IJdelheid?

Door Theo van der Schaaf
Geplaatst in Leven in Thailand, Theo van der Schaaf
Tags:
5 september 2014

‘Wil je het zien?’, vraagt hij. Ik lig op m’n rug in een stel sterke lampen te staren en denk terug aan de oorzaak van mijn liggen hier en nu. Het is 1993.

Mijn toenmalig geluk, waarmee ik een kortstondig huwelijk beleefde, was een fanatiek paardenberijdster met een heus eigen paard. Een paard dat zich evenwel niet altijd even gemakkelijk liet berijden, zelfs niet (vooral niet?) door haar. Regelmatig moest er een strengere leermeester aan te pas komen om hem mores te leren en onnodige, overbodige bokkensprongen uit te bannen.

Het is zaterdagochtend en, hoewel ik geen paardenliefhebber ben, ben ik bij uitzondering weer eens een keertje meegegaan naar de manege, je deelt tenslotte lief en leed.

Het is best druk in de bak (een met liggende palen als hek afgezette ruimte waarbinnen paarden kunnen draven) en ook mijn vrouw longeert ons (ik deel altijd alles in een huwelijk!) paard.

Dat wil zeggen dat het beest aan een lang touw rondjes moet lopen; soms in galop, dan weer eens in draf en ook wel stapvoets. Hij is alweer niet in een al te best humeur en maakt bij tijd en wijle tamelijk onverwachte sprongen naar achteren.

Ik verlies het bewustzijn

Ik klets wat met de rondlopende dames (het zijn vrijwel alleen dames die zich met paarden bezighouden) onder het genot van een kopje koffie. Na een uur rondjes lopen is mijn vrouw moe en hopelijk ons paard ook. Ze lopen samen stapvoets naar de stal en ik slenter er koffiedrinkend, samen met een andere paardenliefhebster, achteraan.

Ons paard echter was klaarblijkelijk toch nog niet helemaal klaar want besluit onverwacht nog eens op zijn voorpoten te gaan staan, daarbij tegelijkertijd zijn achterpoten zo hard mogelijk naar achteren strekkend, vooral mijn kant op.

Het gevolg is dat ik word gelanceerd door één paardenvoet die alle botten verbrijzelt die zich tot op dat moment ongeschonden in mijn borst bevonden en de andere voet ontfermt zich over mijn milt, maar dat blijkt veel later. Het beton waar ik enkele meters verder op land is te hard en ik verlies het bewustzijn.

Steeds weer een beetje knock-out

Ik word wakker – merk dat ik geen kant op kan wegens vastgebonden op een ongemakkelijk bed – van een ongelofelijke herrie om mij heen; de sirene van de ambulance. Links naast mij zit mijn verdrietig, bezorgd (schuldig?) kijkende vrouw, rechts een broeder die geruststellende woorden spreekt. Volgens hem valt het alleszins mee. Elke hobbel die de ziekenauto neemt doet mij schudden en daarmee zoveel pijn dat ik steeds weer een beetje knock-out ga.

Bij het VU ziekenhuis aangekomen krijg ik een eigen kamer. Zodra ik in het zachte bed lig voelt het wat beter. Er worden foto’s gemaakt om uit te vinden wat er van binnen allemaal beschadigd zou kunnen zijn. Om mijn borst wordt een drukverband aangelegd en dat voelt goed. Het verlicht de pijn enigszins maar lachen doet heel erg veel pijn vind ik al snel uit, maar dat vergaat me toch al wat….

Er wordt geopereerd en wel nu

We babbelen wat en ik begin me langzamerhand te realiseren wat dit allemaal voor consequenties heeft voor de nabije en verdere toekomst. Op enig moment gaat de liefste vol met schuldgevoelens naar huis; ons paard nota bene! Ja, nee, je moet ook niet, nooit achter een paard lopen, dat is me al vaak verteld. Ze belt straks nog om te horen hoe het met me is.

Als ze weg is komt de behandelende arts langs. Die vertelt dat het reuze meevalt allemaal. Ik doezel daarna een half uurtje tussen wakker en slapen.

De telefoon naast mijn bed scheurt de stilte aan flarden. Ik schrik me te pletter. Het is de liefste. Het valt allemaal reuze mee zegt de dokter, vertel ik haar en waarschijnlijk kan ik morgen wel weer naar huis.

