Over bekende noten en andere gewoonten

Door Theo van der Schaaf
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags: , ,
26 april 2018
Seika Chujo / Shutterstock.com

Piioeng-piioeng! Een schrale, sobere, uitgeklede compositie, dat is het. Hij komt hard binnen, die melodie (!), als een minisirene. Wat mij betreft als het ’s morgens (te) vroeg is, als een mokerslag zelfs, keihard; auw, oei! Twee tonen maal twee, een helse vertoning, dagelijks 24/7 miljoenen keren.

Wie heeft dat bedacht? Wie heeft dat laten gebeuren, laten gaan? Waarom heeft niemand ingegrepen, hem of haar, de bedenker, niet voordien omgelegd of anderszins vermoord? Loopt de componist nog immer vrij rond? Kan zoiets weer gebeuren? Dat MOET voorkomen worden, ten koste van alles.

Piioeng, Piioeng!!!! Aarrgggghhhh

Ik vermoed dat het een van de weinige bewoners van Mars is die dit Thailand heeft aangedaan, anders was hij allang opgepakt en kalt gestellt, kan niet anders! Op Mars gebeuren soms de raarste dingen, weten we van de marsmannetjes. Of was het een pianostemmer met beroepsdeformatie die op een heldere gedachte kwam en dacht: daar moet geld mee te verdienen zijn, met die tweemaal twee noten.

Want ook in Thailand bestaat een BUMA (copyrights) die geld ophaalt voor de componisten wier werk openbaar wordt gemaakt, hah! Deze liedjesmaker moet wel zo ongelofelijk rijk worden aan het open en dicht gaan van de deuren van de 7-Elevens, Mini Marts en Family Marts. Hoe kun je de mensen die er moeten werken dit geluid aandoen, honderden keren, of erger, per dag?  Piioeng, Piioeng!!!! Aarrgggghhhh

We wisselen geen woord, maar alles is gezegd

Ik ben een mens van gewoonten, zo voorspelbaar als de Pieten. Kom ik aan bij mijn favoriete Italiaanse restaurant Caruso, heb m’n fiets nog niet op slot gezet, klinkt de bediening, inclusief de koks – die natuurlijk net weer geen bal te doen hebben en half naar buiten hangen – al in koor door de open ramen: “Pizza Margarita gap waay deeng (rode wijn) for Té-oh (Theo).”

Aan het strand is het al niet anders. Voordat ik m’n shirt uitgetrokken en mijn handdoek gespreid heb, laat staan lig, staat er al een tigriabulli (asbak) en een sohdaah (sodawater) op de stoel naast het ligbed. “You okay Té-oh?”. Bij de barretjes waar ik graag kom om te poolen met deze en gene wordt zonder vorm van overleg een San Miq (San Miquel Light) met lemmon neergezet. Restaurant Na Na Place, kom ik ook graag en vaak; Indian chicken curry gab waay deeng for mr. Té-oh, krab.

Het meisje achter de kassa van de 7-Eleven om de hoek bij mijn guesthouse legt een pakje Marlboro Red hard-top-box met daarop een 10 baht muntstuk op de toonbank, bij mijn binnenkomst. Piioeng, piioeng! Thais glimlachend stopt ze mijn biljet in de kassalade. We wisselen geen woord maar alles is gezegd. Piioeng, piioeng!

Ga ik golfen bij de Lake View Golf & Country Club, komt er bij binnenkomst een kop koffie aan en twee flesjes ijskoud water voor onderweg. In de avond, banjerend  door het Bintabat (wat Aalmoezenronde (!) betekent, leerde ik onlangs van Khun Peter) uitgaansgebied van Hua Hin, is het bijna niet te verhinderen dat ik het, toch wel, beste straatkarrenpannenkoekenbakkertje (!) van Hua Hin tegenkom.

Een schatje. Hij zal zeggen, terwijl ie al in de maak is: “Pancake banana Té-oh, almost finnish already. 20 baht only! How are you, my friend?” Hij is altijd weer blij met 30 baht.

Saai? Helemaal niet, het geeft een berg houvast

Vind je dit alles dan niet erg saai, zult u zeggen? Neuh, helemaal niet. Het geeft juist een berg houvast en meestal grappige intimiteit. En, zult u zich afvragen, hoe zit dat dan met massages en dergelijke? En dergelijke, wat nou? Ga je dan ook altijd naar dezelfde en weten ze dan ook al altijd wat je wilt?

