Creepy crawlers – een huis vol visite

Door Theo van der Schaaf
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags: , ,
11 oktober 2016

Hij had zich al eens afgevraagd waar ze vandaan kwamen, die wormen die hij af en toe over de vloer zag kruipen. Eerst sporadisch en meestal in de badkamer, maar allengs werden het er meer, kwamen ze overal, nog net niet alle dagen, maar te vaak naar zijn zin.

Chanda, zijn werkster, maakte er geen punt van; komen gewoon uit de doucheputjes, doe je niks aan, zei ze. Hij was er niet gerust op, vond het onaangename dieren, pakte ze met een stuk keukenrol met tegenzin en afgewend hoofd van de vloer en dropte het ingepakte beest afkerig in de afvalbak.

Veel muggen en vliegen, daar was hij aan gewend, hij woonde nu tenslotte in de tropen. Bovendien eenvoudig te bestrijden met respectievelijk insectenspray in huis en een flexibele vliegenmepper buitenshuis. ’s Avonds anti-muggenspray op zijn benen en armen, geen probleem, niks aan de hand.

Spinnen had hij ook, nou ja, spinnetjes, op z’n best, een echte spider had hij tenslotte nog nooit binnen gehad. Nee, van die kleine moppies, niet groter dan één centimeter, met heel veel pootjes waarmee ze zich razendsnel verplaatsen. Zo snel dat je amper de kans krijgt ze te vermoorden. Hij zag ze regelmatig, maar ze joegen hem geen schrik aan; kon hij goed mee leven.

Minimieren, ze kropen overal langs, over en in

Van een heel ander kaliber waren de beestjes die hem ook niet zo zeer stoorden of angst aanjoegen, alleen, het werden er zo langzamerhand toch wel wat veel. Minimieren, anderhalve millimeter groot misschien. Ze kropen overal langs, over en in. Miljoenen moesten het er zijn ondertussen. Ze liepen tegenwoordig zelfs gezellig over zijn toetsenbord als hij aan het schrijven was, maar goed, niet eng dus. Hij blies ze er af en toe maar af, als het hem verveelde.

Maar eergisteren had hij zoals gewoonlijk zijn ontbijt – geperste sinaasappels en yoghurt met muesli – klaargemaakt en wilde net een eerste hap yoghurt nemen, toen hij iets zag bewegen op zijn lepel. Wel verdomme! Minimiertjes in de muesli! Hoe kan dat nou? De muesli zit in een glazen vaas met draaideksel die altijd stevig aangedraaid wordt door hem.

Hoe lang eet ik wellicht al mieren?, vroeg hij zich nu hardop af. Bij nader onderzoek van de vaas namelijk, krioelde het van die harde werkers daarbinnen, want dat zijn het, die krengen. Je hebt net een vlieg genadeloos naar de grond gemept en ziet uit een ooghoek duizenden minimiertjes zich verzamelen rond het kadaver. Vijf minuten later wil je nog eens achteloos en vooral tevreden naar het vermoorde object kijken en wat denk je? Weg! Hebben die gedisciplineerde types de boel al weggeruimd; ongelofelijk! Waarheen?

Gekko’s, grappige viervoeters

En dan nog zo’n fenomeen; gekko’s. Grappige viervoeters. Eigenlijk vond hij die altijd heel leuk. Overdag zag ie ze vrijwel nooit, maar ’s avonds kwamen er tientallen zo’n beetje speels langs het plafond darren, muggen en soortgenoten die zich te veel vrijheid bij de lampen veroorloofden verorberen, mekaar een beetje uitdagen.

Een mooi spel, waar hij buiten in stilte op het terras van kon genieten. Maar die honderden keuteltjes die hij elke dag weer weg moest vegen, waar kwamen die vandaan? Juist, van boven! Allemaal nog tot daar aan toe maar….

Vandaag keek hij opeens recht in de ogen van een kakkerlak, in de gootsteen nota bene! Het beest ontdekte hem ook en aarzelde niet, want voordat hij enige actie had bedacht ging ie er als een speer vandoor, verdween met een sprongetje, aaargh! onder de gril op de aanrecht. Getver! Hij ging die gril even niet optillen nu, laat maar. Die beesten haatte hij nou echt, kakkerlakken, vond ze ronduit eng en smerig.

Verschrikkelijk! Wat te doen?, spookte het vanaf dat moment door zijn hoofd. Ja, nee, hij wist natuurlijk ook wel dat dit Thailand was, en dat kakkerlakken daarbij hoorden, maar bij hem, in zijn fonkelnieuwe huis? Hij liep nu toch minder ontspannen, bedachtzamer door zijn huis, zette zijn voeten voorzichtiger neer, alsof hij er ieder moment een kon tegenkomen. Zou ie er dan op durven gaan staan? Krak! Urgh! Later schoot er inderdaad nog een tussen zijn voeten door, maar dat was buiten op het terras, gelukkig.

