De Hond en het Meisje

Door Theo van der Schaaf
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags: , ,
14 mei 2019

Thai zijn in meerderheid arm maar er zijn twee materiële zaken die ze hoe dan ook niet kunnen, willen ontberen. Een motorbike en een mobiele telefoon. Zonder die twee zaken ben je niets waard, daar moet alles voor opzij, dure leningen moeten worden aangegaan, want – hoe moet je leven zonder deze attributen?

De stoerheid waarmee ze op hun motorbike zitten is vaak aandoenlijk, soms pathetisch. Het is hun hele hebben en houwen, zo’ n brommer; hun huis, hun hypotheek, hun alles. Hoe moet je een dag, avond doorkomen zonder Facebook, zonder degene te spreken die je die dag al vijf keer aan de telefoon hebt gehad? Hoe kom je van A naar B zonder brommer? Lopen of fietsen? Jaha, ammehoela! Ze zien me al gaan!

Het is de fysieke demonstratie van hun magere, minimale levensstandaard. Het minimum loon van zo’n kleine 10.000 baht (€ 250) per maand is al voor het grootste deel verzwonden door de aanschaf en afbetaling van deze attributen die noodzakelijk zijn omdat je er domweg niet bij hoort zonder deze zaken. Volgens Nut, mijn vriendin, begint het eerste telefoonbezit al zo rond de acht a negen jaar en brommerbezit vanaf veertien. Heel veel halen nooit een rijbewijs, Nut heeft het ook niet. Het kost maar 200 baht als je wordt aangehouden door de politie, poeh!

Hier moest ik allemaal aan denken toen ik van de week het volgende voor mijn ogen zag gebeuren. Ik fiets terug van Kao Takiab naar Hua Hin over de grote weg, de Petchkasem Road. Nabij het Bangkok Hospital gekomen steekt er opeens een vrij grote hond de weg over. Een auto slingert zich er, remmend, met een gevaarlijke boog omheen, zonder de auto te raken die ook vol in remmen gaat om die eerste auto te ontwijken, een brommer schiet langs achter de twee auto’s, blijft overeind, de hond heeft ondertussen, geschrokken, bijna de stoep bereikt en daar komt het meisje op de brommer die hem ook al kan ontwijken, maar niet zonder tegen de stoeprand te knallen, over de kop te gaan en roerloos languit, uitgestrekt, armen boven haar hoofd, op de weg te blijven liggen.

Mijn maag draait zich om, ik voel me week worden, zet mijn fiets op de stoep. Haar gezicht bloedt kan ik op afstand al zien. Het bloed komt uit haar linkeroog zie ik wanneer ik dichterbij gekomen ben. Ik schat haar achttien, misschien twintig. Een elleboog bloedt, een knie ligt open, haar kleren overal gescheurd. Ze kijkt me aan, ik raak haar blote, geschaafde arm aan, ze reageert niet, ik wil helpen, haar overeind helpen, maar aangelopen omstanders zeggen, niet doen, niet doen. Ik wil haar troosten. ‘Those fucking ma’, zeg ik. Ma betekent in Thai achtereenvolgens; hond, paard of kom. Ik hoop dat ze het begrijpt. Ze reageert niet, kijkt me nog immer strak aan. Ik blijf haar arm aaien, zeg lieve dingen… ko thoot, ko thoot…, sorry for you dear… Het verkeer op onze baan, wordt ondertussen om-gedirigeerd door een Thai die een politiefluit ergens vandaan heeft gehaald en de politiegebaren kent. De buitenste baan raast voort.

Dan komen er van alle kanten Thai aangelopen; iemand belt een ambulance hoor en zie ik uit een ooghoek. Er stopt een auto iets voorbij ons waaruit een Thaise jongeman en meisje stappen. Ze hebben een soort eerste hulp tas bij zich, lopen snel op het gewonde meisje af. Wanneer ze aanstalten maakt op te willen staan, helpen ze haar voorzichtig overeind. Ik ben zo blij dat ze beweegt, lopen kan. Ze zetten haar op een bankje, vragen dingen aan haar om uit te vinden of ze er echt bij is, vermoed ik. Haar gezicht zit helemaal onder het bloed nu. Ze maken het voorzichtig een beetje schoon. Zo goed dat ze een helm draagt, bedenk ik nu, terwijl ze deze voorzichtig afnemen! Anderen ontfermen zich over haar brommer, zetten hem overeind, op de stoep. Hij is zwaar beschadigd, het voorwiel staat niet zoals het hoort, het koplampglas is aan flarden, krassen overal.

Wat zal er nu door haar heengaan? Hoe moet dat nu met de kosten, de afbetaling; mijn brommer, het ziekenhuis, mijn werk, mijn kind (misschien?)? Ik loop naar haar toe, stop wat geld in haar half geopende tas die ze met twee handen op haar schoot vasthoudt. Ze kijkt me met één oog aan. Ik knijp nog even zachtjes in haar arm, zeg, you be better soon, I hope. In de verte hoor ik een sirene, pff, gelukkig. Weer op de fiets zie ik de ambulance met zwaailichten en sirene voorbijschieten. Hij moet nu snel een U-turn maken voor haar…

– Herplaatst bericht –


» Laat een reactie achter


Er zijn geen reacties mogelijk.


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website