Tsja….eh, ja dus. Deze monotonie wordt af en toe wel onderbroken. Welbeschouwd zit de verandering echter vrijwel nooit in mij. Erover nadenkend stel ik vast dat personeelswisselingen, faillissementen en verhuizingen zich veel vaker voordoen dan verandering in mijn fiets-eet- sport- en drinkgewoonten. Net als laatst de kapper; verdwenen na bijna drie jaar trouw bezoek van mij.

Maar word je dan nooit verrast? Regelmatig. Elke dag is anders. Het kan wel eens regenen. Ik poets mijn tanden eens van links naar rechts in plaats van andersom, de iPod geeft elke dag andere songs, af en toe studeer ik een nieuwe pianoriedel in, mijn ex-Thais Geluk valt me nog regelmatig lastig, te veel om op te noemen, en dat schrijf ik dan weer allemaal op. Nee, saai wordt het nooit.

Ze zijn ook altijd op de een of andere manier zo om, die dagen, te kort eigenlijk! Voordat je het weet lig je alweer in je bed, is het voorbij. Schrijven, poolen, lezen, fietsen, golfen, pianospelen, Thais leren. Poeh, wat een drukte!

Het Thaise leven is meer dan goed te doen lui, believe me! Geniet er maar van. Dat was even niet zo tijdens mijn eerste Hua Hin ‘tropenjaren’, maar dat is een ander verhaal. Dat komt nog eens in een (vermoedelijk) redelijk boeiend boek terecht met de voorlopige werktitel: Thailand Revisited. Ik ben moe.

Tevreden lig ik in bed, denk de dag nog eens door, neem een paar pagina’s uit m’n boek tot me, ga er nog eens uit wegens een noodzakelijke sigaret op het balkon – foei, tanden al gepoetst –  nip aan een laatste restje whisky en ga er dan nog eens uit, nu om te plassen.

Vlak voor ik in slaap val, fluistert er nog een recent juweeltje van Piet Mc Cartney uit m’n iPod; Jenny Wren. Geschreven en geproduceerd in de traditie van Blackbird en Yesterday; sweet, soft, acoustic & swell. Gebaseerd op een gedicht van Dickens gaat het over een meisje dat haar liedje verloor. Ik zing zachtjes mee. Mooi, mooi, mmm.

Like so many girls,
Jenny Wren could sing.
But a broken heart,
Took her song away……

Zgr bwrrr, zgr, bwrrrr, zgr bwrrrrr…….

– Herplaatst bericht –

 


» Laat een reactie achter


2 reacties op “Over bekende noten en andere gewoonten”

  1. rentenier zegt op

    Leuk geschreven Theo. Ik kan me er veel bij voorstellen. Ik heb jaren lang in- en nabij Hua-hin gewoond alleen waren mijn omstandigheden totaal anders maar ik zag wel alles. Ik had 3 jonge kinderen uit een scheiding toebedeeld gekregen en moest de kost verdienen wat ik in een Guesthouse-Restaurant-Homestay deed als 1 mans-zaak. Ik was bij vele activiteiten betrokken. Bezocht bijna dagelijks Marke Village voor groot inkopen en de dagmarkt, ook dezelfde kapper met de naaister naast z;n deur die m’n kleren herstelde terwijl ik geknipt werd. Het was een fijn stadje tot ik in 2011 weg trok. Ik was er ook 28 jaar gelden toen we achter de Apenberg nog met een Jeep over het strand konden rijden. Toen dag en nacht het zware verkeer en alle bussen op weg naar het Zuiden door de stad trokken bij gebrek aan ‘n rondweg en men de overweg nog gelijkvloers moest oversteken. Toen men het weinige vertier savonds moest zoeken in b.v. het Jee-restaurant naast het Jed Pee Nong Hotel met destijds de mooie houten huizen en Palmbomen tegen over. Dat is helaas allemaal verdwenen in de tijd dat het Hilton het aanzicht van de oude stad deed gaan veranderen. Blijf schrijven zou ik zeggen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  2. Alex zegt op

    Tijdje geleden een draadlose deurbel gekocht voor ons huis hier in Nederland, had het ding net aangesloten en getest, komt mijn Thaise dochter net thuis zegt ze; he 7-eleven. Beltoon kwam me enigzins bekkend voor maar het kwarteje viel niet tot de opmerking van haar. Kom al sinds ’88 in Thailand en vanaf dag 1 in Sukhumvitroad soi 11, zegt ook genoeg over gewoonte gesproken

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website