Lanterfanten & flierefluiten

Door Theo van der Schaaf
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags: , , ,
27 december 2016

Nadat ik in mijn laatste Thailandblog bijdrage de boel aardig opgejut heb door mijn aversie tegen tatoeages en te fanatieke gelovigen neer te pennen, beloofde ik in een volgend stuk iets lichtvoetigs te behandelen, namelijk, het Thaise leven, mijn Thaise leven!

Nou de titel doet al vermoeden dat het niet gemakkelijk gaat worden, eh? Het Thaise leven valt ook niet mee en dan woon ik nog niet eens in de Isaan, kun je nagaan.

Na een zwaar vermoeiende poolcompetitie-avond met een absoluut noodzakelijke hoeveelheid alcohol en andere versnaperingen bij Burger King nog later op de avond, zeg maar rustig nacht, eindelijk thuis, alwaar Nut (de liefste), ook al vermoeid, maar dan van regelen en masseren in haar shop, zoet zit te wachten. How your pool darling? We win, zeg ik hetzelfde foute Engels. Oh good, everyone play good? Almost, I lose one game, immer volhardend in fout Engels. Doen we nog een nachtkapje lieverd?, zeg ik. Wat you say darling? Een rood wijntje en een Sangsom on the rocks wordt het. Nadat we mijn dag nog eens gedetailleerd voorbij hebben laten gaan; ontbijten, koffie drinken, fietsen, zwembad, lezen, douchen, poolen, en Nuts dag, naar mam, naar de shop; nagels lakken, hairbreed maken, masseren, personeel managen, regelen, zijn we helemaal in balans. Iemand moet het geld binnenbrengen tenslotte. Het is hoogseizoen in Hua Hin en we zien elkaar weinig, voornamelijk in bed en bij ontbijt. Nut vertelt enthousiast over de Norway people, Sweden people, England people, haar vaste klanten die gelukkig, zoals al jarenlang, weer bij haar terugkwamen. Door alle narigheid in 2016 was ze daar vaak somber over de laatste tijd. Ze heeft ook personele zorgen, want precies in het hoogseizoen komen ook sommige boyfriends van haar staf op vakantie naar Hua Hin om hun liefste te omarmen en anderszins te verwennen. Naarstig op zoek naar andere, goede masseuses moet ze. Slapen nu.

Maar goed, ook Nut moet ontspannen en ik verlok haar tot een kerstdiner met live muziek bij een gerenommeerd hotel in Hua Hin. Daar moeten dan wel een nieuwe jurk en hooggehakte schoenen bij worden aangeschaft vindt ze. Hmm, had ik kunnen voorzien, eigen schuld. Het megalomane, nieuwe boodschappencentrum Bluport (hoezo geen Blueport? Tenglish?) in Hua Hin wordt aangedaan. Het is een paar maanden open en de eerste tekenen van verval dienen zich al aan. Winkels gesloten wegens te hoge huur en te weinig klanten. Inherent aan de totale middenstand in Hua Hin, waar van vrijwel alle winkeltypes er teveel zijn, zodat vele middenstanders ieder jaar het loodje leggen, inclusief vele horeca ondernemers. Er gaat wat geld teloor hier ieder jaar… Maar goed, ik dwaal af. De nieuwe spullen zullen maken dat Nut zich senang voelt bij wat er zoal rondloopt op zo’n sjiek kerstdiner. Na een uitgebreide onderhoudsbeurt van ruim anderhalf uur in de badkamer is het zover. Ze daalt elegant de trap af, helemaal in de stemming. Ze is prachtig!

Hoewel Hua Hin, in tegenstelling tot voorgaande jaren, zelf vrijwel geen uitbundige kerstverlichting heeft uitgestald wegens het overlijden van de koning, is het hotel met zijn immense tuin wel indrukwekkend uitgelicht. Nut op de foto in vele romantische settingen. Foto’s die onmiddellijk door moeten naar Facebook. We krijgen een tafel voor twee, niet ver van de band die ons zal vermaken. Kom ik zo op terug. Het eten is een exquise buffet met o.a. kaviaar, oesters, ganzenlever, krabben en kreeften, superzachte, vetloze steaks of botloze vissen; alles weg te spoelen met beste champagne. De talloze kleurrijke toetjes en vele Franse kazen zal ik u besparen. Nut blijft fanatiek dit alles fotograferen en Facebooken. Ze moet de feestvreugde natuurlijk meteen delen.

