‘Lieverd’, vraag ik Nut, ‘wat gaan we eigenlijk doen vanavond?’ Ze zit op het toilet naast de keuken, de deur is open, ik ben ontbijt aan het maken. ‘Have to go temple for good luck.’ Uh? ‘Ja maar, daar hoef ik toch niet bij te zijn?’ ‘You need also, many things important,’ antwoordt ze.

‘Maar je weet toch dat ik nergens in geloof? Dat heeft helemaal geen zin voor mij, zo’n kerkdienst, en op oudejaarsavond al helemaal niet,’ zeg ik, met inmiddels iets verheven stem. ‘We all go, my son, mother, sister, and Dave also.’ Dave is de zoon van Nut’s zus. Hij is inmiddels twintig maar zijn verstand is ergens tussen zes en zeven achtergebleven. ‘Okay, ik ga, doe het alleen voor jou, maar bidden gaat niet gebeuren hoor.’ Ze komt glimlachend van het toilet gelopen en geeft me zwijgend een zoen.

Oliebollen

Bij het ontbijt vertelt ze dat we naar de Wat gaan naast de Bintabaht, het uitgaansgebied van Hua Hin, hartje stad dus. Ze heeft het heel erg druk in de massage ‘shop’ wegens hoogseizoen nu, maar gaat echt om iets voor elven dicht vanavond, belooft ze, en de staff (masseuses) gaat ook mee, voegt ze er aan toe. Ik moet er ook uiterlijk om elf uur zijn. Ik zeg dat ik dan voor die tijd oliebollen ga eten bij het Nederlands gerunde restaurant-bar Say Cheese, maar zal zorgen er om elf uur te zijn. ‘Wordt het druk, denk je?’ vraag ik. ‘Very busy, thousands of people go, all need good luck next year.’ Nogal een pittige, verantwoordelijke opdracht voor die monniken, dwalen mijn gedachten af… Met de opmerking dat ik moeite zal hebben om mijn fiets daar te parkeren, brengt ze me weer terug op aarde. Ja, ja, denk ik, dat zal. ‘En hoe komen je moeder en de rest daarheen eigenlijk?’, vraag ik, nu praktisch meedenkend. ‘They take tuktuk’, zegt ze.

Wanneer ik ’s avonds van Say Cheese naar de Bintabaht probeer te komen is het inderdaad totale chaos op de wegen. De stroom auto’s en brommers is schier eindeloos. Ik heb ruim tien minuten nodig om de grote weg over te steken, de Petsakhasem Road. Iets later, rijdend door de Poonsuk Road, die krap parallel loopt aan het tempelcomplex, hoor ik tijdens het naderbij fietsen het langzaam toenemende, monotone prevelen van de priesters. Zingbidden is het eigenlijk, in wel twee tonen, hypnotiserend bijna. Hard ook, via veel loudspeakers, zie ik als ik er eenmaal ben. Indrukwekkend! Ik versta wat woorden. Het gaat over bpii naa (volgend jaar), kwaam-suk (geluk) en tam-ngaan (werk), stel ik in mijn eenvoud vast. Geen slechte subjects. Mijn fiets parkeren was inderdaad geen sinecure. Nut had weer eens gelijk. Een Thai, die al in de gelukkig nieuwjaar stemming was klaarblijkelijk, hielp me echter en schoof wat brommers dichter tegen elkaar aan zodat ik mijn ijzeren ros er ergens tussen kon voegen.

Plafond

Aangekomen bij het plein, dat normaal helemaal vol staat met auto’s, weet ik niet wat ik zie. Er zitten inderdaad al een paar duizend Thai – hier en daar een farang – op stoeltjes, en er komen er nog veel meer aan! Ze houden allemaal een uitgevouwen, witte A4 voor zich waarin vermoedelijk de tekst van de avond is geprint. Het plein is omringt door diverse tempelgebouwen. Gek genoeg is het grootste vanavond niet in gebruik; het plein is daarmee tot tempel verworden. Want boven het enorme plein is een ingenieus plafond aangebracht door middel van strakgespannen, flinterdun wit koord. Het is me een raadsel hoe dit gedaan is, zo strak. Ik zie allemaal vierkantjes van ongeveer vijftig bij vijftig cm boven mij en de menigte, het is werkelijk schitterend.

