Toong Sia – Wat Is Dat Nou Weer?

Door Theo van der Schaaf
Geplaatst in Column, Theo van der Schaaf
Tags: ,
8 juni 2016

Begin juni

De naam zijn we kwijt maar die is snel gevonden door de telefoniste: Dr. Suthisit Likitlersuang, specialist in darmen en andere, verwante menselijke onderdelen. Hij behandelde mij eerder dit jaar, in februari om precies te zijn, vertelt hij wanneer ik een dag later aan zijn bureau zit in het Bangkok Hospital (BH) in Hua Hin. ‘Alweer zo lang geleden?’ zeg ik verbaasd, ‘dan is het toch langer goed gegaan dan ik dacht’. Dokter Suthisit is een vriendelijke man van, naar ik schat, vijfendertig jaar, met een normaal postuur. Hij heeft naast een vierkante, zwarte bril, waarachter schrandere, zwarte ogen, een permanente glimlach op zijn gezicht. Die glimlach neemt echter niets weg van de serieusheid waarmee hij aantekent, gebaren maakt en mij aankijkt tijdens het gesprek.

Nut (mijn lief) en ik zijn net terug van vijf weken Nederland. De eerste daad van Nut, nadat we uit de taxi stappen voor ons huis in Hua Hin, is bellen met het Bangkok Hospital want ze is boos. Boos op de Nederlandse gezondheidszorg die mij inderdaad niet erg adequaat heeft behandeld. Maar naast boos is ze vooral ongerust over mijn aanhoudende, zeg maar chronische, toong sia, ofwel, diarree. Die manifesteert zich meestal ’s morgens al vanaf een uur of vijf. Heftige steken in mijn buik, spurten naar het toilet, een enorme knal en dan… piesen uit je poeperd. Dit gaat in afnemende frequentie door tot een uur of tien, elf. Daarna komen deze aanvallen nog een aantal keren op willekeurige momenten terug gedurende de dag en avond. Niet handig bij het uitgaan, re, fietsen, golfen, pool spelen, dineren, etc. Soms resulteren de aanvallen alleen maar in zware winderigheid, maar dat weet je nooit zeker, dus permanente alertheid is noodzaak. Zou ik niet eens een extra onderbroek…?

Februari

Deze onhandige, lichamelijke ongesteldheid deed zich dus voor het eerst voor in Hua Hin, februari dit jaar. Eerst denk je, nou ja, diarree, iets verkeerd gegeten, gaat wel weer over, maar na een week begin je daaraan te twijfelen, vooral omdat je soms het idee hebt dat een uur nadat je iets hebt gegeten, de boel er onverteerd maar sterk verdund weer net zo makkelijk uit vliegt. Even voor de goede orde: mijn normale stoelgang is; opstaan en binnen vijf minuten een strakke, compacte I L O of zelfs wel een E achterlaten en klaar is kees (nou ja) voor de rest van de dag. Nu even niet dus, met als gevolg een verlies aan kracht, energie en een permanent onrustige, zeurende maag. Gek genoeg lijdt mijn eetlust totaal niet onder die innerlijke janboel en verlies ik ook geen gram gewicht (had wel gemogen van mij). Een hele pizza gaat er nog steeds moeiteloos in.

Op naar dokter Suthisit dus die dit verhaal aanhoort, opschrijft en vraagt of ik nu toevallig niet even moet? Hij wil graag de poep onderzoeken op foute bacteriën en andere onnodige, agressieve beesten in mijn darmen. Ik moet niet maar beloof de volgende ochtend voor mijn Thaise taalles, die niet ver van het BH om 10 uur begint, verse poep te brengen. Ik krijg een decent, plastieken cilindertje mee waarop al een etiket met mijn naam (Mr. Theodorus van der, etc, uit mijn paspoort. Ik zal ook consequent zo genoemd blijven worden) en waarin een mini lepeltje zit. Tevens krijg ik tien zakjes Elektrolyt mee, oranje poeder dat in een glas water moet, en het advies dit zoveel mogelijk te drinken gedurende de komende dagen. Ik vind het tamelijk weeïg, onaangenaam zoet, maar goed, wat moet dat moet. Het zou mijn poep wat compacter moeten organiseren. De medicijnen en het cilindertje worden meegegeven in een prachtig, stevig, bijna karton-dik tasje met rieten hengseltje. De rekening is navenant maar dan heb je ook wat. Voordat een en ander mij overhandigd wordt, vraagt het uitstekend Engels sprekende balie-meisje mij, ‘you are Mr. Theodor?’ en ook ‘do you have any allergy Mr. Theodor?’. Ik antwoord met ja en nee.