Ik ben best wel vrolijk, de gebeurtenissen van de dag in aanmerking genomen, zij ook. We kletsen nog wat en opeens vliegt de deur van mijn kamer open. U moet nu meekomen roepen twee zusters in koor, u wordt geopereerd en wel meteen. Ik kan nog net door de telefoon zeggen dat ik wellicht morgen toch niet naar huis ga want er wordt geopereerd, en wel nu!

Gescheurde milt

Mijn bed wordt letterlijk door de gangen geracet; ik zie alsmaar voorbijflitsende tl-buizen en eindig onder vier helse schijnwerpers met om mij heen opeens allerlei figuren in groene jassen en mondkappen. Een ervan mompelt iets over een gescheurde milt en een levensbedreigende situatie. Mijn lichaam staat vol bloed op plekken waar dat niet hoort. Maar bloed hoort toch in mijn lichaam, denk ik nog en ben vertrokken.

Ik word wakker op de afdeling intensive care. Daar mag ik vier dagen verblijven, zwevend tussen leven en dood. Dat valt uiteindelijk iets mee, ik blijf in leven, het is mijn tijd weer eens niet. Ik werd in mijn leven al drie keer van de dood gered wegens bijna verdronken en overleefde daarna ook nog eens een bizar auto-ongeluk waarbij dertien auto’s op de mijne botsten.

Wanneer ik van de intensive care – wegens buiten levensgevaar – terug verhuis naar mijn kamer, lijk ik in een gecombineerde bloemen- en fruitwinkel te zijn terecht gekomen. Het aantal beterschapskaarten bedekt de gehele wand achter mijn bed; men is bezorgd. Ik leid een grote videofilmuitgeverij en ben verantwoordelijk voor veel mensen. Die voelden zich nu zichtbaar even verantwoordelijk voor mij, evenals mijn familie en andere vrienden. Ik ben er enigszins mee verlegen.

Navel aan flarden, zenuw doorgesneden, scheef dicht genaaid

Maar, hoewel het VU waarschijnlijk mijn leven heeft gered, is er in de haast toch tamelijk slordig gewerkt. Bij thuiskomst en nauwkeurige bestudering van de gedane werkzaamheden, blijkt dat mijn navel aan flarden is gesneden (de snee had er ook ernaast gekund, wat normaal is, volgens mijn huisarts) zodat er nu een dwarsliggende, dunne streep is overgebleven waar zich allerlei vuil in ophoopt, alle gevoel uit mijn rechterbovenbeen is verdwenen (zenuw doorgesneden), en de boel is zodanig scheef dicht genaaid dat mijn buik aan de rechterkant van mijn ex navel een bobbel vertoont die er niet uitziet, gewoon lelijk.

Hoe ijdel ben je dan? Jaren heb ik mij eraan geërgerd; het is nu 2014. Enige tijd geleden onderging ik een ooglidcorrectie. Mijn wimpers waren zodanig gezakt dat ik er permanent doorheen moest gluren. Ik sprak met de behandelende arts over bovenstaande ergernis. Kunnen we wat aan doen sprak hij. Waarschijnlijk wordt het zelfs betaald door je verzekering. Vraag aan je huisarts maar een verwijsbrief voor een lidtekencorrectie. Gedaan en inderdaad geen probleem. En nu lig ik daar.

Prachtig plat buikje

‘Je hebt weer een prachtig plat buikje jongen’, zegt de chirurg, ‘Ik heb gelijk maar even wat vet weggehaald, wil je het zien?’

Ik twijfel, weet niet of ik het wil zien, mijn eigen vlees-vet. ‘Ach doe maar’, zeg ik dan toch. Het is een behoorlijke klomp, groter dan ik dacht. Maar wat dacht ik dan eigenlijk en hoezo en waarom? Een pond is het wel, schat ik zo. Raar, een stuk losgesneden lichaam van jezelf te zien. Nooit gedacht dat nog eens mee te maken.

‘Ik haal ook nog even iets aan de andere kant weg, oké?’, meldt hij nog, ijverig in mijn buik wroetend.  Ik vind het allang best, voel toch niets.

‘Vier dagen niet douchen. Geen kracht zetten voor wat-dan-ook, hou je zo rustig mogelijk, geen inspanningen. Na vier dagen de verbanden vervangen voor de zalfkompressen die ik je nu meegeef. Pijnstillers geef ik je ook mee. Niet meer dan twee per dag liefst, ze zijn zwaar’, instrueert hij mij later bij een kopje koffie. ‘En ik zie je volgende week voor controle. Je hebt weer een echte navel kerel, mooi toch?’, besluit hij vrolijk. Ik zeg dat ik al mijn sportevenementen voor de komende week voor de zekerheid al heb gecanceld.

