Don’t Let the Sun Catch You Crying

Door Theo van der Schaaf
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags: ,
15 maart 2016

Verdrietig

Nu is het vertrouwen in de Thaise medemens toch definitief en ernstig geschaad. Ik ben boos, verdrietig, teleurgesteld en daarmee hevig ontregeld. De eerste keer dat me dit overkwam in Thailand, nu drie jaar geleden, werd dit veroorzaakt door een, naar later bleek, schizofrene, Thaise vrouw, met ook nog eens een vet borderline probleem, maar dat is een ander verhaal.

Ruim vier jaar lang fiets ik al naar mijn Thaise lessen met mijn boeken en multomap met aantekeningen gestopt in zo’n stoffen, goedkoop, ooit gekregen, Thais toeristentasje met de tekst Thailand, Land Of the Smile. Dat doe ik twee keer in de week, op dinsdag en donderdag, achterop de fiets onder de snelbinder en rijd dan om kwart voor tien naar de school alwaar ik om 10 uur start om met Fransen, Engelsen en Scandinaviërs me het Thaise gesproken woord eigen tracht te maken. Kortom Thaise conversatieles. De boeken en mijn aantekeningen zijn in fonetisch Thai geschreven anders komt er niets van terecht. Echt Thais leren schrijven en lezen ben ik te oud voor.

Om 12 uur zijn we klaar en ga ik op de terugweg naar huis. Die verloopt echter niet zonder horten of stoten maar juist meestal met. Er moet een soft ijsje gekocht, een cohn van 30 baht, bij Burger King, er moet koffie worden gedronken en eigen gemaakte koekjes worden gegeten bij Brasserie De Paris, soms eens langs de farmacie gegaan om het seksleven betere kansen te geven, en soms ook moet ik naar de 7/11 supermarkt. En daar gebeurde het; ongelofelijk!

Bij al deze stops blijft het tasje met de schoolspullen op de bagagedrager, onder de snelbinders zitten, al vier jaar lang. Tot vorige week. Ik ben nog geen vijf minuten in en uit de 7/11 en… weg tas. Erger, ik merk het niet gelijk op maar zie pas thuisgekomen dat het weg is. Ik schiet direct vol en begin tegen Nut, mijn vriendin, te schreeuwen. ‘Ze hebben mijn tas van mijn fiets gejat, mijn tas, met alle aantekeningen van bijna 100 uur Thaise les, mijn boeken, mijn leren map die ik al dertig jaar heb, ooit een duur cadeau, wat moeten ze ermee?, ze hebben er niets aan, er zit geen geld in, alleen maar dierbare dingen. Het is niks waard, voor niemand, alleen voor mij heeft het waarde. Godver &^%$#*@<>?? klootzakken, waarom doen ze dat?’ Ik ben ontroostbaar, het huilen staat me nader dan… alles weg… Jezus mina… hoe kan dat nou… waarom…

‘They think money in the bag’, zegt Nut, die me ondertussen tracht te bedaren. ‘Klootzakken zijn het’, herhaal ik nog maar eens, ‘ik ga terug naar de7/11, misschien gooien ze hem wel gewoon weg als ze zien dat er niets in zit van waarde, en als ik hem niet vind ga ik naar het politiebureau aangifte doen want misschien vindt iemand anders hem wel, of zo.’ ‘Okay darling, but be careful, please?, maybe they still there’, waarschuwt Nut. ‘Maybe drink something first’ roept ze nog, maar ik ben al weggespurt.

Onderweg bedenk ik wat er allemaal voor sentimentele aandenkens in de map zitten. Zaten? Oude business kaartjes van bijna alle functies die ik vervulde in mijn leven bij Polygram, Universal Pictures, Expert, Elsevier, Movies Select, Basta Music, Telescreen, oh shit, allemaal weg. Een speelkaart met handtekening van David Blane – de fameuze Amerikaanse magician die ik ergens in de jaren negentig naar Nederland haalde voor een promotie tour, toen ik zijn trucs op video uitbracht – oude Thaise bankboekjes, een paar Thaise doktersrekeningen die ik in Nederland zou moeten declareren bij de verzekering, handgeschreven bedankjes van Rowan Atkinson (alias Mr. Bean), en Leslie Nielsen omdat ik hun gefilmde escapades ooit succesvol op video uitgaf in de Benelux, waarschijnlijk meer. Van die dingen, oh shit, allemaal weg, wat hebben zij daar nu aan?