Ik zou nu eigenlijk graag willen schrijven “om een lang verhaal kort te maken…” maar dat gaat helaas niet, want dit is slechts het begin! Een week later heb ik nog eens een poepmonster ingeleverd voor nog weer een ander onderzoek maar ook dat leverde geen nieuwe inzichten op. Toch besluit mijn immer glimlachende vriend een antibiotica te proberen, onder de mededeling dat als dit niet mocht werken, c.q. de boel zou oplossen, hij graag een endoscopie zou willen uitvoeren. Met een camera de boel van binnen onderzoeken dus. Na een week pillen innemen treedt er geen verandering op en schrijft Suthisit toch nog eerst een andere antibiotica voor.

Nut ondertussen, laat ik ’s morgens na vijf uur maar alleen achter in bed want ik maak haar alsmaar wakker met mijn gedurig opstaan en toiletteren. Mijn dagen worden te lang, de nachten te kort, ik raak redelijk uitgeput. We zijn nu drie weken bezig en er is al een afspraak gemaakt voor de voorbereiding van het cameraonderzoek een week later en dan, twee dagen daarvoor, is het over, na bijna vier weken modderen. De antibiotica? Ik bel de BH afspraak af, ben gelukkig. Nut, zo mogelijk nog meer. Het is begin maart…

Mei

Op 25 april landen Nut en ik in Nederland. We gingen van 37 graden naar 7. En dan bedoel ik niet de schuinte waarmee de KLM de 777 aan de grond zette. Nut wordt door mijn oudste zoon, die ons afhaalt, voorzien van een trui en een jas, gelukkig maar, want ze sterft het af! Van toong sia sinds begin maart geen sprake. Het wordt 3 mei. Op een totaal onverwacht moment – ik ben asperges en bijbehoren aan het koken, Nuts favoriete gerecht – barst het gedoe weer los, net als in Hua Hin. O jee, wat krijgen we nu, weer die narigheid, nee toch? Nog diezelfde avond moet ik vijf keer en om vijf, zes uur in de ochtend hervat het Hua Hin patroon van februari zich.

Ik zie het drie dagen aan maar zit dan weer bij de dokter, dit keer op twee hoog in het Aalsmeerse artsencentrum, echter, mijn vertrouwde Piet, wij noemden ons bij de voornaam, is tijdens mijn Hua Hin winterverblijf met pensioen gegaan. Jammer, maar niet zo gek, hij is net zo oud als ik (68) en vervangen door de slanke, niet lelijke dame, mevr. Slisser. Ik vertel haar de hele geschiedenis. Ze luistert ademloos want ik kan het tenslotte leuk en spannend brengen. Ook zij wil dan vooral eerst mijn poep. Dat poeponderzoek zal een week duren. Gaat niet sneller, zegt Slisser verontschuldigend. Beneden bij de apotheek krijg ik het mij inmiddels bekende cilindertje mee.

Wanneer ik de volgende dag de verzochte poep wil afleveren bij het lab, zegt de nors uitziende dame achter het bureau, ‘ho, ho, dat gaat zomaar niet, mag ik even uw plaatje?’. ‘Plaatje?’ vraag ik, een wenkbrauw optrekkend, ‘mijn naam en adres staan er al op, en ook alles wat u verder zou willen weten over mij’. ‘Uw plaatje of anders uw geboortedatum graag enne, waar en hoe bent u verzekerd?’. ‘Mevrouw, ik heb geen plaatje bij me, ik kom alleen even iets afgeven en op dat iets staat alles wat u wilt weten.’ Ze houdt vol en onwillig, chagrijnig nu, geef ik de gevraagde informatie. 20 mei 1948, PNO maximale verzekering. Daar laat ze het bij, mij waarschuwend dat dit de volgende keer ‘echt zo niet kan, hoor’! Het zou nog een keer gebeuren want ook Slisser wil nog iets anders onderzoeken – parasieten – nadat het eerste niets heeft opgeleverd. Mijn klachten ondertussen nemen alleen maar toe en ik blijf mevr. Slisser lastigvallen. Ze will me geen antibiotica geven want ik heb haar geïnformeerd over datgene wat men mij in Hua Hin al heeft toegediend. Ze is bang dat het een overdosis wordt, en vooral ook omdat ze geen enkele clou heeft naar aanleiding van mijn symptomen. Gelijk heeft ze, maar er moet wat gebeuren, toch? Ja, dat vindt ze ook. Het Spaarne ziekenhuis dan maar, we zijn nu tenslotte bijna drie weken bezig.

