Wan di, wan mai di (deel 10)

Door Chris de Boer
Geplaatst in Chris de Boer, Column
Tags: ,
23 augustus 2016

Beneden in het condogebouw is een ruimte die dienst doet als restaurant, of beter gezegd als keuken. Op dit moment is er geen gegadigde die het restaurant runt maar dat was een aantal maanden geleden anders. Toen zwaaide Emmy de scepter en kookte zowel Thai gerechten als een beperkt aantal westerse gerechten zoals steaks en macaroni.

Emmy – het zal u niet verbazen – was afkomstig van het Thai platteland. Om precies te zijn van Ubon. Zij is de zus van een kennis van een kennis van mijn vrouw en zo is het gekomen. Ik schat Emmy op 35 jaar en het is een vrouw van 12 ambachten, 13 ongelukken. Met die aantekening dat ze zelf wel heel vaak verantwoordelijk was voor de ongelukken.

Toen ze op de universiteit zat, studeerde ze eigenlijk nauwelijks en was voortdurend met jongens en met drank bezig, misschien ook wel met yaba. Het gevolg was een continu gebrek aan geld (opgelost door haar vader die als ongeschoold arbeider altijd in het buitenland werkte), ze raakte ongewild in verwachting van haar vriend en stopte officieel met de studie. De baby werd vervolgens door haar moeder opgevoed.

Emmy had allerlei los-vast baantjes (waaronder een paar maanden koken in een hotel) en keek niet naar haar dochter om. Haar man, die ook niet vies is van een paar biertjes en whisky op een avond, vertrok uiteindelijk naar Indonesië om te gaan werken en kwam na vijf jaar terug zonder 1 baht op zak. En ook in de vijf jaar dat hij weg was, kwam hij nooit terug naar huis en maakte hij ook nooit geld over. Alles ging op. Ik denk dat ik wel weet waaraan.

Steaks met Italiaanse saus

Na veel praten met haar broer en met haar vader (die inmiddels in Pattaya werkt in een hotel; moeder was inmiddels overleden) besloot zij dat het tijd was haar leven te beteren. Mijn vrouw bood aan haar te helpen bij het opzetten en inrichten van de keuken zodat zij al kokend een bestaan kon opbouwen.

En wellicht haar droom vervuld zou kunnen zien: trouwen met een rijke farang want haar droom is niks te hoeven doen en elke dag onbezorgd bier kunnen drinken. Werken in Bangkok zou ook betekenen dat ze geen last meer van haar Thai ex-echtgenoot had. Op een goede dag arriveerde Emmy dus in de condo.

Wij hielpen haar met het kopen van keukengerei, borden en bestek (en natuurlijk betaalden haar vader en wij de investeringen), wij brachten haar naar een grote markt waar zij elke ochtend de ingrediënten voor het menu zou kunnen kopen en wij zorgden voor een aantrekkelijke aankleding, een (gedrukt) menu, een naam voor het restaurant en een ware Facebook pagina met foto’s. Mijn vrouw leerde haar steaks bakken met een Italiaanse saus.

Langzaam kwam de klad erin

De eerste maanden ging alles goed. Wij controleerden haar niet maar hielden het wel een beetje in de gaten. Ook aten we bijna elke dag in het restaurant en betaalden als normale gasten. Ze moest voelen dat het HAAR restaurant was, niet het ONZE. Emmy was er altijd, er lag altjd de krant van de dag, wat roddelbladen, het eten was goed en alles van het menu was verkrijgbaar.

En wat is dan het gevolg: een redelijke hoeveelheid klanten en een omzet die boven verwachting was: ongeveer 1500 baht per dag. Met 30 procent inkoopkosten, dus 1000 baht netto inkomen per dag, en dus zo’n slordige 30.000 baht per maand. Met dat inkomen hebben wij haar aangeraden het restaurant een dag per week te sluiten (de minst drukke dag) en die tijd te besteden aan Engels leren.

