‘Why you not call me?’ Ze komt één keer per week, op zaterdag, om tien uur normaal gesproken. Vandaag even niet. Ik ken haar via haar zuster Meena. Meena maakte eerder twee keer per week mijn veel grotere, want drie verdiepingen, inmiddels verloren huis, schoon. De zussen komen uit Myanmar, spreken goed Thai en redelijk Engels.

Het is zaterdagmiddag tegen zessen en het daglicht mag al niet meer zo genoemd worden want om half zeven is Thailand donker. Ik zit buiten te schrijven. Daar staan ze samen voor het hek. ‘Why you not call me?’, vraagt Chanda nog eens. Nadat ik me de hele dag heb afgevraagd waar zij bleef is dit een nogal rare vraag vind ik en zeg dat ook tegen haar, waarbij daarin doorklinkende verbazing en irritatie voor haar waarschijnlijk voelbaar, vechten om voorrang.

Ik doe het hek open en de dames komen op de zwart-wit betegelde patio aan de buitentafel zitten. In de meegebrachte kinderwagen ligt een kind van Meena te slapen. Na wat te drinken te hebben ingeschonken vraag ik: ‘Why should I call you, if you don’t come? Maybe you should call me?’

Ja, maar ik moest toch weten dat ze haar zesjarige dochter haar telefoon had gegeven om mee te spelen, en dat deze lieverd per ongeluk alle telefoonnummers, inclusief het mijne, had gewist. En het was toch kinderdag vandaag in Thailand en op school waren allerlei festiviteiten en daarom kon ze niet komen werken, had geen tijd. Dat kon ik toch wel weten of toch tenminste begrijpen?

In gedachten roep ik mezelf even tot de orde om hier geen schuldgevoel aan over te houden. Maar, voegt ze er aan toe, geen zorg, want ze komt nu maandag. Oké, zeg ik, en we laten het erbij.

Dikker worden is al snel een lelijke aanslag op de proportie

Meena ontmoette twee jaar geleden een Thaise man, geraakte in verwachting en aldus aan een kind. Dat ligt in de kinderwagen die ze bij zich heeft. Een mooi kindje. Meena is er niet op voorruit gegaan, is dikkig geworden, jammer; het was een mooi, slank dametje. De zussen zijn beiden wat gedrongen, niet groot, ruim anderhalve meter, schat ik. Dikker worden is dan al snel een lelijke aanslag op de proportie.

Chanda, niet zo heel knap, die ik al eens ontmoette toen ze Meena hielp schoonmaken in mijn oude huis, wilde wel heel graag mijn nieuwe huis gaan schoonhouden want Meena leeft nu voornamelijk voor haar nieuwste kind. Ze maakt nog wel wekelijks twee huizen schoon. Meena’s man verdient 8000 baht per maand en zij zelf 5000 baht, vertelt ze. Geen vetpot, bedenk ik.

Myanmar, voorheen Birma

Meena en Chanda zijn zo rond de veertig en hebben allebei een al wat ouder kind in Myanmar dat ze zelden zien. Die twee worden opgevoed door de grootouders, aldaar. Als ik vraag waarom die kinderen niet hier zijn, zeggen ze in koor dat ze daar het geld niet voor hebben. Geld speelt in alle conversaties die ik met Chanda heb de hoofdrol. Zij heeft geen man en wil er ook geen meer. Haar inkomen zal ook tussen de tien en vijftien duizend baht liggen vermoed ik.

Ze ziet aan kleine en grotere dingen dat ik niet zo heel erg over geld hoef na te denken. Zij doet niet anders, weet ze me om de drie zinnen bij te brengen. Soms laat ik blijken dat ik dat niet prettig vind en zeg haar dat ze tevreden moet zijn, omdat ik haar werk geef en redelijk goed betaal. Dan houdt het meestal wel een tijdje op.

Haar expressieve gezicht laat tijdens die gesprekken vrijwel altijd uitersten zien. Dat komt vaak onwerkelijk, niet zuiver, onecht over. Haar schakelingen tussen lachen en vrolijkheid, naar plotseling diepe zorgelijkheid, of andersom, zijn altijd net iets te abrupt.