Schijnwerpers stralen van links naar rechts, en andersom, over de reeds met de priesters mee-mompelende menigte, niet naar de priesters; die zijn wel wat uitgelicht maar bescheiden, zodanig dat je ze wel goed kunt onderscheiden. Er zitten er wel zeven, in feloranje gewaden, nou ja zes, denk ik later. Die ene in het midden beweegt niet, zit op een soort verhoging met de benen onder zich. Ik vermoed dat dat een standbeeld is…

Geld doneren

Ik ontmoet Nut en aanhang op de afgesproken plek en wordt meteen meegetroond naar de linkerzijkant van het gebeuren alwaar ik geacht word te doen wat zij doen, namelijk geld doneren. Onderweg komen we een brommer tegen die, gevaarlijk slalommend en veel te snel, tussen ons en de naar een lege stoel zoekende mensen door rijdt. Ik kijk Nut vragend aan: hoe kan dit? ‘This is Thailand, not same Holland’, zegt ze. Afijn, aan die zijkant is een enorme lange rij tafels opgesteld met daarop kaarsen, bloemen, houten geurstokjes, monstransen en veel kisten waar geld in kan. Moet? Met een twintig baht donatie blijft het overzichtelijk, acceptabel, vind ik.

Dan, als tegenprestatie, kaarsjes en kruidige stokjes aansteken op een plek waarvoor ik eerst mijn sloffen moet achterlaten, auw, auw, dit is toch geen doen? Al die oneffenheden en steentjes onder mijn tere voetzolen? Een ieder gaat op de knieën en bidden. Ogen dicht, handen gevouwen voor het gezicht, dat gericht is op de nu op een ijzeren frame geplaatste, aangestoken kaarsjes en de inmiddels smeulende stokjes, die in kleine vierkante zandbakjes zijn gesproken. Dit alles bevind zich achter de lange rij tafels. De geldkisten staan nu achter m’n rug. Ik kan niet als enige blijven staan en zuchtend zak ik ook naar beneden. Auw, dit moet niet te lang duren, mijn knieën vinden dit niks, die ruwe stenen. Zachtjes, voorzichtig, vraag ik Nut waarvoor ze bidt. Ze kijkt mij aan om uit te vinden of ik wel serieus ben. Ik hou me goed. ‘For shop, many customers,’ zegt ze. Een goed idee vind ik wel, pragmatische gedachte en aanpak.

Geïnteresseerd

Na het knielen en bidden lopen we dwars door de stoelenrijen naar ongeveer het midden van de menigte, alwaar een hele rij stoelen is vrijgehouden door de man van Nut’s zuster, haar Thaise zwager, die dus ook is meegekomen, maar op deze manier is ontsnapt aan het knielen en bidden. Slim! Hoe zij deze plek gecommuniceerd hebben met elkaar, en er feilloos naar toe konden lopen door de duizenden mensen is me een volslagen raadsel. Eenmaal zittend neemt een ieder de witte A4 voor zich en doet mee met het zoemende gemurmel. Nut naast mij is helemaal vertrokken. Ik heb tijd om de boel eens wat nader in me op te nemen en maak foto’s en aantekeningen om dit verhaal later gestalte te kunnen geven. Ik voel me licht schuldig wegens deze waarschijnlijk zeer zichtbaar, opvallende, andersoortige geïnteresseerdheid. Ik zit op mijn A4 bedenk ik, argh!

Aan de rechterzijkant van de menigte hangt een hele rits witte borden met namen daarop. Ik wil graag weten hoe je daar op kan komen, wat het inhoudt, het waarom? Nut, even niet aanspreekbaar nu, legt later uit dat als je (minimaal) 3000 baht betaalt, je naam daar op komt en je gelukskansen daarmee enorm stijgen. Ik zeg dat ik dat dan ook wel wil, een beetje geluk bijkopen (ik mag al niet klagen!). ‘If you not believe, it not work,’ zegt ze resoluut. ‘Ik heb ook nooit eens geluk!’, zeg ik, ‘laat dan maar.’

Kermis?