Zelfs na enkele maanden kon er geen bedankje af in de richting van haar vader en van ons. Langzaam kwam er de klad in. Na sluitingstijd van het restaurant (ongeveer 9 uur ‘s avonds) ging ze niet douchen en naar bed (omdat ze de volgende ochtend om circa 5 uur op moest om naar de markt te gaan) maar dronk ze regelmatig met een paar vrouwen van de condo (en ook wel eens te veel).

Klanten begonnen weg te blijven

Als er illegaal casino werd gespeeld in de kamer van Kob was Emmy altijd van de partij en sloot de keuken. De omzet van het restaurant verdween als een plas regenwater in de Thai zon. Op internet ging ze tot diep in de nacht op zoek naar een buitenlandse man. Emmy spreekt echter geen woord Engels, dus het zal wel bij elkaar bekijken via de webcam zijn gebleven.

Soms was ze dronken, kwam niet op tijd uit bed, het restaurant was niet meer open tijdens lunchtijd en ze vroeg de maids van grandmother steeds vaker om hulp bij het werk dat ze zelf zou moeten doen (schoonmaken van groenten en dergelijke) zonder dat grandmother dat wist. De maids hebben niet een echte dagvulling en waren blij dat ze wat te doen hadden. Grandmother niet. Emmy gaf de maids niks voor hun arbeid, nog niet eens een bordje rijst.

Meerdere keren spraken wij haar onder vier ogen aan op haar gedrag dat ook tot gevolg had dat klanten wegbleven. Ze konden er niet meer van op aan dat het restaurant open was en kochten hun eten op de markt op weg van werk naar huis.

We zagen dat met eigen ogen wanneer we zelf naar de lokale markt gingen. De vader van Emmy wilde haar fouten niet zien en zelfs niet geloven. Het is zijn enige dochter en de moeder van zijn enige kleinkind.

Het eind van het liedje is dat Emmy, kwaad op ons, met de noorderzon en gezichtsverlies vertrekt. Terug naar een baantje met haar vriendin waarmee ze vroeger samenwerkte. Ik heb geen idee wat ze nu doet en ben er – eerlijk gezegd – ook niet in geïnteresseerd. Het schijnt dat ze gezocht wordt door de politie die haar van het gebruik van drugs verdenkt. Haar vriendin in Ubon is gesnapt door de politie en heeft ook haar naam genoemd.

Voor galg en rad

Haar dochter in Ubon groeit op voor galg en rad. Moeder trekt zich niets van haar aan en belt nog niet eens wanneer ze jarig is. ALS ze belt is het om te vragen of haar dochter opa wil bellen en vragen om geld. Dat geld moet ze dan meteen aan haar moeder overmaken, anders pikt vader het in en worden de baths omgezet in Leo en yaba.

Opa weigert steeds vaker te betalen en gelooft zijn kleindochter niet altijd meer. De nieuwste truc is vragen om geld voor tutorlessen omdat haar cijfers op de middelbare school om te huilen zijn. Maar ze wil niet dat opa het geld rechtstreeks naar de tutor overmaakt. Dan weet ik genoeg.

Ze wil graag bij haar vader blijven wonen die onregelmatig werk heeft, dagelijks dronken is, met enige regelmaat drugs gebruikt en zijn nu 15-jarige dochter ‘s avonds regelmatig meeneemt naar de bar. Soms komt ze ‘s nachts niet thuis en vader vraagt de volgende dag ook niet waar ze die nacht was.

Ze heeft nu een vriendje die lid is van een brommer-gang. Zoals zoveel kinderen in die puberleeftijd denkt ze dat de volledige vrijheid die ze nu geniet, haar gelukkig zal maken. Daarom wil ze niet bij haar oom wonen die een oogje op haar kan houden, overdag en ‘s nachts. Ik kan de volgende tienerzwangerschap al zien aankomen.

Chris de Boer

Het condominiumgebouw waar Chris in woont, wordt gerund door een oudere vrouw. Hij noemt haar grandmother, omdat ze dat zowel naar status als naar leeftijd is. Grandmother heeft twee dochters (Doaw en Mong) waarvan Mong op papier de eigenaresse is van het gebouw.