Bij de 7/11 kijk ik in de vuilnisbakken en op alle andere mogelijke afvalplekken waar men iets zou kunnen neer- of weggooien. Niets natuurlijk. Door naar het politiebureau dan maar. Nog nooit geweest. Raar om hier te komen. De enige keer dat ik een politieman sprak in alle jaren die ik in Thailand woon, nou ja sprak, was in de auto toen er een mijn rijbewijs wilde zien. Hij sprak, ‘license krab’, bekeek het, gaf het terug, wuifde me weg, en dat was het.

Bij de balie in het bureau zit een meisje dat gebaart dat ik bij haar moet zijn. Ik vertel mijn schokkend verhaal op nog steeds dramatische toon want ben nog immer van slag, omschrijf de tas en inhoud uitvoerig. Ze hoort het vrij stoïcijns aan, knikt wat meewarig, schrijft niets op. Ze vraagt mijn telefoonnummer. Ik geef haar een visitekaartje waarop mijn adres en nummer. Ik onderstreep nog maar eens het belang van het verlorene en krijg via haar vragen en antwoorden wel de indruk dat ze alles begrijpt. Haar Engels is prima. En nu maar hopen…

Van de lerares heb ik ondertussen, naast ruim medeleven en troost, oud lesmateriaal gekregen, zodat ik in ieder geval weer wat heb. Ook de boeken die ik gebruikte kon ik opnieuw aanschaffen, maar ik ben en blijf ontroostbaar wanneer ik er weer aan denk, nu dus! Nut heeft me nog nooit zo depri meegemaakt, maar snapt het wel. Ik had een week nodig om afstand te nemen en dit te kunnen schrijven. Lulhannessen! Tot nu toe had geen Thai me iets in de weggelegd, nou ja, die vrouw van het begin dan wel natuurlijk, die stal tenslotte een heel huis… Maar goed, deze tasjesdief had waarschijnlijk ook in Nederland op enig moment toegeslagen. Want teveel vertrouwen kan, blijkt, uitmonden in een bijna uitdaging voor een potentiele dief. Maar toch wel heel jammer… het ging zo lang goed!


» Laat een reactie achter


26 reacties op “Don’t Let the Sun Catch You Crying”

  1. Adriana zegt op

    Mooi geschreven, maar uiteraard een vervelende gebeurtenis. Je kan mensen, overal ter wereld, nog maar slecht vertrouwen. Jammer! Sterkte!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  2. Adriana zegt op

    Overigens wil ik de oprichter van deze site bedanken. Ben 1 keer in Thailand geweest, ik zal er in de toekomst vast nog een keer komen, maar deze site bevat veel info. Mijn dank hiervoor! Mvg, Adriana

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  3. Léon zegt op

    Beste Theo, dat is werkelijk heel sneu voor je. Helpt het misschien om tegen jezelf te zeggen dat het heel bijzonder was dat je al die tijd hebt mogen genieten van de betrouwbaarheid van je Thaise medemens en dat dit nu één uitzondering is? Maar…voortaan geen onvervangbare en pesroonlijke zaken voor het grijpen laten liggen want je was misschien wel een beetje te veel goed van vertrouwen, denk ik toch…

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
  4. Thomas zegt op

    Wat een prachtig verteld verhaal en dan zo’n dramatische afloop.

    Ik hoop dat u hier ooit nog overheen zal komen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
  5. Hans Pronk zegt op

    Gewoon van de fiets gevallen waarschijnlijk.
    Maar in ieder geval een leuk verhaal.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +11 (obv 11 stemmen)
  6. Bert Vos zegt op

    Wel een beetje naïef. Om zoiets onder de snelbinders te laten zitten. Vooral nu steeds meer mensen daar het iet meer redden en het steeds moeilijker krijgen, heb je kans dat men iets meeneemt als ze de kans daartoe krijgen. Dus waardevolle spullen altijd bij je houden. Ook in Thailand. Maar wel erg vergelend als je zoiets overkomt. Succes met je studie Thais.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +7 (obv 7 stemmen)
  7. John Chiang rai zegt op