Wat ook opvalt is de vrolijke, veelkleurige, bonte TL verlichting in allerlei vormen en maten; driehoeken, rondjes, staven die verticaal staan. Ze lijken willekeurig her en der om de menigte geplaatst. Je ziet ze soms ook wel langs de snelwegen, en vraagt je dan af, wat daar aan de hand zal zijn. Ik denk dan altijd spontaan aan kermis. Meestal is het niks bijzonders weet ik ondertussen, maar soms is het kleurrijke licht met een of andere tempel in de buurt verbonden, zegt Nut, als ik er naar vraag. Vanavond voegt het wel degelijk iets feestelijks aan het geheel toe. Nut merkt tegelijkertijd op dat ik wel erg veel details wil weten. ‘What you do?’, vraag-fluistert ze argwanend, waarschijnlijk langzaam mijn schrijfmodus herkennend. Ik laat haar nu, de klok schrijdt voort…

Eindelijk krijg ik weer even contact met Nut. ‘Waar gaat het bidden over?’, vraag ik. Er wordt gebeden voor de op elke dag van de week geborenen, legt ze uit. Het moet precies om 12 uur klaar zijn. Het is ondertussen tien voor twaalf en er zijn nog drie dagen te gaan, zegt ze, als ik vraag waar we nu zijn. ‘Dat gaat dan niet lukken’, zeg ik. Ze kijkt me zwijgend, geïrriteerd aan. Het bidden neemt in volume toe, onder andere doordat de teksten nu door iedereen uit de A4 kunnen worden meegelezen. Eerder hadden de priesters klaarblijkelijk een spontane tekst, meer een vraag en antwoord gezang. Meer zoiets van, vraag: wie goed doet?… antwoord: goed ontmoet, misschien? Er heerst nu echt opperste aandacht en concentratie. Ben ik de enige die met iets anders bezig is? Waarschijnlijk wel. Toch laat ik me even meevoeren op de cadans van het zingbidden…

Vuurwerk

Het is twaalf uur en, jawel, het vuurwerk vangt onverdroten aan, knalt en flitst dwars door de prevelementen heen. Niemand die zich er aan stoort, zo te zien. Het is verwarrend en mooi tegelijk. Het vuurwerk ziet er betoverend uit, mede door het vrolijke, doorzichtige plafond. De vele, gelijktijdige knallen, overstemmen het bidden bij vlagen, maar ook deze geluidsmix is bijzonder. Honderden vogels vliegen verschrikt op. Er dwarrelen ook zeepbellen laag onder en over het ruitjesplafond, prachtig. Om tien over twaalf kan ik Nut eindelijk kussen en gelukkig nieuw jaar toewensen. Ik maak geen snedige opmerkingen over de tien minuten ‘overstay’, het gemiste 12 uur einde. Ze ziet er blij, gelukkig en tevreden uit.

‘Gaan we nu naar onze favoriete bar?, ik heb ongelofelijke dorst,’ zeg ik. ‘First go to monk, for water, have to feel wet,’ zegt ze. Dan zie ik inderdaad iedereen zich naar voren, richting priesters dringen en…. wat nou? Het standbeeld in het midden is tot leven gekomen!? Ik heb hem het hele uur onbeweeglijk in de lotushouding zien zitten, en nu? Nu is hij met een enorme kwast de menigte aan het besproeien en besprenkelen. Dan valt me opeens nog iets op. De voorste rijen mensen zijn allemaal geheel in het wit gekleed. Ik vraag Nut naar het waarom daarvan? ‘They are more serious, more clean, have more respect for Buddha,’ antwoordt ze. ‘Meer dan jij? ,’ vraag ik, wat verbaasd. Ik krijg geen antwoord maar een blik die gebiedt mijn mond verder dicht te houden. Nut is ook geheel in het wit gekleed!

Ondertussen zijn we binnen de actieradius van de water-sprenkelende priester gekomen, voelen eerst wat druppels, maar krijgen meteen daarna ook de volle laag. Lekker wel, het verkoelt enigszins, ook mijn ondertussen toch wel wat opgewonden, verwarde gedachtengoed. Nut blijft nog even hangen, wil nog een kledder en dat lukt. Haar geluk is volledig beregend en gezegend, beter wordt het niet meer.

