Een tweede auto, hoezo?

Door Theo van der Schaaf
Geplaatst in Column, Theo van der Schaaf
Tags: , ,
6 januari 2017

Theo schreef een artikel op verzoek van de Studebaker club. De redactie vond het ook lezenswaardig voor Thailandblog en zo lees je de Europese geschiedenis van zijn auto, die Theo liefkozend Christine noemt.


Ik ben een trouw (betalend) maar geen fanatiek lid van de Studebaker/Packard Club, doe nauwelijks mee aan de evenementen, maar waardeer de club zeer, spel het clubblad tot op de millimeter. Ik woon acht maanden per jaar in Thailand, zodoende. Op verzoek van de redactie hieronder het verhaal van mijn auto. 

Het moet voorjaar/zomer 1992 zijn geweest. Een langlopende schuld werd maar niet afgelost. De persoon in kwestie bezat wel een oude auto, een Lark VIII, geboren in 1960, geïmporteerd uit Texas. Hij bezwoer dat de auto tiptop in orde was, alleen iets met het automatische systeem van de linnen kap. Het motortje haperde af en toe, maar dat kwam zeker nog in orde. Hij wist een mannetje. Na flink wat gesoebat over de prijs kocht ik de rode cabrio en betaalde minus de aftrek van de schuld. Een tweede auto, wat moet je ermee? Ik vond het nogal decadent. Aan de ander kant heb ik wel een sterke hang naar de jaren zestig, kocht al eens Wurlitzer 2000 jukebox uit 1958, de beste die ze ooit produceerden. Mijn huis is sindsdien ook gedecoreerd met veel nostalgische zaken. Ja, ik hou van oud moet ik toegeven.

Afijn, op een mooi-weer-dag met mijn vrouw, die laaiend enthousiast was over de aanschaf, naar Den Haag, Christine, zoals we haar ondertussen vernoemd hadden, ophalen.

Doodeng! Ik had een keer een proefrit gemaakt en dat ging, maar ik moest het stuur wel heel stevig vasthouden, vooral wanneer ik op de tramrails reed. De auto had nog de oude diagonaal banden (!?). Ik durfde nauwelijks harder dan 80 km te rijden, zwierde en zwabberde, met mijn volgende vriendin in de BMW achter mij, over de A4 naar Lijnden in de Haarlemmermeer, alwaar een mooie, stenen garage op haar wachtte.

Eerst maar eens wat aan die banden doen. In Aalsmeer vond ik een importeur van Classic Tires. Ja, banden met witte zijvlakken, die konden ze zeker leveren, wel duurder dan normale zwarte. Vooruit, doe maar, dit is geen rijden zo. Het zijn toch wel radiaal banden he? Hij vond het onzinnige vraag; natuurlijk! De auto ondertussen laten inspecteren bij mijn BMW garage. Die vonden het geen slechte deal en vooral een leuke auto. Zij vervingen de banden en ik reed van de ene op de ander dag een andere auto; wat een verademing, wat een rust bij het sturen, kon nu met de pink het geval in bedwang houden.

Maar de auto kreeg toch kuren, tot zeer vervelens toe. Wanneer ik een wat langere rit maakte en van de snelweg af kwam viel de motor heel vaak stil. Hij kon ook slecht tegen de echt warme dagen. De temperatuurmeter ging dan snel naar het hoogste punt. De garage bouwde er een extra vin in die ik apart erbij kan aanzetten. De benzine injectie kon wel eens de oorzaak zijn van het stilvallen, origineel kon ik niet krijgen dus bouwden ze er een BMW injectie in. Werkt nog altijd prima. De radiator begaf het en er werd een nieuwe ingezet, geen probleem. Ze vervingen ook de versleten autogordels door een set goede heupgordels.

Wel een probleem bleef het nog altijd veelvuldig uitvallen van de motor. Ik ben zo vaak terug naar de garage gesleept, door de ANWB en de BMW mannen, dat wil je niet weten. Ik werd er gek van. De BMW mannen ook uiteindelijk en op een goede zaterdag, zeiden ze, breng dat ding eens hier nu, dan gaan we alles na wat het ook maar zou kunnen zijn. Ik durfde ondertussen nauwelijks nog te rijden met Christien. Dat wisten zij ook en vonden het zielig en… een uitdaging om het op te lossen. Ik was opgetogen, alleen al door het aanbod.