    Beste Theo,als ik het goed gelezen heb,heb je het eerst gemerkt toen je thuis was,zodat je helemaal niet zeker weet of het werkelijk gestolen is. Kan het niet zijn dat je het gewoon verloren hebt,en dit verlies eerst thuis gemerkt hebt.? Zelfs als het gestolen is,ben je zelf medeschuldig aan deze diefstal,omdat als je een tas achter op je fiets laat,bij afwezigheid, vraag je zelf om narigheid. Begrijpelijk dat je gescholden hebt,maar het feit dat deze tas niet vroeger gestolen is,heeft meer met geluk te doen, dan met Thailand opzich. Als je bijv. in Amsterdam, of Brussel een tas onbewaakt achterlaat op je fiets,hoef je echt geen vier jaar te wachten,die is vaak de zelfde dag reeds verdwenen. Om nu meteen te zeggen,dat je daardoor het vertrouwen in de Thaise medemens verloren hebt,is eigenlijk een onrecht tegenover al die Thais,die je vier jaar met rust gelaten hebben met je tasje, terwijl je er zelf haast schreewend om gevraagd hebt.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +12 (obv 12 stemmen)
    • Khun Peter zegt op

      Toch een beetje omgekeerde wereld. Diefstal is al zo geaccepteerd dat het nu ook al je eigen schuld is. Vreemd, moeten anderen niet met hun poten van je spullen afblijven? Op slot of niet?

      VN:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +10 (obv 10 stemmen)
      • John Chiang rai zegt op

        Dit is helaas niet de omgekeerde wereld,maar de realistische wereld waar wij in leven,en men is tenminste medeschuldig. Men noemt dit aanleiding geven tot diefstal,een woord wat ik overigens niet uitgevonden heb,maar reeds erg lang bestaat.
        In de idiale wereld,zou men niets hoeven af te sluiten,men kon iedere auto sleutel in het slot steken laten,en ook een tas overal liggen laten. Het zou zeker zo moeten zijn,dat iedereen met zijn poten van andermans spullen afblijft,alleen is dit helaas ver van de realiteit,en daarom kan niemand ontkennen dat het verstandiger is,dingen af te sluiten,weg te ruimen,of niet onbewaakt achter te laten,zodat men zich tenminste niet schuldig maakt,aan het aanleiding geven tot diefstal. Zo omgekeerd,en absurd dit voor sommige mensen ook klinken mag.

        VA:F [1.9.22_1171]
        Waardering: +8 (obv 8 stemmen)
      • NicoB zegt op

        Deze mening deel ik toch echt niet, diefstal is helemaal niet geaccepteerd, dat blijkt wel uit het verhaal van Theo en de reacties. Diefstal is wel je eigen schuld als je spullen onbeheerd achter laat, dat is de realiteit en de werkelijkheid. Een reisverzekeraar betaald je ook het gestolene niet terug als je het niet als goed huisvader beheerd hebt en dat is m.i. ook terecht.
        We kennen allemaal de uitspraak wel, de gelegenheid maakt de dief en zo is het helaas ook vaak.
        Dat diefstal afkeuringswaardig is, zeker, helemaal mee eens, maar enige verantwoordelijkheid nemen voor de realiteit van deze wereld hoort er toch echt bij of je dat nu wilt of niet, of je dat nu leuk vind of niet.
        Echt jammer Theo voor de spulletjes waar je aan gehecht bent.
        Overigens, dit laat onverlet de mogelijkheid, dat er wellicht helemaal geen sprake is geweest van diefstal.
        De Thais doe je echt te kort, denk maar niet dat je in NL in zekere wijken een tas bij gelegenheden vier jaar lang onder je bagagedrager kunt laten zitten zonder dat die gestolen wordt. De diefstal frequenties in Thailand ken ik niet, maar weet bijna zeker dat dieager ligt dan in NL.
        Toch sterkte Theo, voel wel met je mee.
        NicoB

        VA:F [1.9.22_1171]
        Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
    • k.harder zegt op

      In Thailand heb ik veel armoede gezien. Er is geen sociaal vangnet zoals in Nederland of de Scandinavische landen. Hoe meer het water bij je neus staat, hoe hoger de verleiding ! Ben het dus eens met de zienswijze van John Chiang Rai. Ik probeer nooit iemand de gelegenheid te geven om iets te stelen van mij, overal op deze aardbol. En ik kijk nog steeds met veel plezier (en een glimlach) naar mijn Thaise medemens. Tot heden alleen leuke dingen meegemaakt, hopelijk blijft het zo ! ;O)

