of ander zichtbaar verdriet komt er nauwelijks aan te pas; harde muziek, overdadig eten en (alcohol) drinken, vaak dagenlang, wel. Dit alles met zoveel mogelijk mensen, bekend met de overledene of niet, want gedeelde smart is…? De financiering van de festiviteiten komt ook van de gemeenschap. De dode ondertussen, ligt daar maar zo’n beetje te liggen. Men ‘leeft’ hier in de veronderstelling dat er leven is na de dood. Wellicht wenst men met al deze uitbundigheid de dooie een fijn nieuw leven toe, kan men daarom zo ‘luchtig’ omgaan met de, in onze ogen, toch tragische gebeurtenis? De alom aanwezige monniken hebben het er maar druk mee, vertrekken, in tegenstelling met de rest van het gezelschap, geen emotionele spier! Voor hen zijn dit hoogtijdagen want, werk aan de winkel en er wordt wat verdiend.

Gezichtsverlies moet en zal worden voorkomen, want weinig is erger, zo lijkt het. De winkelbediende die iets niet weet, begrijpt of verstaat, zal zeggen dat het gevraagde niet voorradig is, mai mii (hebben we niet). Alles liever dan het voorgaande toegeven. De taxichauffeur of tuk-tuk bestuurder rijdt soms nog liever een willekeurig kant op dan toegeven dat hij het gewenste adres of de straat niet weet. Een bediende in een restaurant, hotel of bar, die een fout maakt, iets laat vallen, een niet besteld product brengt, of anderszins iets onregelmatigs veroorzaakt, laten we zeggen iets wat iedereen zou kunnen overkomen, kruipt voor zichzelf door het diepst mogelijke stof en komt blijvend om in verontschuldigingen. Nut (mijn vriendin) zal nooit zeggen dat iets niet lekker smaakt of een gerecht teruggeven om die reden. Ze kan dat de bediende niet aandoen wegens… juist! Ze is in staat om zelfs een totaal foute bestelling te accepteren.

jaturonoofer / Shutterstock.com

Glimlach en houding bij onverwachte gebeurtenissen zijn vaak voor ons onbegrijpelijk. Heeft met het vorige onderwerp te maken. Voorbeeld: ik huurde eens een flatje waarin een bed met aan de onderkant rare scherpe kanten. Nadat ik mijn schenen een aantal keren flink opengehaald had en dat liet zien aan de eigenaresse begon ze te lachen en ik, toch al niet in de stemming, werd nog bozer, zij nog harder lachen. Het escaleerde en ik zegde acuut de huur op. Daar begreep ze, nog immer lachend, dan weer niets van. Laatst vertelde ik aan een Thaise vrouw dat ik nogal last had van pijn in mijn arm wegens een tennisarm. Zij lachen. Ik legde uit, dit keer in het Thais, dat het echt heel zeer deed, trok een pijnlijk gezicht, en ze begon nog harder te lachen. Geen kwestie van niet begrijpen maar zich geen houding weten te geven. Het door mij verwachte medeleven kwam niet.

Eetgewoonten en aanverwante zaken. Hoewel er vaak stoelen zat beschikbaar zijn vindt men het toch veel fijner om gezamenlijk op de grond te eten. Benen gekruist onder het lichaam, sanoek (gezellig). Gerechten delen met elkaar, allemaal uit dezelfde pan eten op hetzelfde moment met eigen vork of lepel. Messen zijn een bijzonderheid. Vingers zijn handiger. In vrijwel alle Thaise restaurants wordt van plastic gegeten en je hoeft geen Uri Geller te zijn om het bestek te verbuigen, dat gaat bijna vanzelf. Het eetgereedschap aldus is van de allergoedkoopste kwaliteit.