Het kostte een hele zaterdag maar da aap kwam uit de mouw want wat bleek? De acht cilindermotor heeft twee vlotterkamers en ooit heeft iemand daar aangezeten en de twee maal vier vlottende balletjes omgewisseld waardoor de benzinetoevoer onregelmatiger verliep dan de bedoeling. Vergeef me als ik het technisch gebrekkig uitleg, ik weet namelijk echt vrijwel niets van auto’s (dat had u vast al door), kan wel heel goed de motorklep openzetten voor iemand die er wel verstand van heeft. Maar de mannen, twee broers, kwamen dus letterlijk juichend aangereden bij mijn huis met de mededeling dat ze het euvel definitief hadden opgelost en dat was ook zo.

Nu, we zijn er nog niet, want de auto had trommelremmen en een ervan stond op het te begeven volgens de garagemannen. Dat is een behoorlijk levensgevaarlijke situatie want als zo’n trommel breekt tijdens het remmen verlies je alle controle over de auto zeiden ze behoorlijk serieus, zeker als je bijvoorbeeld 100 km rijdt. Schijfremmen moeten er komen en die kunnen ze maken in America, wisten ze. Waar? Tja, geen idee.

Ik had destijds een Amerikaanse zakenvriendin, Ellen, en die zocht uit waar ze die schijfremmen nog met de hand maakten. Kort daarna krijg ik een man aan de lijn en de eerste vraag die hij stelt is of ik een Duitser ben? en nog voor ik antwoord kan geven zegt ie dat ie dan meteen weer ophangt want daar begon hij niet aan, werken voor Duitsers! Hij zegt het allemaal met een ongelofelijke grafstem en ik ben onthutst, laat hem wat uitrazen en dan maar eens stilte vallen, zeg dan bedaard dat ik Nederlander ben en vertel wat ik wil. Dan komt er een heel verhaal over hoeveel trommelremmen van oude Chevy’s hij, onder andere voor de New York Police Department en vele taxi’s hij al heeft vervangen door schijfremmen. Hij raakt niet uitgepraat. Eindelijk kan ik vragen of hij kan helpen met de Lark; stomme vraag, natuurlijk kan die dat! Voor $ 600 plus verzendkosten ben ik het mannetje. Ellen maakt het geld meteen aan hem over en houdt de druk erop. En, echt ongelofelijk, een maandje later wordt ik gebeld door de douane dat er een pakket voor mij is aangekomen waar wel 200 gulden verzendkosten op verschuldigd zijn.

De garage staat versteld, wanneer ik het enorm zware pakket bij hen aflever, hoe snel ik dit geregeld heb. Ik ook! Ze hebben nog even geen tijd maar zet de auto maar neer en dan hoor je het wel. Het is een ingewikkelde klus blijkt. Aan de voorwielen moest iets verbouwd (gelast?) worden waardoor de voor en achterwielen nu verschillen. Als gevolg heb ik twee reservebanden achter in de auto. Er kwamen als ik me goed herinner ook nog wat onderdelen die vervangen moesten worden aan te pas. Het befaamde Studebaker magazijn kon ze leveren. Daar kocht ik ook eens een Studebaker transistor radio, maar dat was geen succes. Straks meer over muziek in de Lark. Ze leverden ook een nieuwe km teller, een tankdop die ik eens vergat na het tanken, meer kleinere dingen. Een Studebaker embleem wat op een keer van stuur was gejat, een nieuwe frontplaat voor een andere radio.

Het interieur van Christine was netjes behalve de bovenkant van het dashboard. Het skyleer krulde aan alle kanten op, liet overal los., lubberde als het ware en was erg lelijk. Dat stoorde me toch wel behoorlijk. En dan dat slechte radiogeluid, dat stoorde (letterlijk ook) me zo mogelijk nog meer. Totdat er in mijn favoriete biljartcafé iemand tegen mij zegt, is die auto hierbuiten van jou? Ik zeg, ja, hoezo? Mooi ding maar hoor, moet je niet wat aan dat dashboard doen? Graag! Ik weet wel iemand die dat kan. Da’s mooi, wanneer kan dat? vroeg ik. En weet je toevallig ook een goede radio voor Christine? Ja sorry, ze heeft een naam, zeg ik verontschuldigend, om te laten blijken dat ik van die auto houd.