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  8. Nicole zegt op

    Altijd jammer zulke dingen. bij mij is ooit in Minburi, mijn handtas weggerukt. geld weg en de rest in de vuilnisbak gedumpt. Gelukkig. Door de visitekaartjes er in, terecht gekomen. Paspoort, werkvergunning, creditcards, alles terug. maar het blijft triest, dat zoeiets moet gebeuren

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  9. leon zegt op

    Ik denk 10% kans dat iemand je tas heeft meegenomen die dringend een tas nodig had en 90% kans dat je de tas tijdens het fietsen verloren bent. Eigenlijk jammer dat je nu 100% denkt dat het een stoute Thai is geweest!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  10. Nik zegt op

    Het zou natuurlijk ook een farang kunnen zijn die de tas gejat heeft…
    Wellicht dat een briefje ophangen in de supermarket helpt om je tas terug te krijgen? Een kleine beloning in het vooruitzicht stellen?
    Bestolen worden is niet fijn… Sterkte.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
  11. Rob V. zegt op

    Dat is flink balen, meestal gaat het gewoon goed. In Nederland laat ik ook spullen aan bij mijn fiets achter: regenkleding, andere kleding, boodschappen, soms documenten, Dat is tot nu toe altijd goed gegaan maar er is een kans dat een idioot denkt dat er wat te halen valt dus echt waardevolle of belangrijke dingen kun je maar beter niet achter laten. Maar ik blijf vertrouwen hebben in dat veruit de meeste mensen gewoon enig fatsoen en respect hebben, dus overdreven voorzichtig ga ik niet doen. Dat zou teveel rondzeulen worden en ook mijn positieve instelling geen goed doen. Hoe flink je ook baalt, verlies niet je vetrouwen in je (Thaise, Nederlandse, …) medemens. De actie van een enkele *bliep* zegt niets over de rest van de mensen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  12. Sjaak S zegt op

    Tja, zo snel gaat het vertrouwen verloren… ik wacht ook nog steeds op de dag dat ik terugkom en mijn spullen gestolen zijn. Maar tot nu toe kan ik telkens weer zeggen: was ik drie jaar geleden naar Brazilië in plaats van Thailand verhuisd, dan was de kans dat er wat gestolen werd, ja zelfs de kans dat mijn fiets of brommer of motor met sidecar weg was vele malen groter dan hier in Thailand…
    Zondag in Pak Nam Pran: een paar jongelui van een bakkerij aldaar zaten bij elkaar en mijn vrouw hoorde dat ze het erover hadden dat één van hun de motor van de zaak was kwijt geraakt, doordat hij bij het afleveren van het brood bij een klant, de sleutel vergeten had uit te trekken. Toen hij terugkwam, was de motor weg…

    Wat een pech… maar het zal mij niet overkomen… ik laat NOOIT mijn tas met voor mij waardevolle spullen ergens alleen achter..en zeker niet in Hua Hin..

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  13. John D. Kruse zegt op

    Hallo Theo,

    ja, kan me er direct in verplaatsen en weet dat teleurstelling en woede elkaar dan afwisselen, en dat je daar na lange tijd nog wroeging over hebt. Heb er in Thailand altijd wel vertrouwen in gehad, maar als ik in de 7Eleven sta, let ik wel op of het zakje met elders gekochte boodschappen, nog aan het stuur hangt.
    Mijn achterdocht is overigens stevig aangewakkerd na drie brutale berovingen in Spanje; waarvan een na aankomst uit Thailand, in de trein van Airport Pratt naar Barcelona.

    Overigens, ik heb al enkele malen jouw naam zien staan op het Thailandblog. Wij hebben elkaar ooit eens ontmoet in de jaren zestig/zeventig van de vorige eeuw. Zou kunnen zijn bij Polygram.
    Deed wat in de muziek. Nog steeds trouwens, houdt me overeind!
    Wens je sterkte en vertrouwen in je medemens.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  14. quillaume zegt op