Sociaal gedrag komt vaak vreemd over. Wanneer Nut thuis- of uit bed komt zegt ze nooit gedag maar begint een verhaal. Ik laat haar standaard uitpraten en zeg dan, hello dear, how are you today? Als ze de massage shop binnenstapt voor het eerst die dag wordt er wederzijds nooit gedag gezegd. Men begint een verhaal over iets wat er zojuist is gebeurd of men meegemaakt heeft. In vertrouwde situaties tussen bekenden wordt er niet gegroet. Veel Thaise jongemannen kunnen erg goed poolen, zelfs zo goed dat er in de pool-leak een halt is toegeroepen aan het aantal per team. Niet meer dan drie, het is tenslotte een friendly game met min of meer gelijke kansen voor ieder team. Tot daar aan toe prima. Maar echt deelnemen aan de avond door interesse te tonen voor andere spelers, ho maar. Zelfs tussen de beurten door is hun telefoon nog interessanter dan het spel van zijn opponent. Normaal gesproken geeft men elkaar een hand bij binnenkomst van het team en ook bij het begin en het einde van een wedstrijd. Je wenst elkaar een prettige partij. Zo niet de Thai, wanneer je het niet nadrukkelijk afdwingt. Ze kijken je meestal ook niet aan.

Bedrog is een aanvaard fenomeen. Hoewel iedereen in mijn vaste poolcafé weet dat Nut mijn wederhelft is, weerhoudt niets de dames ervan om avances en soms zelfs concrete voorstellen te maken voor buitenechtelijke zaken. Diezelfde dames zijn poeslief voor Nut als ze er soms bij is, grootste lol en dikke vriendinnen. Hetzelfde in de massage shop. Een van de dames in het café is al jaren getrouwd met een Engelsman. Onlangs moest hij een aantal maanden naar zijn vaderland. Ze Skypte in de bar iedere avond net voor het sluiten van da bar met hem en wij, omdat we hem allemaal kennen, groetten hem af en toe ook. Talloze keren ging ze vrijwel meteen daarna met een klant de deur uit. Lieverds zijn het allemaal. Het is al eens onderzocht en vermeld op dit blog dat de meerderheid van de Thai het niet erg vind om elkaar te belazeren, zolang het maar ‘onder ons’ blijft.

Seks is onlosmakelijk verbonden aan het imago van Thailand. Het gemak waarmee voor letterlijk iedereen een vrouw te ‘regelen’ valt is nergens zo groot. Maar er is een heel andere kant aan de seks-beleving van de Thai, een echt donkere kant. Ik sprak er ooit over met mijn Thaise ex. Ze bezweerde mij dat haar ouders (uit de Isaan) elkaar nooit naakt hebben gezien en toch twee kinderen veroorzaakten. Het is ‘not done’ om zelfs maar over seks te praten onderling vertelde ze ook. Verlegenheid alom thuis. Ook in gezelschap wordt er niet openlijk over het bedrijven van de liefde gesproken, wel grappende wijs natuurlijk, dat kan en mag. Als het maar niet te persoonlijk wordt. Ook op het strand speelt verlegenheid een rol, gaan de kleren niet. De jongens en meisjes gaan geheel gekleed te water. Ander verschijnsel; na een uitbundige, wilde nacht met een dame, waarin alles mocht en kon, zal ze de ochtend erna zich niet makkelijk bloot vertonen, maar een handdoek stevig omgeslagen houden.

Afkomst en Huidskleur zijn van groot belang. Het is aan de huidskleur te zien waar een Thai vandaan komt, door de Thai dan, ik zie dat niet zo snel, vind dat ook totaal niet belangrijk, Thai dus wel. Heeft te maken met hi-so en lo-so, het verschil in sociale klasse en afkomst dus. In de Isaan (lees arm) geboren mensen zijn over het algemeen donkerder van huidskleur dan Thai uit de steden en het zuiden. Dat moet verborgen en veranderd als het even kan. Caddies die golfers assisteren zijn, ondanks temperaturen van dik in de dertig graden, om die reden geheel ingepakt, tot en met het dragen van handschoenen. Greenkeepers (onderhouden de golfbaan) zijn over het algemeen zelfs gemaskerd, alleen de ogen zijn zichtbaar. Lo-so jobs dus ook. Het is ook een tweede reden om gekleed te gaan zwemmen. Daarnaast is er een onwaarschijnlijk hoeveelheid smeermiddelen te koop waarvan men zegt, hoopt, verwacht dat de huid lichter wordt. Akzo vaart er wel bij…