Hij wist een perfecte radio, meer nog, een echte audio installatie waarop ik via blue-tooth mijn iPod en telefoon handsfree kan gebruiken. Wow, dat gaan we doen. Binnen veertien dagen was alles uitgevoerd. Kostte wel € 1800 maar het is dan ook grandioos. Speakers links en rechts zijn nergens te zien en onder de voorbank ligt een keigoeie woofer te blazen, echt helemaal te gek! Het front van de radio ziet er uit als van de jaren zestig, maar het moderne led schermpje laat alles zien wat erop gebeurt. De auto was hiermee perfect ge-upgrade. Wat is het heerlijk rijden nu met mijn iPod op rock & roll, of een jazzy radiozender aan. En ook het dashboard is brandnieuw, voorzien van zwart leer met prachtige biesjes kunstig erin aangebracht, alsof de auto nieuw uit de fabriek komt, werkelijk schitterend!

Christine moest onlangs gekeurd voor de verzekering. De man was zwaar onder de indruk en gaf de auto een AAA+ keuring, van binnen en van buiten. Hij zei wel dat ze een keer was overgespoten, maar wel erg goed gedaan. Het kan mij totaal niets schelen want dat rood van deze auto, dat rood, dat is zo bijzonder. En wanneer ik in april haar voorzichtig opstart na de winter, aarzelt ze misschien één keer, maar geen tweede keer. Kom er eens om, na zo’n zes maanden winterslaap!

Toch heb ik nog regelmatig, met name in Hua Hin/Thailand, een schuldgevoel over dit mooie bezit. Hoeveel km rij ik nu helemaal per jaar? en dan die winters dat ze maar in haar huisje staat, droog en veilig, dat wel, maar toch… In samenhang met dat schuldgevoel heb ik Christine latent te koop staan, kun je zien op de website van onze club. Maar de weinige geïnteresseerden haken altijd snel af wanneer de prijs bekend wordt. Men komt niet eens kijken. Gelijk hebben ze.

Ik geniet er elke zomer toch weer enorm van, blij dat ze bij me bleef en voorlopig waarschijnlijk ook blijft. Het is een feest om haar te rijden; zoveel waarderende blikken en opmerkingen, altijd maar weer. Bij de AH kom ik nooit weg zonder wat over haar te vertellen. Op de snelweg rijden auto’s langzaam, duim-opstekend voorbij…. Soms niet, want

Christine rijdt fluitend 130 km als ze daar zo af en toe eens zin in heeft.

Theo van der Schaaf


» Laat een reactie achter


4 reacties op “Een tweede auto, hoezo?”

  1. l.lagemaat zegt op

    Een mooi verhaal! Hier in Pattaya hebben we de Classic Car Friends.

    Elke 1e donderdag van de maand komen we samen in een Duits restaurant “Isst Was”.
    In een zijstraat van de Watboon Road, soi 2

    In maart wordt een groots spektakel voorbereid aan de kust bij de Pratamnak Hill.
    Veel klassiekers uit heel Thailand zullen daar samenkomen, al dan niet op een aanhangwagen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  2. Ed zegt op

    Mooi verhaal, ondanks geen techneut, toch spat de passie christine er van af.
    Dat je haar nog lang mag berijden en er geen onverlaat komt die hem koopt.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  3. Fransamsterdam zegt op

    Tsja, lenen kost geld…
    Het is eigenlijk met klassieke auto’s al net zo als met luxueuze huizen met tennisbanen en zwembaden, onbetaalbare jachten met personeel en eigen haven, privé-jets met champagne en kaviaar, en mooie vrouwen: Het is prachtig, zolang ze van een ander zijn en jij er af en toe van mag genieten.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  4. Norbert zegt op

    Beste,
    heel leuk artikel over Christine. Ook ik ben oldtimer liefhebber. MAar dan eerder in de Triumph. Ook ik geef ze namen: Black Devil, Blue Lady, Red Baron, Yellow Bird. Ook ik streef de perfectie na. Ik heb zo eens een car cover gekocht en bleek die uit China te komen. Foute boel. Hoe kan je nu een car cover op een Triumpf SPitfire MK3 zetten die van China komt? ! Bon, i i g, ik heb genoten van je artikel.

    Norbert

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website