– ‘Doe maar twee pond’, zeg ik, als ik aan de beurt ben.

– ‘Je moet ze wel vandaag opeten hoor, anders moet je ze weg donderen’, zegt de marktvrouw heel lief en eerlijk.

Het is later in de middag en ze is aan het opruimen. Vanwege het vroege voorjaar is het al volop aardbeientijd, midden mei. Een pond aardbeien voor € 1,-, het lijkt Thailand wel. Nou nee, eigenlijk niet. Ik kocht eens een puntzakje aardbeien op een nachtmarkt: 100 baht!! En ze waren niet eens echt lekker, te hard en niet zoet. Thailand is geen aardbeienland, weet ik sindsdien.

– ‘Doe dan maar één pond, want twee dat red ik niet vandaag, ik ben maar alleen’, zeg ik.

Het is zaterdag en ik stopte spontaan bij het zien van het kraampje op het parkeerterrein waar het grote bord met de aardbeien aanbieding mij plots schuin aankeek.

Wat later zit ik buiten aan de tuintafel gehaktballetjes te draaien voor in de immens grote pan groentesoep in wording wegens mijn verjaardag morgen. Het is schitterend weer, morgen nog warmer. De tuin is op zijn mooist. De palmen op het terras zien er gezonder uit dan ooit, mijn iPod draait mijn favoriete muziek. De merels en lijsters boven in de bomen zingen er met gemak bovenuit.

Het is van dat werk dat vergelijkbaar is met strijken, afwassen en stofzuigen: gehaktballetjes draaien; je kunt je er allerlei gedachten bij veroorloven zonder dat er iets mis gaat. Begin juni vlieg ik terug naar mijn andere huis, in Thailand, Hua Hin. Ik kan niet wachten. Zou hij er nog zijn, de man die ik alsmaar blijf tegenkomen in mijn straat?

Alsof hij in slow motion loopt, zo malen zijn benen

Al jaren kom ik hem tegen, wanneer ik in Hua Hin ben. Bijna dagelijks, en met mij waarschijnlijk vele vaste bewoners van de Naebkehard Road, de weg die langs de noordelijke kust van Hua Hin loopt. De paar kilometer lange weg verbindt Hua Hin centrum bijna met het koning Bhumibol zomerverblijf. Ik vermoed dat deze typische farang de weg wel tweemaal per dag op en neer loopt, zo vaak kom ik hem tegen. Hij gaat altijd over het asfalt want de stoepen hebben te veel obstakels.

Alsof hij in slow motion loopt, zo malen zijn benen, slungelachtig, de voeten hoog opgetild bij iedere stap. Grote stappen zijn het, waardoor hij toch niet langzaam wandelt. Het is een extreem lange, magere oude man, ver in de zeventig, ouder misschien. Alles lijkt evenwel immens aan hem; zijn lange armen en benen die stram bewegen, het afgeplatte, hoekige hoofd, waarop geen haar meer, de grote vierkante, sterke bril die zijn fletse ogen uitvergroot en een priemende blik veroorzaakt.

Een keer passeerde ik hem van zeer nabij. Onze blik kruiste een moment en zijn mondhoeken gingen omhoog. Er ontstond een mond vol tanden die sterk aan de Simpsons glimlach deed denken. Hij draagt meestal een versleten, vergeeld T-shirt en een korte broek die lang lijkt maar toch net boven zijn knokige knieën eindigt. De te ruime kleding accentueert zijn magerheid.

Zijn hoge, zware wandelschoenen – in het leger zouden ze het ‘kistjes’ hebben genoemd – zijn halverwege door veters dichtgeknoopt, zodat de bovenkant half open staat. Afgezakte, te lange witte sokken hangen er overheen. Klos, klos, stapt hij voort, zijn blik strak naar voren, enigszins naar de grond gericht. De kans dat iemand hem ooit zal aanspreken lijkt gering.

Wat zou er in hem omgaan, wat zou hij denken, iedere nieuwe dag, iedere nieuwe wandeling? Zou hij iets van mij denken? Ik signaleer hem vaak, maar andersom? Zou hij gelukkig zijn of juist niet? Eenzaam, of juist helemaal niet? Misschien heeft hij nu, dagelijks rigide op en neer wandelend, eindelijk de regie over zijn leven? Iets wat hij heel zijn leven wilde, maar…………… altijd zat er wel iets of iemand in de weg.

Hij intrigeert me

Meestal draagt hij een grote plastic tas. Naar het centrum toe, leeg en verfrommeld, terug gevuld met dagelijkse boodschappen. Hij zal het doen om fit te blijven, deze twee kilometer heen en weer. Nooit zag ik hem in een bar, winkel of restaurant. Welke winkels doet hij aan?