Verkeersgedrag en bijbehorende mentaliteit. Thai houden niet van omwegen, nee, ze gaan kort door de bocht en dan bedoel ik dat letterlijk. Ze snijden alles af, komen vaak recht op je af, aan de verkeerde kant van de weg dus, zodat je even denkt, ben ik nou gek? Op gelijkwaardige kruisingen waar geen stoplichten staan gaan ze korter dan kort door de bocht, want ja, ze moeten toch al aan die kant zijn of hebben gewoon haast. Tegen het verkeer in is geen enkel probleem. Onlangs ontkwam ik ternauwernood aan een ernstig ongeluk. Ik wil de grote weg op draaien (Petkasem) en het is druk, zeer druk. Ik blijf almaar goed naar rechts kijken, naar een kans er tussen te komen. Die komt er en ik geef flink gas want het is maar een kleine kans. Op het moment dat ik links kijk zie ik een motorrijder met een bloedgang van LINKS op me af komen, die gooit zijn stuur om, mist mij op een haar na en schiet terug naar rechts om ook een andere auto net te missen. Hij had het op zeker niet overleefd wanneer hij mij of die ander had geraakt. Voor een uitgebreider verhaal over dit onderwerp verwijs ik naar mijn bijdrage op dit blog onder de titel Verkeer In Thailand.

Muziek hier is iets wat mij vaak en op verschillende manieren bezig houd. Thai weten weinig van muziek en zijn verknocht aan vooral Thaise muziek. Isaaners houden eigenlijk alleen maar van hun eigen muziek. De opvoeding gaat gepaard met uitsluitend Thaise muziek. Ik ken ook geen enkel Thais-talig radiostation dat Engelstalige muziek laat horen. De grootste popmuzikanten van de wereld zijn hier volslagen onbekenden. Ik trachtte dit jaar de CD van wereldwijde nummer één artieste sinds een aantal jaren, Adele, in Hua Hin te kopen. In zeven verschillende CD/DVD winkels geweest. Drie hadden er wel eens van gehoord, de rest niet. Bestellen kon niet want dat was te duur(!?). Maybe Bangkok? Hoewel ik tegen illegaliteit ben, probeerde ik het ook nog op verschillende markten, zonder succes, ook niet te bestellen. Dan de muziek in de bars. Ik woon nu zes jaar in Hua Hin en ben ook wel eens afgedwaald naar, Bangkok, Pataya, Ratchaburi en Kanchanaburi. De muziek in de bars wordt natuurlijk voornamelijk door de westerse eigenaren bepaald maar, waarom staat de tijd stil op een vreemde manier? Creedence Clearwater Revival met Who Will Stop the Rain is sinds ik hier ben de absolute nummer één hit. Hoe kan dit? Wat is dat? Natuurlijk zijn er bars waar wel actuele en hippe muziek wordt gedraaid maar bij het merendeel is het jaren zestig, zeventig en tachtig, raar! Altijd dezelfde muziek, avond aan avond. Geldt ook voor de meeste live door bandjes gespeelde muziek. Afgestemd op de westerse bezoekers, natuurlijk, maar ondertussen weten de Thai nauwelijks een naam van een westerse band of artiest te benoemen. Klassieke muziek is een totaal vreemde eend in de bijt. Nimmer iets op de radio gevonden van dit genre.

Interesse in bredere zin, laten we zeggen, breder dan praten over; het weer, werk, eten, slapen, drinken, de koning, de loterij, familiezaken of (gebrek aan) geld is niet gemakkelijk te vinden. Via Facebook en andere sociale media komen grote rampen of gebeurtenissen nog wel voorbij, maar daarna wordt het lastig om de aandacht te krijgen en vast te houden. Politiek, wereldwijde problemen als, immigratie, vluchtelingen, Aleppo en Trump (Trump is inderdaad ook een probleem, sorry, ik zou geen mening geven) zijn al onnoemelijk ver weg. Nut zal niet 100% representatief zijn voor dit fenomeen, maar mijn indruk door de jaren heen, van menig andere Thai, is niet veel anders. Zodra een gesprek iets meer breedte en diepte krijgt, wordt er afgehaakt. Don’t talk difficult Theo.