Nu moet er ingegrepen worden

Hij houdt ontzettend van dieren, echt wel, maar nu moet er ingegrepen besluit hij, en rap ook! Hij herinnert zich de insectenpolitie die zijn voormalige huis – verloren aan zijn toenmalig Thais Geluk – eens in de maand op alle manieren van binnen en van buiten kwam bestuiven. Met een man of drie wel.

Alle randen, naden, langs de plafonds, plinten en afvoerputten, letterlijk alles waar maar iets te verbergen was of in en uit kon komen kruipen. Creepvrij voor slechts 500 baht per maand, dat staat hem bij. Maar, hoe vind je zo’n company? Zijn ex Thais Ongeluk wil hij niet bellen, liefst nooit meer zien of spreken.

Google inschakelen dan maar. Insecticiden Hua Hin ingetypt en…..meteen raak. Een buitengewoon professioneel uitziende website van een firma in Hua Hin lijkt aan alle wensen die hij heeft te kunnen voldoen, namelijk de genocide van alle ongenode gasten. Er staat een telefoonnummer; bellen dus. Dat blijkt niet te werken, gaat niet eens over.

Mailen dan maar. Na een uur komt er antwoord; sorry, we bestaan wel maar nog niet in Hua Hin, en ook sorry van het telefoonnummer, we zijn aan het verhuizen. Raadselachtige mededelingen. Lang niet zo betrouwbaar als de website eruit zag. Verder speuren dan maar.

Een kordaat type stapt zijn patio op

Op pagina zeven van de insecticiden zoekopdracht verschijnt er een heel klein logootje van Rentokill. Bij het aanklikken komt er opnieuw een betrouwbaar uitziende website tevoorschijn. Geen telefoonnummer, wel een email mogelijkheid waar hij zijn verhaal met bijbehorende wensen kwijt kan.

Hij verstuurt de boodschap en heeft binnen een paar minuten een damesstem aan de lijn. De dame die daarbij hoort stapt nog geen uur later uit een witte Honda Civic zijn patio op, een aktetas onder haar arm geklemd. Kordaat type, stelt hij vast.

Het is een mooie, maar inderdaad, no nonsense dame – een jaar of veertig schat hij haar – die een en al zakelijkheid en deskundigheid uitstraalt. Ze wisselen kaartjes – waarop staat dat zij Sabai heet – en nog wat plichtplegingen uit. ‘Leuke, mooie naam’, probeert hij haar wat te ontspannen. Ze glimlacht en zwijgt, ondertussen aantekeningen makend. ‘Heeft u ook termieten?’, vraagt ze opeens vrolijk. ‘Eh, wat? Termieten?’, slikt hij, ‘nou, eh, nee, ik geloof het niet.’

Of ze dan nu het huis kan gaan onderzoeken, vraagt ze doortastend. Zonder het antwoord af te wachten loopt ze naar binnen. Hij hobbelt er wat bedremmeld achteraan. Bij de eerste de beste deurstijl zinkt ze op haar knieën en roept hem erbij. ‘Kijk, zie je die kleine zwarte frommelhoopjes hier?’, wijst ze met een staafje naar de plek waar de deurstijl de tegelvloer raakt. Aan twee kanten van de stijl ziet hij de hoopjes liggen.

Termieten, ze eten letterlijk je huis op

‘Termieten!’, zegt Sabai, nog net niet triomfantelijk. Hij had ze inderdaad al wel eens eerder gezien, die rare hoopjes, die dagelijks een beetje leken te groeien, maar als de werkster geweest was, waren de plekjes altijd weer schoon. ‘Is het erg?’, vraagt hij, ondertussen de tel kwijtrakend van het aantal diersoorten dat hij ongewild in huis heeft. ‘Heel erg’, antwoordt ze, ‘ze eten letterlijk je huis op, de stenen ook!’

Ze klopt met de staaf op de deurstijl. Die klink hol, leeg eigenlijk. ‘Dat bedoel ik, deze hebben ze al leeggegeten’, voegt ze eraan toe. ‘Hoe lang doen ze over een pas gebouwd, heel huis?’, wil hij graag weten. Hij ziet in gedachten zijn langzaam in elkaar zakkend huis voor zich; eerst een beetje scheef naar voren, of opzij, kan ook natuurlijk, de deuren sluiten opeens niet meer, dan verbrokkelen de pilaren buiten, stort de natuurlijk ook halfvergane luifel die daarop rust naar beneden……… ‘You’re okay?’, vraagt Sabai.