De band, de muziek, daar wil ik het over hebben. Na de eerste noten weet ik dat het Filipijnen zijn. Hun Engels is zo herkenbaar veel beter dan dat van de Thaise bands. Ze weten ook wat ze zingen, wat bij de gemiddelde Thaise band beslist niet het geval is. Dat is te horen aan de intonatie. Ik heb wel eens aan een Thaise zangert gevraagd of hij weet waarover hij zingt; geen idee! Deze lui dus wel, maar er is met Filipijnse bands iets anders aan de hand. Ze maken geen fouten in akkoorden of zo hoor, dat niet maar… op de een of ander manier weten ze elke song hetzelfde te laten klinken, laat ik het de Carpenters-sound noemen. Weet u nog, The Carpenters? met o.a. die mooie Burt Bacharach composities? soft and sweet. Ze spelen ze perfect! Maar dan, als ze Jailhouse Rock, Proud Mary, Satisfaction, of iets vergelijkbaars spelen, wat genrematig toch echt andersoortige songs zijn, krijgen we precies hetzelfde, zachte, sompige sausje eroverheen. Op de een of ander manier krijg je het gevoel dat je bij elk liedje, hoe dan ook, een foxtrot kunt/moet dansen. Raar, saai, en vooral jammer, want het zijn vaak talentvolle muzikanten met mooie stemmen ook. Ze krijgen de dansvloer wel vol want de liedjes vallen toch in de smaak bij de farang. Hoewel ik beslist niet kan dansen en er alleen toe te brengen ben met voldoende alcohol, komt toch het moment dat Nut mij meegesleurd krijgt. Ze weet het moment klaarblijkelijk. Het is een mooie avond.

Terwijl ik dit schrijf klinkt uit mijn IPod Music Makes My Day van Marvin Welch & Farrar, de vroegere Shadows, en zo is het, denk ik. Hoe komt een mens de dag door zonder (goede) muziek? Gitaren waren hun ding en Cliff begeleiden ook, maar veel later vonden ze uit dat ze schitterend konden componeren en harmonisch samen zingen. Misschien hebben Crosby Still & Nash het wel een beetje van ze afgekeken (kan niet, die begonnen net iets eerder, nou ja)!? Daarna klinkt Opa van Neerlands Hoop, Bram & Freek. Over een opa die het allemaal niet meer weet en alles vergeet maar soms dan weer niet; aandoenlijk! Ik ben nog altijd een groot fan van hun repertoire, de stemmencombinatie en Brams fameuze elektrische pianospel en arrangementen. Dit liedje, Opa, brengt me altijd in verwarring, ontroering? Zou mijn hoofd nog werken als ik echt oud ben? Werkt het nu eigenlijk nog wel…? Sommigen van u zullen er op z’n minst aan twijfelen.

Bij mijn gelanterfanter en geflierefluit speelt golf een wekelijkse hoofdrol, je moet toch iets doen, nes pas? Dat gaat de laatste weken een stuk minder, zeg maar, sinds twee weken helemaal niet meer wegens een tennisarm, auw! Hoe gaat zoiets; je voelt iets in je elleboog, je denkt, gaat wel over. Gewoon doorspelen. Totdat je een keer flink in de grond slaat en de bal slechts enkele meters verder ligt i.p.v. de 150 meter die je je voorgenomen had; auw, gvd, alsof er een punaise in wordt gestoken. Rust geven is het eerste advies wat ik krijg. Na drie dagen ibuprofen en rust geen verandering. Naar de dokter dan maar. Die weet na een minuscuul testje meteen wat er aan de hand is. U heeft een keuze: langdurig medicijnen innemen of nu een injectie. In het laatste geval bent u er in 14 dagen vanaf. Doe maar een injectie, zeg ik, de keus snel makend. Wijs eens aan op je elleboog waar de meeste pijn zit? Okay, dan gaan we daar prikken en spuiten. Auw!!! Na een week geen verandering ga ik terug. Ik ben te ongeduldig zegt dezelfde dokter. Dit medicijn doet twintig dagen lang zijn werk! Oh, okay dan, geduld dus.

Na weer drie dagen geen verandering zegt Nut, darling, how your arm? Not good honey. Okay tomorrow we go Than Yaan (?), iets voorbij Cha-am. Uhuh? Ja, daar zit een mannetje dat weet van jouw kwaal en wat eraan te doen. Zo gezegd en hup, onderweg. Dat valt nog niet mee, dat mannetje vinden. Hoewel de afstand geen 40 km is doen we er ruim anderhalf uur, drie stops en vijf telefonades over om het mannetje te vinden. We komen aan bij een soort open woning, meer een overkapping eigenlijk, waarbij het woord armoede je onvermijdelijk bekruipt. Overal ligt en staat rotzooi. Zo zouden ze wel eens kunnen wonen in de Isaan, bedenk ik. Nut bevestigd dat het er aardig van weg heeft. Zij is van de Isaan, heeft het wel eens beschreven. Dit huis, zoal een huis genoemd, zou er naadloos tussen passen. De hele omgeving trouwens, voegt ze er aan toe.