Geluk en (Bij)geloof daarentegen spelen een hoofdrol in het dagelijks leven. De deelname aan de tweemaandelijkse loterij is altijd weer overweldigend. De ernst en zorgvuldigheid waarmee de ‘zeker winnende nummers’ worden geselecteerd is indrukwekkend. Het ongeloof nadat het nummer gefaald heeft is zo mogelijk nog groter. Ja, een serieuze zaak hier dat gokken. En dan zijn er ook nog eens twee loterijen, een legale en een illegale. Ik schreef daar al eens eerder over. Wat wellicht het allerbelangrijkste is, is dat voor deze meer dan aardse zaken Boeddha te hulp wordt geroepen, want anders wordt het sowieso niks. De handen gevouwen en op de knieën, lot in de hand. Geluk kun je afdwingen, toch? Maar zonder gekheid, Boeddha staat behoorlijk centraal in het Thaise leven. Mijn Nut schenkt er alle dagen in meerdere of mindere mate aandacht aan.

Taal en rekenen zijn kunsten die niet alle Thai, eigenlijk maar een enkeling gegeven is. Uit het hoofd iets optellen of aftrekken, laat staan delen of vermenigvuldigen, zal je niet snel overkomen. Bij de meest eenvoudige rekensom komt er een calculator aan te pas. Iets kost tweeënnegentig en je geeft honderd. Dat het verschil acht is moet eerst zichtbaar gemaakt worden. Geld tellen is ook heel apart. Je geeft een briefje van duizend baht en moet er negen terugkrijgen. Dat wordt minstens vier keer tellen. Ze zijn er wel heel erg bedreven in daardoor, een super vingervlugheid ontwikkelt zich voor je neus, en net als je denkt, nu is het wel klaar, wordt er voor de heel erge zekerheid nog een keertje geteld! Niet iedere Thai krijgt Engels op school, maar een flink aantal wel. Die onderscheiden zich echter in niets van degenen die dat onderwijs gemist hebben. De oorzaak is vrij helder. Ik sprak meerdere keren met Thai die Engels onderwezen, althans dat probeerde ik, echter, ze verstonden mij(n Engels) niet. In de klas wordt ook geen Engels gesproken weet ik o.a. van de school van de zoon (22 jr) van Nut. Hij weigert, na acht jaar Engelse les, met mij Engels te spreken, kijkt angstig zijn moeder aan als ik hem aanspreek.

Milieu en Vervuiling zijn onderwerpen die direct in het oog springen wanneer je reist door Thailand. Talloze verwarrende en zicht-ontnemende reclameborden langs alle grote wegen, puinhopen van willekeurig neergedonderd afval langs en soms op de weg, gigantische dieseltroep uitstotende verouderde trucks. In de dorpen en steden zijn vele verzamelplaatsen van vuil en afval, maar de tonnen die er soms staan kunnen de aanvoer meestal niet aan, en in no time ligt er van alles naast te rotten. Ook langs de meer landelijke, kleinere wegen, kom je soms midden tussen de ananasvelden een enorme puinhoop tegen.

Het verbruik van plasticzakken bij de supermarkten is ongelofelijk. Het dagelijks verbruik van water uit flessen valt simpelweg niet te becijferen. Ik heb een mannetje die de lege flessen één keer in de week ophaalt, evenals de lege blikjes, maar mijn Thaise buren doen daar niet aan. Ze dumpen ze gewoon in plastic zakken naast de al overvolle vuilnistonnen.

Geluid, daar is iets mee dat men hier soms niet onder controle heeft. Rondrijdende auto’s met geluidsinstallatie kunnen, oorverdovend, schreeuwerig, meestal zwaar vervormd, de meest willekeurig boodschappen uitspuwen; een Mui Thai bokswedstrijd aankondigen, goedkope mandarijnen aanbieden, een festival aankondigen, bezems verkopen, meer. Bij bruiloften en partijen of boeddhistische bijeenkomsten kan het er ook snoeihard aan toegaan. Live bands hebben vaak geen idee hoeveel lawaai ze maken. In soi 88 food square Hua Hin, kun je spotgoedkoop eten en drinken iedere avond, maar oordoppen mee en niet teveel willen converseren.