Gelukkig klinken de meeste stijlen, plinten en muren niet hol en bevestigt Sabai dat nog niet alles verloren is; redding is mogelijk. Ze zal een offerte maken voor, ten eerste een speciale termietenbehandeling, waarbij hij er rekening mee moet houden dat er, onder andere, geboord gaat worden, want er moeten dingen onder het huis gebeuren die tijdens de bouw verzuimd zijn.

Daarnaast zal ze een offerte maken voor een maandelijkse insecticide stuifbehandeling, binnen en buiten. Hij vraagt haar wie zoiets eigenlijk moet betalen, wie voor de genocide van al deze ongewenste, gruwelijke bewoners verantwoordelijk gaat worden; de huurder of de eigenaar?

Sabai zegt, na enige aarzeling, dat het meestal de eigenaar is. Thai jagen niet graag andere Thai op kosten, weet hij. Het zijn solidaire types onder mekaar, als er een gevulde farang portemonnee in de buurt is.

Er volgt een indrukwekkende Thaise conversatie

Slagvaardig belt hij zijn huisbazin en geeft de telefoon zodra die overgaat aan Sabai. Er volgt een indrukwekkende Thaise conversatie die hem volledig ontgaat. ‘De offerte gaat naar uw huisbaas’, zegt ze, terwijl ze hem de telefoon teruggeeft.

‘Wat gaat die maandelijkse behandeling ongeveer kosten’, wil hij toch graag weten. Hij moest dan denken aan 10.000 baht voor een jaarcontract. Hij vindt het alleszins meevallen. Géén geld eigenlijk voor zo’n omvangrijke slachting. Sabai krabbelt nog het een en ander op papier, vraagt wat een handige dag is voor de uitvoering van een en ander, en maakt aanstalten om op te staan.

Hij merkt op dat ze het water wat hij voor haar inschonk, niet heeft aangeraakt. Ze neemt een grote slok. Een beetje buiten de beestenbende om zou hij nog graag wat willen door babbelen, haar iets beter leren kennen. Sabai moet er echter helaas vandoor, wegens, druk, druk….

Epiloog

Het commentaar van mijn biljartmaat Leo in Aalsmeer, wanneer ik hem deelgenoot maak van deze perikelen, hem ervan probeer te overtuigen dat het leven in Thailand lang niet altijd van leien dakjes gaat, zoals hij vaak op afstand ondeskundig oordeelt, is niet mis. ‘Wat zeur je nou man? Je hebt je hele leven nog niet zoveel visite gehad! Leuk toch? Wees blij dat je wat te doen hebt!’

Leo heeft wel vaker snedige opmerkingen. Laatst nog. Vrouwen zijn hartstikke leuk totdat ze getrouwd zijn, dan blijken ze opeens ook te kunnen praten…..


» Laat een reactie achter


4 reacties op “Creepy crawlers – een huis vol visite”

  1. Daniël M. zegt op

    Happy Halloween is Coming…

    Wat een griezelig verhaal! Toch mooi en boeiend geschreven. Het was alsof ik alles met mijn eigen ogen zag. Zeer goede waarschuwing voor wie van plan is om naar Thailand te verhuizen. Heel erg bedankt hoor!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  2. ruud zegt op

    Het ergste vind ik, dat die – wat het ook zijn, het lijkt niet op mieren – door de voegen van mijn tegels heen graven.
    Achter die tegels zit ook lucht bij de voegen.
    Een enorm groot en veilig huis, – voor wat het ook zijn.

    Ik heb ver in mijn achterhoofd het idee, om iets te doen met die electrische tennisrackets tegen muggen.
    Buiten om de kozijnen koperen strips maken en daar het electrische circuit van zo’n tennisracket op aansluiten.
    Dan komt er een miertje aangelopen, loopt over de eerste koperen strip en denkt: ik zal mijn pootje maar op die volgende koperen strip zetten, op weg naar dat raam.

    En BOEM!!

    Het probleem waarmee ik zit, is dat dat met die Gecko’s dan ook gebeurt en dat is de bedoeling niet.
    Die vind ik veel te leuk – zolang ze buiten blijven.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  3. Will C zegt op

    Hallo Ruud,

    Tip ; Baking soda met zout mengen en op de voegen strooien,de mieren onder de tegels gaan wel niet dood ,maar houden er niet zo van en blijven weg…tenminste mijn ervaring.

    Succes,
    Will

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  4. Fransamsterdam zegt op

    Heel lang durfde ik nooit naar tropische landen, mede doordat ik dacht dat je 24/7 belaagd zou worden door enge beesten.
    Inmiddels weet ik dat het meer met de infrastructuur dan met het klimaat te maken heeft, maar je kunt in Thailand inderdaad voor verrassingen komen te staan. ‘White ants’, zo noemde een Amerikaanse kennis in Pattaya de termieten, die in een half jaar afwezigheid van zijn appartement weinig hadden overgelaten…

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website