Op een zonnige vrijdagmiddag met mijn zoon naar de eerste hulp van het Spaarne. Slisser adviseerde wat spullen mee te nemen, want misschien willen ze je wel houden daar. Bij aankomst ga ik meteen in quarantaine, want ik kom net uit Thailand, toch? Ik mag in een hermetisch geïsoleerde kamer waar een gehoofddoekte en rubber gehandschoende specialiste mij ondervraagd en onderzoekt. Ik moet even wennen aan de hoofddoek maar bedenk tegelijkertijd dat het erger had gekund; een specialist met een montuurloos brilletje, zwart keppeltje, en even zwarte, meestal viezige dreadlocks. Het lijkt erop, door haar overigens geringe aantal vragen, dat ze geen informatie heeft ontvangen van mijn eigen Slisser. Ze besluit dat ook zij mijn poep wil. Ik mag hierna wel gewoon naar huis, dat is mooi. Net op het moment dat ik me wil gaan aankleden, stapt ze de kamer weer binnen met nog altijd de rubber handschoenen aan. Of ik mijn broek nog even uit zou willen laten want ze wil alsnog naar binnen, even voelen. Wie ben ik om dat te weigeren?

Ze steekt, vermoed ik, haar middenvinger, vrij ruw, diep in mijn kont, gaat daarmee rond en dat doet behoorlijk zeer. Het was al een tamelijk rauwe boel daarbinnen, Jezus! Okay, zegt ze wat later en loopt zonder verder commentaar de kamer uit. Ik voel me een beetje onwezenlijk en verlaten door haar afstandelijk, bijna ongeïnteresseerd gedrag. Ze stelde bijna geen vragen. Niet over eetgedrag, eetlust, misselijkheid, hoe vaak ik moet, niets! Ik bel mijn zoon dat hij me op kan halen, krijg geen cilindertje met lepeltje en een etiket erop en besluit de poep niet te brengen. Ik hoor niets meer van het Spaarne. Slisser dan maar weer.

Het is nog altijd niet over en meer dan vervelend, meld ik me opnieuw; moeten we niet een endoscopie, zoals ze in Hua Hin al van plan waren? Jazeker, is ze het met mij eens, dat is een heel goed idee. Ze gaat aan de slag en belt terug met de mededeling dat de wachtlijst bij het Spaarne drie weken is. Ze vinden mij wel een geval, maar geen urgent geval. Andere ziekenhuizen hebben het, bij navraag – op mijn verzoek – door mijn PNO verzekering, nog drukker want wel oplopend tot zes weken wachttijd. Op ‘Mijn PNO’ kom ik later nog terug, eerst nog even dit: ik zeg tegen Slisser dat ik 29 mei Nederland weer zal verlaten en dus niet ga wachten tot welk ziekenhuis dan ook tijd voor mij heeft. In Hua Hin, bij het BH, heeft men geen wachtlijst weet ik van Suthisit. Slisser begrijpt het en is het met mij eens. Ja, doe maar, zegzucht ze. Ze klinkt als een machteloos iemand…

Ik heb de telefoon met Slisser nog niet neergelegd of hij rinkelt alweer, het Spaarne aan de lijn. Kunt u morgen om twee uur hier zijn om met de specialist te spreken? Totaal verbijsterd zeg ik, ja, natuurlijk, ik kom. Nu gaat er wat gebeuren, wow! De volgende dag meld ik me op de afdeling endoscopieën die ik gek genoeg moeiteloos vind na een zeer lange wandeling en een verdieping omhoog door het Spaarne. Ik ben op tijd. Na vijf minuten word ik binnengeroepen. Geen moslima, maar een lange, slanke vrouw, een donkerharige darmspecialist, zegt/vraagt, ‘verteld u eens meneer van der Schaaf, wat is er aan de hand?’. Ik schrik enigszins want, zeg ik, ‘heeft u geen rapport van mevr. Slisser ontvangen? Ik heb daar een kopie van gekregen.’ ‘Nee, heb ik niet, maar ik hoor een en ander graag uit uw eigen mond’. Ik sla op tilt, what the fuck is this?’. Ik voel me gekleineerd, niet gezien, vertel oeverloos, zinloos mijn verhaal, ben zo verschrikkelijk kwaad! Aan het slot van mijn relaas herhaalt ze nog maar eens dat ik geen urgent geval ben. Ik herhaal nog maar eens dat ik de camera in Hua Hin zijn werk ga laten doen. Ik geef haar geen hand als ik de kamer verlaat. Wij zijn heel snel klaar met elkaar, ik was geen tien minuten binnen.