Hele verhalen speelden zich al af in mijn hoofd over zijn geschiedenis, zijn levensloop; is het een oud militair met ijzeren discipline of nee, een schipper die dicht bij de zee zijn laatste jaren wil slijten, geen afscheid kan nemen of gewoon een verdrietige, eenzame weduwnaar die in de routine van de vergetelheid zijn finale dagen weg slentert?

Elke keer als ik hem voorbij fiets of loop, heb ik sterke drang hem aan te spreken, barstend van nieuwsgierigheid. Wat zou hij doen ’s avonds? Wat zou hij doen buiten de boodschappen? Zou hij een Thaise schone ergens in de wacht hebben, oproepbaar? Heeft hij daar behoefte aan of helemaal niet? Vindt hij dat juist verderfelijk?

Leeft hij sober, inherent aan zijn (waarschijnlijk) levenslange disciplines? Zo oogt hij wel, maar…. Wat als er iets met hem gebeurt, als hij ziek wordt, een ongeluk krijgt of gewoon van de trap valt en zijn been breekt, wat dan? Zou er iemand zijn die om hem geeft, die dan voor hem zorgt en waar hij ook van houdt?

– ‘En?’, vraagt mijn goede vriendin in Nederland, die altijd meeleest en kritische vragen stelt, ‘wat moeten wij als lezer nu met dit verhaal? Wat is de relevantie van aardbeien naar gehaktballetjes en ondertussen mijmeren? Wat wil je met deze man?’

– ‘Tja, nou ja’, begin ik, enigszins uit het veld geslagen. ‘Ik kom hem gewoon te vaak tegen en hij is een man alleen en ik ook zoals je weet. Ik weet hoe ik mijn dagen invul, maar van hem weet ik alleen zijn wandelingen. Hij intrigeert me. Mag toch?’

– Herplaatst bericht –


» Laat een reactie achter


8 reacties op “Leven in Thailand: ‘De op en neer lopende farang’”

  1. Rob Piers zegt op

    Beste Theo,
    Gewoon even stoppen en de man aanspreken. Zal hij vast wel leuk vinden. Praatje maken en vraag eens naar de cruise die hij begin dit jaar heeft gemaakt t.g.v. zijn 70 jarige verjaardag. Dan worden veel van je vragen die je in je verhaal stelt beantwoord (uit een oogpunt van privacy niet teveel van die antwoorden plaatsen op TB…).
    Succes!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +10 (obv 10 stemmen)
  2. Reint zegt op

    Ik kan me het voorstellen, het zou mij ook intrigeren. Leuk geschreven, Ik heb er om moeten lachen. Praat met hem …… ik wil het weten.
    Reint

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +9 (obv 9 stemmen)
  3. Jacques zegt op

    Leuk geschreven en ja je kunt niet alles weten, maar vragen kan geen kwaad toch. Bij mij in de wijk loopt ook een zonderling type. Ook een man van ver in de 70, slungelachtig is en niet krachtig van bouw, verre van dat.
    De mensen in de buurt, de darkside van Pattaya, soi Noneplubwan kennen hem wel. Iedere dag loopt hij zijn vaste route van zijn huis naar de markt en terug. Hij had in het verleden een partner en een klein meisje die hij altijd naar school bracht. Kennelijk allemaal verleden tijd en het hoe en waarom deze verandering in zijn leven is. Ik zou het niet weten.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  4. ser kokke zegt op

    Een prachtig verhaal, heel herkenbaar.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  5. Evert zegt op

    Hallo Theo, ik ben wel benieuwd wat jou weerhoudt om hem aan te spreken?

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  6. Ruud zegt op

    Beste Theo, Leuk verhaal en ik meen al eens eerder zoiets op dit blog te hebben gelezen. De vraag die voor velen voor ligt is aanspreken of de man niet aanspreken. De man lijkt kennelijk zo bijzonder dat ik hem niet zou aanspreken. Waarom moet onze nieuwsgierigheid toch altijd maar worden bevredigd. Wellicht is de fantasie en illusie over deze man mooier dan de werkelijkheid. Laat de fantasie over deze man en de manier waarop deze man je intrigeert het winnen van de nieuwsgierigheid.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +8 (obv 8 stemmen)
  7. Arnold zegt op

    De werkelijkheid is soms minder boeiend dan de fantasie. Lekker blijven mijmeren Theo….

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  8. slagerijvankampen zegt op

    Leuk geschreven. Wellicht gewoon een bejaarde die zijn dagelijkse ommetje doet om de dag maar weer vol te maken.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website