» Laat een reactie achter


No votes yet.
Please wait...

6 reacties op “Wan di, wan mai di (deel 10)”

  1. Henk zegt op

    Een prachtig verhaal over de dingen die in Thailand helaas aan de orde van de dag zijn .Jammen voor de mensen en vooral voor zo een jonge meid !!

  2. Franky R. zegt op

    Zeer goed beschreven hoe het eraan toe gaat in sommige Thaise gezinnen. Vooral het gebrek aan moraal en verantwoordelijkheid is telkens weer schokkend, hoe vaak ik dit soort verhalen ook weer heb gelezen of gezien.

    En dat meisje zal zeker geen betere leven krijgen dan die van haar moeder…Sterker, ze zal waarschijnlijk een identiek leven (“lijden”) leiden…Triest… 🙁

  3. danny zegt op

    Beste Chris ,
    Opnieuw een goed verhaal van jou uit het Thaise leven.
    Het is mooi dat jullie iemand een kans wilde geven , jammer dat de handschoen niet werd opgepakt.
    Hopelijk blijft het streven naar behulpzaamheid van naasten door jullie aderen stromen .
    een goede groet van Danny

  4. harry zegt op

    Mooi en herkenbaar verhaal Chris.Wat betreft het helpen van sommige Thai met iets op poten te zetten is veelal zinloos.Dankbaarheid hoef je niet te verwachten, eerder zullen dit soort lieden de hand bijten wat hen voert.

  5. Daniël M zegt op

    Volhouden is niet bepaald een goede eigenschap bij veel Thai. En als ze geld in hun handen krijgen, dan kun je bijna meteen voorspellen wat ze ermee gaan doen… Als ze veel geld hebben uit een goede omzet, dan denken ze blijkbaar dat hun doel bereikt is en houdt het werken op. Totdat het geld ook op is. Dan beginnen ze opnieuw (te zoeken naar werk)…

    En ja… Een farang… Helaas kennen ze weinig of niets over het echte leven van een farang. Ze zien alleen de farang die geniet van het mooie Thailand, zonder erbij na te denken hoe die farang het zover geschopt heeft. Ook de (schijnbaar rijke) farang moet werken!

    Dit is de indruk die ik krijg als ik det verhaal en andere verhalen op deze blog lees.

    Overigens een zeer goed geschreven verhaal.

  6. Martin Sneevliet zegt op

    Hi Chris. Weer een leuk verhaal uit het verre Thailand. Zonde van dat restaurant, zo zie je maar weer dat er maar weinig Thai’s met geld kunnen omgaan. Mijn vriend was van het zelfde laken en pak. Toen ik nog in Thailand woonde, toen was het al moeilijk om hem aan het werk te houden, maar toen ik ziek werd en ik terug naar Nederland moest gaan toen kon ik het echt vergeten. Ik huurde daar een leuk huisje van binnen en buiten helemaal laten opknappen want ik dacht ik blijf hier wonen ook na mijn pensioen maar mijn lichaam dacht daar anders over en ik moest terug. Ik had nog wel de hoop dat ik terug kon keren maar mijn ziekte werd een langdurige kwestie. Dus ik heb voor hem een kar gekocht waar mee hij eten en drinken op de markt kon verkopen, hij is een zeer goede kok zowel Thai als Europees eten. Ik betaalde elke maand de huur, water en het elektra. Met andere worden hij had weinig kosten en een mooi huis. Helaas in anderhalf jaar was alles weg verkeerde vrienden, drinken, gokken en drugs. Ik heb mijn handen financieel van hem afgetrokken, en nu zit hij al bijna 3 jaar in de tempel en is hij monnik geworden en dat gaat heel goed. Hij studeert en hij heeft zijn oude leven achter hem gelaten. Toen ik jou verhaal las dacht ik he” dat is wat voor mijn vriend, maar in tweede instantie dacht ik gelijk weer terug aan zijn oude leven en ik durf het gewoon niet aan temeer omdat ik er zelf niet bij bent. Dus we laten het maar zo als het nu is, alleen zonde hij is zo’n goede kok.


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website