Politiek en overheid doen vaak ongeloofwaardige, opschepperige boodschappen uitgaan via de media. Misdaden worden in no time opgelost, schuldigen aangewezen en opgesloten.

Deze week beloofde de junta dat er de komende 15 jaar geen tsunami meer zal plaatsvinden in Thailand! Dat was groot nieuws, haalde alle kranten! Balkons zijn levensgevaarlijk want er vallen met grote regelmaat mensen vanaf. De politie weet de oorzaak vrijwel altijd meteen. Men hoort er nooit meer iets van. Moord en doodslag zijn opgelost voor je er erg in hebt! De overheid controleert en verbiedt overigens veel negatieve berichtgeving over haar zelf, inclusief die op het internet. We noemen het hier voorlopig maar een geleide democratie…

Hygiëne is een aspect dat verschillende kanten kent. Thai zijn in het algemeen schoon op zichzelf, gaan vaak onder de douche, wassen zich een ongeluk aan schone kleren. Heel anders wordt er gedacht over dit onderwerp in Thaise restaurants. Het teiltje water waarin de plastic borden en bestek gedurig worden afgewassen is niet van dien aard dat men de handen erin zou willen wassen. In datzelfde teiltje wordt ook het doekje gespoeld waarmee alle tafels alsmaar worden afgenomen. De tafels van deze restaurants bevinden zich vaak half of zelfs helemaal op de stoep en u kunt gemakkelijk visite krijgen bij uw voeten van een en ander aan ongedierte. Dat jan en alleman vlak langs u loopt is dan ook heel gewoon.

Neerbuigendheid, respect, bescheidenheid of onderdanigheid?, wat het nou precies is, kan ik niet makkelijk mijn vinger achter krijgen. Neerbuigen is wat er feitelijk gebeurt. Thaise vrouwen of meisjes, mannen ook wel, moeten soms tussen een aantal andere mensen doorlopen maar het is niet echt krap, ze kunnen er ruim tussendoor, storen helemaal niet! Toch gaan ze een klein beetje door de knieën, buigen lichtjes voorover, hoofd nog ietsjes meer naar beneden, maken een neiging tot een way met de handen, glimlachen verontschuldigend, komen weer overeind wanneer gepasseerd. Dit kan je in een winkelcentrum overkomen door een bediende, maar ook mijn Thaise lerares doet het als ze binnenkomt en wij in het halletje aan de koffie zitten voorafgaand aan de les. Ruimte zat om te passeren. Het gebaar komt vreemd, maar wel lief over. Zou het alleen farang overkomen?

Het Thaise dilemma schuilt misschien wel precies in bovenstaand gebaar. De Thai zijn een trots volk, nooit onderdrukt (vinden ze!). Zijn wij superieur aan hen, vinden ze dat? Of is het een noodzakelijk iets, dat ze ons gedogen, omdat ze afhankelijk zijn van ons (geld)? En botsen die twee dingen wellicht permanent? Trots en afgunst, hoe werkt dat, van binnen?

– Herplaatst bericht –


» Laat een reactie achter


7 reacties op “Thaise Eigenaardigheden”

  1. Alex zegt op

    Komt allemaal zeer bekend voor. Mijn Thaise eega woont al ongeveer 20 jaar in Nederland en heeft het erg naar haar zin hier (gelukkig) maar uit bovenstaand verhaal klopt helemaal. Ook hebben we regelmatig contact met andere Nederlands- Thaise stellen via de tempel in Musselkanaal en tijdens gesprekken met de Nederlandse wederhelften zijn er veel herkenbare situaties en gedragingen zoals jij zo mooi verwoord hebt. Ook ik golf, net als jij, zowel in Thailand als Nederland en zonder uitzondering is elke Thaise er van overtuigd dat ik er zeer warmpjes bij moet zitten om het feit dat ik golf ( hi so) er wordt soms jaloers naar mijn vrouw gekeken het toch wel erg goed getroffen moet hebben met een golfende echtgenoot.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  2. ruud zegt op