Aalsmeer, augustus 2014
Theo van der Schaaf

Van Theo verscheen op 3 augustus ‘Vruchtbaar Hua Hin – ook dit is Thailand’.


Ingezonden mededeling

‘Exotisch, bizar en raadselachtig Thailand’: zo heet het boek dat stg Thailandblog Charity dit jaar maakt. 43 bloggers schreven speciaal voor het boek een verhaal over het land van Glimlach. De opbrengst gaat naar een nader te bepalen goed doel ten bate van kinderen en vluchtelingen. Het boek verschijnt in september. Ook als e-book verkrijgbaar. (Foto Carla de Goede)



» Laat een reactie achter


7 reacties op “IJdelheid?”

  1. compuding zegt op

    Geweldig verhaal en ik ben blij voor jou, dat het goed is afgelopen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  2. LOUISE zegt op

    Hallo Theo,

    Je hebt een trant van schrijven, waarbij ik me helemaal thuis voel.
    Ondanks de ernst van het gebeuren toch niet je humor verliezen.
    Dank daarvoor.
    Alle lichaamsdelen- en openingen zitten weer keurig op zijn plaats lees ik en hoop dat je je weer helemaal het ventje voelt.
    Welk ziekenhuis was dit en welke dokter???

    En ja inderdaad, nooit er achter gaan lopen.
    Als vroegere paarden bezitster is mij dit gelukkig nooit overkomen.
    Wel menig keertje met een prachtige boog onder het zaagsel gemoffeld, maar buiten spierpijn geen verwondingen. (nou, mijn ijdelheid een beetje.)
    Hij had ook de zeer toepasselijke naam Rakker en deed deze eer aan.

    LOUISE

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  3. joannes zegt op

    Een oud Belgisch spreekwoord luidt “Wees altijd schouw (bang) voor het achterste van een paard en de voorkant van een vrouw”. 😉

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +9 (obv 9 stemmen)
  4. Cor van Kampen zegt op

    Beste Theo,
    Een geweldig goed geschreven verhaal. Daar zit vooral ook humor in. Ondanks alle ellende..
    Je had al eerder een artikel geschreven op 3 augustus. Ik hoop dat je na deze slechte ervaringen met de
    Thaise gezondheidszorg.weer snel zal herstellen en dat we weer kunnen genieten van jou verhalen op het blog.
    Cor van Kampen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  5. Sjaak S zegt op

    Mooi verhaal… nou blijf ik helemaal weg van alle paarden die ik tegenkom. Ik voelde de klap al zelf aankomen… brrr…

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  6. Mee Farang zegt op

    Een heel amusant verhaal van Theo, en hij kan het geweeeeldig luchtig vertellen.
    Theo, je slaagt er als vanzelfsprekend in om de pijn van lichaam en geest weg te moffelen, die erbij hoorde.
    Mijn toenmalig geluk was een fanatiek hondenaanbidster, het grootste ras ter wereld en ik deed alles wat jij deed. En het liep ook fout af. Kun je je voorstellen…
    En mijn milt is er ook plotseling in Trat uit gemoeten maar met die streep over de navel heb ik geluk gehad.
    Ik was daar eerst kwaad van dat ze een omleiding hadden gemaakt…
    Begrijp je dat je verhaal heelwat in me wakkergeroepen heeft?
    Misschien aanbidden we dezelfde boeddha… Ha.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  7. David H zegt op

    Zelf eigenaar (geweest) van 2 paarden en 1 pony , heb ik nooit problemen gehad met achter een paard te staan , hoe moet je anders je paard(en) verzorgen , hoeven krabben , wassen , borstelen enz..er is mij echter altijd gezegd door hogere paardenkenners om ze:
    A ) nooit te laten schrikken , dus steeds je te laten horen op zachte wijze sprekend , en
    B) steeds dicht genoeg bij de achterpoten staan zodat ingeval van een uithaal je deze voelt starten en zodoende ook nooit je met de volle uitgestrekte uithaal kan raken ..!!
    ook steeds de oren van een paard in het oog houden , plat in de nek …..wegwezen dan !

    En bovenal een paardenvriend zijn , ..ALLE dieren voelen intuitief vijandigheid

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website