You buy for me, zegt Chanda op een bijna gebiedende toon

Ze ging laatst met mij mee om wat extra beddengoed en een buitenligbed aan te schaffen. In de tuk tuk vertelde ze me dat zij en haar dochter slapen op een heel oud matras die op de grond ligt. Heb je geen bed? vraag ik spontaan. Nee, geen geld voor, en dat matras is echt heel erg oud, voegt ze er nog maar eens aan toe.

In de winkel ga ik op zoek naar de spullen die ik nodig heb, maar Chanda verdwaalt meteen op de beddenafdeling en sleurt mij even later mee naar een geweldige aanbieding van een tweepersoons bed met matras. Heel mooi en goedkoop, toch? zegt ze. Ik bevestig dat en vraag of ze het wil kopen.

‘You buy for me’, zegt ze, niet op een vragende, maar bijna gebiedende toon. ‘Why should I do that?’, zeg ik, haar strak aankijkend. Mijn gezicht moet boekdelen gesproken hebben. Ik trek haar op mijn beurt mee naar de afdeling dekbedden en vraag haar de kleuren uit te kiezen en te checken of de maat juist is voor mijn bedden.

And Meena, my sister? She also very poor!

Zoals gezegd , onze gesprekken gaan op de een of andere manier altijd over geld en dan vooral haar gebrek eraan. Wist ik wel wat de school alleen al kost maandelijks? En dan alle spullen die ze steeds moet aanschaffen, en elke dag moet haar dochter wel 20 baht mee om iets te drinken of te eten te kunnen kopen.

Ik maakte de deal met Chanda af op 500 baht per week. Of het niet twee keer per week moest? vroeg ze toen. Een keer per week is voor een man die alleen leeft genoeg, vind ik. Of ik dan niet nog een huis wist dat moet schoongemaakt, want ze heeft nog één dag in de week over. Ik beloof mijn ogen en oren open te houden.

Wanneer ik haar spontaan, omdat het bijna kerstmis is, vijfhonderd baht extra geef, zegt ze na een minuscuul bedankje: ‘And Meena, my sister? She also very poor!’ Mijn klomp is alweer gebroken.

You stay alone, is better, you know

Als ik niet weg moet en in de schrijf- en leesmodus sta, kleed ik me vaak niet echt aan, loop rond in mijn onderbroek. Dat kan onnadenkend ook gebeuren als Chanda er is, want preuts zijn is mij totaal vreemd. Chanda heeft er tot op heden niets van gezegd, maar ik zie haar soms wel denken en kijken. Zij vindt het waarschijnlijk wel vreemd, maar naar mijn gevoel ook wel spannend.

Ze kan het gesprek wel eens op vrouwen brengen, waarschuwt mij dan regelmatig niet weer snel een foute Thaise vrouw uit te zoeken (!) – ze weet veel van mijn ex Thais Geluk – en vooral er niet weer een in huis te halen.

‘You stay alone, is better, you know’, zei ze onlangs, terwijl ze lichtjes tegen mijn blote lijf aan ging staan, een voorzichtig bezwerende hand op mijn heup leggend. ‘You want coffee?’, vroeg ik, naar de keuken lopend.

Meena klonk paniekerig

Toen een vriendin van mij het voorgaande las, vroeg ze mij wat nou de clou is van dit verhaal. Is het wel af? Wat mij motiveerde dit te schrijven is de vanzelfsprekendheid waarmee begrip van mij verwacht wordt voor hun tekortkomingen en armoedige omstandigheden.

Ik herinner me nog een voorval uit verleden. Ik ben in Nederland en krijg een sms bericht van Meena waarin twee vragen. Ze heeft onmiddellijk 5000 baht nodig en of ik haar wil bellen. Als ik haar bel klinkt ze paniekerig. Er is iets met haar paspoort en verblijfsvergunning niet in orde en om dat te regelen had ze NU dat geld nodig.

Op mijn vraag waarom ze vond dat ik dat moest betalen antwoordde ze dat ze dacht dat ik het wel kon missen en, bijna verwijtend, aan wie moest ze het anders vragen? (voor de nieuwsgierigen, ja, ik heb haar geholpen).

– Herplaatst bericht –


» Laat een reactie achter


8 reacties op “Dagelijks leven in Thailand: Chanda & Meena, de werksters”

  1. TheoB zegt op

    En?…. Heeft ze die 5000THB (plus rente) nog terugbetaald?