    Heel vervelend voor je dat dit je is overkomen. Je vertrouwen in de Thaise medemens is nu definitief en ernstig geschaad schreef je. Dus iedere Thaise medemens is nu een dief voor jou??
    Je schreef ook dat ze niets aan jou spullen hebben. Dat weten ze dus pas als ze de boel bekijken.
    Waarom niet een Thais rug tasje kopen voor een paar baht op de markt en daar je spulletjes indoen? Zo heb je alles bij je, ook als je even een ijsje gaat kopen. Voordeel, je voorkomt een hoop woede, en frustratie en je vriendin hoeft jou geschreeuw dan niet aan te horen.
    Dieven zijn er overal en daar moet je helaas mee leren leven en je maatregelen nemen. Voorkomen is beter dan genezen. Suc6

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  15. Loeng Johnny zegt op

    Oei Oei Oei Theo,

    Wat naar voor je! Maar ja je zal reeds 4 jaar geluk hebben gehad, dat niemand een tas nodig had! En de mensen zijn nergens ter wereld te vertrouwen! En ja als je je tas mee binnen had genomen, was je ze zeker niet kwijt!

    Ik ga binnen enkele maanden op het platteland wonen in de Isaan. Mijn vrouw heeft schrik dat ze daar constant gaan inbreken of mij overvallen. want we wonen een beetje buiten het dorp.

    Is dat een terechte bezorgdheid?

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
    • Lung addie zegt op

      Naar mijn bescheiden mening een totaal ongegronde vrees. Als je sommige Thais hoort spreken dan wordt er overvallen en gestolen dat het niet mooi om zien is, docht mijn eigen ervaring is totaal anders. Woon reeds geruime tijd heel landelijk en nog nooit iets kwijt geweest. Het enige voorval was het verdwijnen van 2000kg palmfruit, doch achteraf bleek dat de mensen die de vruchten moesten kappen zich gewoon van perceel vergist hadden. Alles werd gewoon onderling geregeld en we hebben er achteraf eens goed om gelachen.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
    • ronny sisaket zegt op

      Ik woon hier al wat jaartjes in Isaan en mij is er nog nooit iets gestolen , in een dorp in Isaan is er veel sociale controle .Niet dat ik mijn deur nu openzet want de Thai komen dan ongepast gewoon je huis inlopen omdat ze willen zien hoe die farang leeft .
      Wel veel geroddel en jaloesie dat is hier verschrikkelijk.
      Hier in het dorp gaan ook veel verhalen rond die meer thuis horen in gruwelverhalen , kinderen die ontvoerd werden , granaten die werden geworpen in een school en s’nachts pistoolschoten in heel het dorp ,
      maar als je dan vraagt waar en bij wie het gebeurt is weten ze niets te vertellen ik denk dat de fantasie hier heel groot is omdat er zo weinig gedaan word en veel tijd gebruikt word om rond te hangen met de nodige alcohol .
      groetjes
      ronny

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +1 (obv 1 stem)
  16. Khun Jacques zegt op

    gewoon K.. Theo. hoe het ook gebeurt mag zijn. dat er zoveel vertrouwds is kwijtgeraakt, dàt doet pijn. hoe dan ook.
    je eerste reactie is begrijpelijk maar andere mogelijkheden zijn ook genoemd hoewel die niet erg voor de hand liggen. je vertrouwen is gekwetst. dat is de essentie. maar… je zoekt ook een dader natuurlijk.
    zak wel even duren voor dat je er over heen bent. sterkte!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  17. Wim Penning zegt op

    Ik zou in zo’n geval de hele weg terug fietsen en goed kijken of ik het niet verloren heb onderweg.
    Als het je pas opvalt waneer je thuis bent kan het er eerder afgevallen zijn.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  18. Jansen zegt op

    Voor het eerst in 8 jaar Thailand zijn mijn Nederlandse slippers weggenomen bij het zwembad.
    Zoals men dan zegt voor 200 bath heb je nieuwe. Ja waar doe ik moeilijk over. Maar dit waren mijn vertrouwde slippers dus zat even in zak en as. En het gevoel dat is het ergste.
    Op blote voeten nieuwe kopen en nu maar hopen dat ze bij elk zwembad, massage salon of winkel blijven staan buiten.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  19. John Chiang rai zegt op

    Moderator: niet chatten svp.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  20. Fred R. zegt op

    Beste Theo,

    Misschien nog een laatste strohalm.
    Plaats een foto van een gelijkwaardig tasje op de pui van de 7/11 met een vindersloon van 1000 Bath ( ben ik mee eens, veel geld ) en blijf volharden in het goede van de mens.

    Gr. Fred ( je weet wel ).

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website