    Die rare gewoonte om iemand een hand te geven, hebben de Thai ook nooit begrepen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  3. Leo Th. zegt op

    Beste Theo, een feest van herkenning in jouw uitgebreide artikel over de in onze ogen ‘way of live’ van de Thai. Veel van wat jij hebt meegemaakt of constateert is mij ook overkomen. Maakte mij bijv. in het verleden ook wel eens druk over het vergezellende lachen bij het mededelen van een onaangename gebeurtenis. Tot ik begon te snappen, o.a. door de berichten op Thailand Blog zoals jouw verhaal, dat het niets van doen had met het niet serieus nemen van de problemen of minachting t.o.v. mij. En jouw ervaring met een totaal onverwachts van links komende motorrijder heb ik precies hetzelfde meegemaakt. Op een haar na gelukkig net geen aanrijding. Het ga je goed, Leo.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  4. Maryse zegt op

    Leuk opsomming Theo! En inderdaad zonder oordeel geschreven.
    Wel vanuit een Nederlandse kijk die ik goed erken aangezien ik ruim 40 jaar in NL heb gewoond. Ik reageer nu deels als oorspronkelijk Francaise qua cultuur als persoonlijk op een paar delen van je verhaal. Want ik erken mij heel vaak in de Thaise cultuur, zij verbaasden mij niet zo veel in hun gedrag.

    De dood
    Mijn overgrootmoeder overleed 60 jaar geleden. Zij was drie dagen lang opgebaard in haar huiskamer en daar zaten allerlei tantes, eigen kinderen en aanverwanten heel triest in het zwart gekleed eromheen de waak te houden. Als kind van 9 jaar oud mocht ik haar zien op een afstand. Eigenlijk wilde ik heel dicht bij komen om te zien hoe de dood eruit zag maar dat mocht niet (nou eventjes dan en ik werd weggetrokken). Na de begrafenis was er een groot dejeuner (middageten) voor wel 40 mensen. Er werd veel gedronken, herinneringen opgehaald en vooral veel gelachen iets wat mij als kind verbaasde na al dat vertoon van verdriet. Vond ik wel makkelijk hoor!

    Eten: ik eet ook graag met mijn vingers.

    Sociaal gedrag: ik begin ook het liefst met een verhaal als ik opsta, niks goedemorgen en degelijk.

    Neerbuigendheid, respect, bescheidenheid of onderdanigheid? In Frankrijk is het ook gebruikelijk en lichte knieval te doen als je tussen mensen die in gesprek staan moet passeren.

    En over dingen als verkeersgedrag, muziek, interesse, is hun tekortkoming niet te wijten aan gebrekkige scholing en gebrekkige informatie van buitenaf?

    Het Thaise dilemma? Zie ik niet zo. Wij zijn welkom omdat zij gastvrij ingesteld zijn. Afgunst? denk ik niet, zij zijn eerder praktisch. Wij hebben geld, zij gebruiken het graag. Maar als je niet royaal bent met fooi is het ook goed. Al kun je beter hun goede diensten belonen want dan heb je hier een goede leven…

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  5. brabantman zegt op

    Mooi verhaal. Maar waarom nodig om The Donald weer een sneer te geven. dat pleit niet voor u. Wel een mening over de Thai hebben maar hoe zit het met uzelf?

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  6. dipo zegt op

    Tussen 1983 tot 2018 heb ik vrijwel elk jaar langere of kortere tijd in Thailand mogen doorbrengen. Zeer veel dank voor dit geweldige en herkenbare artikel. Als ik weer eens ‘heimwee’ krijg naar Thailand zal ik het met genoegen herlezen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  7. G.J. Krol zegt op

    Het verhaal lezend krijg ik eerder de indruk dat het iets over u zegt dan over de Thai. Dat blijkt onder meer uit uw toevoeging tussen haakjes bij uw laatste zin.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website