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
    • theo hua hin zegt op

      Nee, maar dat hoefde ook niet. Het was een gift uit het hart. Ze had het echt nodig, er was paniek!

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +11 (obv 11 stemmen)
  2. Ruud NK zegt op

    Leuk verhaal,
    Die Burmese dames zijn niet veel anders dan hun thaise zusters begrijp ik. Zelf heb ik nooit contact gehad met iemand uit Burma, maar omdat ik in de Isan woon en vlak aan de grens wel vaak met mensen uit Laos.
    Same, same no same. Geen verschil, zelfde problemen, zelfde manier van leven, maar de thai zelf denk dat ze veel hoger op de ladder staan. En kijken neer op mensen uit de buurlanden. Wordt nog wat straks met de Asian.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  3. Ruud zegt op

    Heb vaak genoeg tegen Aziatische vrouwen gezegd :”the only thing you understand about money is NO MONEY” zoiets als van OP=OP dus als ze weten dat je genoeg hebt komen ze bij je bij je aankloppen , want je hebt toch nog !!!?

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  4. Lung addie zegt op

    Theo,
    een zeer mooi verhaal, echt een weerspiegeling van het leven in Thailand. Dat Thais graag over geld praten is een gekend feit, de Birmanen, dat wist ik eigenlijk niet wegens geen direct contact met hen. Toen ik je verhaal las was mijn eerste indruk: die man is wel een beetje gierig. Tweemaal schoonmaken voor 500THB, doch ik besef wel dat dit een faire prijs is in Thailand, dus ook geen comment hierop. De gebeurtenis in de winkel ivm het matras, ook heel herkenbaar en normaal dat je hier niet op inging. Aan het einde van het verhaal komt je werkelijke inborst naar boven. Je stelde vast dat deze persoon werkelijk nood had aan hulp en je hebt die “gegeven”. Dat je achteraf in een reactie op een flauwe vraag van TheoB zegt : ” Nee dat hoefde niet. Het was een gift uit het hart”, kan je enkel tot grote eer strekken.
    Mijn bedenking op het feit van de raadgeving van Chanda: “you stay alone, better for you, you know”, kan ik enkel denken : not only better for you but also better for Chanda, you know.

    LS Lung addie

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +18 (obv 18 stemmen)
  5. Jan zegt op

    Allemaal zo herkenbaar. Ik werd begin deze week via WhatsApp benaderd door een vrouw die ik jaren geleden geholpen had met geld voor een bijna koninklijke begrafenis van haar moeder en waar ik na een eenmalig bedankje helemaal niets meer van had vernomen.
    Na al die jaren zonder enig bericht van haar verliep het gesprek zo:
    “You have time for me?
    “This month is my birthday”.
    “On 30 april”
    “Any gift for me? “

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  6. Nico zegt op

    Tja,

    Dat Birmese net zo zijn als Thai, wist ik niet, maar mijn situatie is identiek. Daarom doe ik altijd alleen boodschappen bij Tesco Lotas of Big-C, anders liggen er bij de kassa dingen in de car die ik helemaal niet wilde kopen. Ook neem ik niemand mee naar de Impact hallen (Bangkok), daar slaan ze helemaal op tilt.

    Een paar jaar gelden stond er een verkoper huishoud machines te verkopen, zoals ze wel eens bloemen verkopen in Nederland. Staat een man op een verhoging en schreeuwde; een strijkbout voor je moeder en dan doen we er ook deze koekenpan bij voor je zuster en deze broodrooster voor je tante en deze waterkoker voor je man, kan hij ook eens koffie zetten en nog meer van die rotsooi, z’n 6 of 7 artikelen, nu niet voor 4 duizend Bhat, niet voor 3 duizend Bhat, maar voor slechts 2 duizend Bhat. Die vrouwen sloegen allemaal op tilt. (de mijne dus ook) Maar ik kocht niets en een ruzie hebben we gehad……

    Groetjes Nico vanuit Lak-Si

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
  7. Tino Kuis zegt op

    Ik heb ook een Birmese werkster, Thai Yai, Kham (‘Goud’) genaamd. Ze komt eens per week en ze krijgt 500 baht van me.
    We praten nooit over geld, alleen over haar leefsituatie, Birma, Thai Yai gebruiken, politiek en het boeddhisme. Probeer het eens. Ik word zo moe van ‘ze praten alleen over geld’.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +9 (obv 9 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website