Ondertussen bij PNO

Natuurlijk heb ik alle rekeningen van het BH ondertussen ingediend bij mijn verzekering PNO. Na een dag of tien ontvang ik een e-mail waarin wordt medegedeeld dat meer dan de helft niet wordt vergoed. Om de details, de reden daarvan te zien, hoef ik slechts te gaan naar ‘Mijn PNO’. Dat moet via de beveiligingscode van de belastingen, jouw eigen DIGI.D, jawel. Ik bel maar eens. Leuke discussie met de dame aan de telefoon die naarmate het gesprek vordert toch wat stillig wordt, want, immers, zeg ik, PNO wil toch dat ik alle originele facturen opstuur? Waarom krijg ik dan geen papier van u terug zodat ik kan zien waarom u door mij gemaakte, reële kosten, niet uitbetaald? ‘Daar heeft u ooit zelf voor gekozen’, weet ze dan triomfantelijk! ‘Uw archief is nu helemaal digitaal, op ‘Mijn PNO’, dat heeft u ooit ergens ingevuld,’ voegt ze er, zo mogelijke nog overtuigender aan toe. Ik zeg dat ik zes maanden niet heb gecommuniceerd met PNO wegens verblijf in het buitenland en vraag of ze me kan laten zien hoe en wanneer ik voor de (mijn?) digitalisering bij PNO heb gekozen. Dat was toch wel moeilijk dacht ze. Ons gesprek ontwikkelde zich niet soepeler… Maar u kunt toch wel even mijn gegevens met de reden van de kostenafwijzingen printen, toch? Nou, nee, als het eenmaal gedigitaliseerd is gaat dat niet meer. Ons gesprek vervalt in herhalingen van zetten. Ik vind het overigens wel prettig om dit soort instanties, zonder aanziens des persoons, over de kling te jagen, hah!

Ik ga maar eens corresponderen met PNO. Daar komt de aap uit de mouw. Maar u woont toch in Thailand? Ik krijg een vragenlijst: wat is mijn adres in Thailand? Waar komt mijn inkomen vandaan? Heb ik inkomen vanuit Thailand? Hoe lang verblijf ik ieder jaar in Thailand? Meer van die dingen… Ik beantwoord alles naar waarheid en, overigens zonder excuses, alle rekeningen worden na aftrek van eigen risico uitbetaald. Dat hebben we gehad. Ik ontvang nog een ingewikkeld verhaal over het hoe en wat van de kosten voor de endoscopie wanneer die gedaan wordt in Hua Hin, maar ik hou het even voor gezien, ben ook hier klaar mee. Ik kan het voorlopig ook zelf makkelijk betalen, maak ik later wel ruzie over.

Juni

‘Dus het probleem is teruggekeerd?’ vraagt Suthisit. Hij is niets veranderd en ogenschijnlijk ook niet verbaasd mij weer terug te zien. ‘Zo zou je het kunnen zeggen’, antwoord ik, ‘misschien is het wel nooit weggeweest?’ Ik vertel mijn Nederlandse ervaringen en mijn wens om nu zo snel mogelijk met de inwendige camera aan de slag te gaan. Hij snapt het en gaat voortvarend aan de slag, vooral niet over één nacht ijs. Over drie dagen kan het gebeuren. Maar over drie dagen is het zaterdag. Zaterdag? zeg ik vragend, u opereert op zaterdag? Suthisit glimlacht nog wat breder; de vraag lijkt aan hem voorbij te gaan. Mijn totale gesteldheid wordt nog dezelfde dag gecontroleerd en onderzocht. Ik ben ruim tweeënhalf uur in het BH aan allerlei apparaten voor hartonderzoek, longfoto’s (?), vier buizen bloed, lengte, gewicht, bloeddruk, leeftijd (voor de zekerheid) en Boeddha weet wat nog meer. Geen half werk!

Ik blijk opnieuw buitengewoon gezond, dus niets staat een gedegen kontonderzoek in de weg. Ik krijg twee pakken poeder en een reeks instructies mee. Oh ja, vraagt een rijzige, wat oudere dame die opeens uit het niets is verschenen bij het afrekenen van de kosten van deze dag (6900 baht), u bent toch wel verzekerd? Heeft u kaartje? Enne, oh ja, uw paspoort is verlopen zien wij, kunt u uw nieuwe paspoort meenemen a.s. zaterdag? De raming van de kosten voor de colonoscopie, zoals de endoscopie nu opeens blijkt te heten, is aangegeven tussen 45 en 55.000 baht. Ik laat mijn ‘plaatje’ van PNO zien. Nooit van gehoord. Ik laat mijn andere ‘vriend’, de Amex gold kaart zien. Alles okay wordt er geglimlacht bij de afrekenbalie.