Op naar het café nu, met de hele familie en de staff, pff. Daar zal o.a. het doneren van geld een meer realistisch gehalte krijgen, vermoed ik. Bij mijn fiets aangekomen zie ik de zak met oliebollen die ik meekreeg van Say Cheese, ongeschonden onder de snelbinder zitten. In het café worden ze door het gezelschap keurig gedeeld en met verbazing maar genoegen verorberd. ‘Khun Theo, how they make, eh, how you can say, oliebollen?’ Het duurt even voordat ze dat woord onder de knie hebben. De ceremonie in de tempel kwam niet meer aan de orde…


» Laat een reactie achter


8 reacties op “Sawatdii Bpii Mai (Happy New Year)”

  1. Rene zegt op

    Geweldig verhaal! Ook veel geluk in 2016

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
  2. Simon zegt op

    Mooie sfeertekening.

    HAPPY NEW YEAR

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  3. Jac zegt op

    Geweldig verhaal….
    Wij waren ook bij Say Cheese, heerlijke avond
    Fantasties eten en zalige oliebollen….
    HAPPY NEW YEAR!!!!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  4. Malee zegt op

    Geweldig verhaal…
    Wij waren ook bij Say Cheese….
    Heerlijke avond , zalig eten, leuke muziek en fantastise oliebollen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  5. Jacques zegt op

    Mooi beeldend verhaal en zo herkenbaar.
    Mijn vrouw en ik waren de drukte aan het mijden tijdens de jaarwisseling. Na vele jaren Bali Hai. Heerlijk met familie een aantal huisjes afgehuurd aan een rivier en lekker twee dagen gevist. Toch ontkwam ik niet aan het nieuwjaar ritueel en moest al weer vroeg uit de veren, want een groep monniken waren uitgenodigd om het nieuwe jaar in te zegenen, met de nodige gezangen en water sprenkelingen. Natuurlijk vloeiden de bathjes kwistig, want draagt bij aan een gezegend nieuwjaar. Maar net als de schrijver hierboven al aangeeft je moet er wel in geloven en aangezien ik niet gelovig ben en mij bij geen enkele geloofsgroepering wil aansluiten is dit aan mij niet besteed. Mijn vrouw zag er in ieder geval wel weer gelukkig uit na dit ritueel en dat is mij het vroeg opstaan wel weer waard.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  6. Jan zegt op

    Ik was daar ook aanwezig en niet op het laatste moment maar al om 10 uur omdat vriendin en dochter een goede plaats wilden hebben en genoeg tijd voor het offeren. De tijd tot aanvang werd opgevuld door een monnik die een met grappen doorspekt betoog hield, dat denk ik tenminste want er werd veel gegrinnikt en zelfs gelachen. Ook toen al was er soms een knal te horen van te vroeg afgestoken vuurwerk dat iedere keer weer opnieuw de honderden daar altijd aanwezige vogels deed opvliegen wat een imposant beeld en geluid was. Ik zag dat het strak gespannen koorden waren maar het leek wel een echt plafond bestaande uit (hemelse) tegels. De dienst zelf is uitstekend beschreven en ik heb, misschien wat oneerbiedig, daar ook een film/geluidsfragment van opgenomen want dat meebidden van al die mensen is heel imposant. De monniken waren rondom het terrein opgesteld op een verhoging zodat het voor iedereen eenvoudig was om besprenkeld te worden. Wat mij ook opviel was dat bijna iedereen na afloop zijn stoel stapelde met die van de buren. Verder was het een grote chaos om het terrein te verlaten omdat zoals overal in Hua Hin er weer veel mensen waren geweest die hun brommer in of vlakbij de ingang hadden geparkeerd waardoor honderden mensen zich daar tussendoor moesten zien te wringen.
    Het was leuk om het een keer meegemaakt te hebben hoewel ik er geen woord van kon verstaan.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  7. Bou zegt op

    Vroeger was daar altijd de ROT BAM (kermis) met oud en nieuw leuk en gezellig toen was het allemaal nog knus en gezellig !!!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  8. Bou zegt op

    O ja en aan een tafeltje zaten wat monniken die wat toegeschoven kregen , nu is het business !!!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website