Het schriele, kale mannetje, ik schat hem rond de zestig, zit met gekruiste benen op een glanzend houten bed, of lage tafel wellicht, zonder matras en ik moet er naast komen zitten. Hij zegt niks, weet er al van via Nut. Ik wijs maar eens naar de pijnlijke plek. Hij pakt de bovenkant van mijn arm stevig vast, zijn andere hand klem om mijn pols en geeft een enorme ruk aan de bovenarm. Krak, hoor ik, auw, zeg ik, leao (klaar), zegt het mannetje. Hij wil 100 baht. De sessie duurde nog geen minuut. Alles zit nu weer waar het hoort begrijpt Nut van zijn éénregelige toelichting. Duurt een week en dan is het over. Indien niet, nog een keer, voegt hij toe. ’s Avonds heb ik nog veel meer pijn dan gewoonlijk. Ben benieuwd. Voorlopig nog geen golf in ieder geval. Pool gaat nog prima gelukkig…

Tsja, soms zit het mee en… Misschien als ik iedereen betrokken bij Thailandblog, ook diegenen in de Isaan, nou eens een voorspoedig 2017 toewens, komt het ook weer goed met mijn huidige narigheid, kan ik spoedig weer onbelemmerd lanterfanten en flierefluiten.


» Laat een reactie achter


8 reacties op “Lanterfanten & flierefluiten”

  1. rentenier zegt op

    Ik hoop dat jij nog lang kunt lanterfanten en flierefluiten en dat de tennisarm (Golf arm) het weer snel doet zoals hij het hoort te doen. Het schrijven gaat je in elk geval heel goed af, schrijf je links ha, ha…. ik bedoel, met de andere arm dan die je voor golfen gebruikt? Op naar het volgende geflierefluit en lanterfanten (of andersom)

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  2. martin zegt op

    van uit phon distr khonkean wensen wij jullie ook nog een goed uiteinde en blijf gezond

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  3. De Inquisiteur zegt op

    Ha die Theo !
    Ook vrolijke feestdagen vanuit Isaan !
    Ik begin begrip te krijgen voor je moeilijke leven daar in een westerse enclave in Thailand. Zo lastig toch. En toch even mystieke oplossing zoeken voor je elleboog ? Je bent toch niet wanhopig aan het worden hoop ik … ?
    Alle gekheid op een stokje, ik wou dat ik deze blog geschreven had ! Mooi verhaal, leuk geschreven.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  4. jasmijn zegt op

    Beste Theo, je maakt mij toch wel nieuwsgierig wat de naam van dat hotel is waar men zo’n geweldig buffet kerstbuffet serveert.. Welk hotel was dat?

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  5. Marco zegt op

    Beste Theo,
    Graag naam, adres en telnr vh schriele, kale mannetje.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  6. Jackie zegt op

    Wilde juist het adres van het mannetje vragen. Even afwachten dus 😉

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  7. RobHH zegt op

    Zo herkenbaar dat commentaar op die Philippino-band.

    Het is precies zoals je zegt. Getalenteerde artiesten. Mooie stemmen. Maar totaal geen emotie. Alles klinkt precies hetzelfde. Zonde!

    Namens mij ook het allerbeste voor 2017 (2560) Geniet van je (school-) vakantie!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  8. rudy zegt op

    Nou, na je posting over tatoeages droeg ik je niet echt een warm hart toe, mijn reactie kwam zelfs niet voorbij de moderator wegens iets te hatelijk denk ik, je trapte even op mijn getatoeëerde ziel!

    Maar toen ik in deze post de zin las: “Hoe komt een mens de dag door zonder (goede) muziek heb je de, in mijn geval de “matig getatoeëerde plooien” weer glad gestreken!

    Want ik kom ook geen dag door zonder muziek, zelfs geen twee uur. Ik hoop voor je dat je elleboog gauw beter is, en je weer loeiers op dat balletje kan geven, en als laatste wens ik jou en je geliefden een prettig oud en een hoopvol en vooral gezond nieuw toe…

    Ps, geef je vrouwtje een kleine tattoo op haar bips cadeau, je zal zien dat het helpt bij een euhh… laat ons zeggen opwindende nacht met voldoende alcohol, om je even te citeren!

    Groeten.

    Rudy

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website