Ik krijg alle gegevens van BH Financial & Insurance Service mee. Of ik die toch maar even wil communiceren met PNO. Dat doe ik nog dezelfde dag per e-mail en stuur hen ook de kostenprognose met de vraag of ze willen reageren. Dat doen ze niet (tot op de dag van vandaag, een week later).

Het is vrijdagmiddag vier uur, vier dagen na mijn aankomst vanuit Nederland. Ik sta in de onwillige startblokken van het innemen van vier liter walgelijk zout water. Dit, nadat ik deze dag al vrijwel niets substantieels heb mogen eten of drinken. Heb dit al eerder meegemaakt in een routine darmonderzoek in 2007. Vies spul dus, aarrgghh! Ik begin precies om 16 uur met de inname. Vanaf vijf uur begin ik naar het toilet te rennen, kijk tussendoor naar Kiki Bertens die Parijs en Roland Carros op stelten aan het zetten is. Goeie afleiding en ze wint ook nog, alweer! Ze heeft al vier toppers uit het toernooi geslagen. Wat een meid! Na Kiki verpozen Nut en ik ons met twee afleveringen van Outlander, een prachtige serie op Netflix over een mevrouw in Scotland die plots in een andere tijd belandt, twee eeuwen eerder, en natuurlijk verliefd raakt op de held van de hooglanden. Mijn uitwerpselen, ondertussen, zijn bijna (!) schoon water geworden, wat ook de bedoeling is werd mij bij de instructies medegedeeld. Ik schat dat ik een keer of dertig ben afgegaan. Mijn anus is rauw als schuurpapier. Nut knabbelt en drinkt gedurende de avond een en ander weg, ik niet, terwijl mijn maag schreeuwt om voedsel en drank, aarrgh! Het is bijna twaalf uur, we gaan slapen maar… zou ik niet een heel klein whiskytje?

Bangkok Hospital is een wit, fors gebouw aan de grote weg, de Petchakasem Road, even buiten Hua Hin, je ziet het blauwrode BH logo al van ver. Nut vraagt of ze me voor de deur moet afzetten of dat ik kan lopen vanaf de parkeerplaats. Hoezo? vraag ik, ben ik invalide?

Beledigd antwoordt ze niet. Bij de hoofdbalie krijg ik een extra afspraakpapier geniet aan het exemplaar wat ik afgaf en wordt doorverwezen naar de medische incheckbalie. You are Mr. Theodorus? You have allergy? Ja en nee. Controle van temperatuur, lengte, gewicht, bloeddruk en hartslag volgt. Daarna zitten en wachten in de grote hal. We zijn een kwartier te vroeg maar ik heb m’n boek bij me, Malva van Hagar Peeters, over een meisje met een waterhoofd dat daardoor veel te vroeg overleed en haar vader, een beroemd dichter, die nooit van haar kon houden, nooit over haar dichtte, zielig. Ik lees, maar zonder iets op te nemen, wordt ook afgeleid door de stompzinnige cartoons op de tv. Bovendien barst ik van de honger en, vooral, dorst! Tot overmaat van ramp kondigt Nut aan te gaan ontbijten in het restaurant naast het ziekenhuis. Ik maakte al met afgunst verse jus voor haar. Ook nu ben ik weer stik-jaloers. Voor dat ze gaat wil ze graag alle spullen uit mijn zakken hebben en in haar handtas bewaren. Geld, telefoon, sleutels, creditcards, ja nee, alles graag! Stond in de instructies: Leave no valuables with you. Ik voel me kaal, hulpeloos; dit gebeurt me niet vaak, totale afhankelijkheid, ook al is het van Nut.

Nederig, wat gebogen, glimlachend (of is het medelijdend?), komt een lichtgrijs gebroekpakte tengere lieverd op witte gympen naar me toe. You are Mr. Theodor van der?

Ze heeft een wit, dun, plastieken armbandje met mijn (volledige) naam erop bij zich. Dat om mijn pols moet ter voorkoming van vergissingen, dat ze niet iemand anders zijn darmen gaan fotograferen, grap ik naar haar, de moed erin houdend. Ze lacht beleefd.

Niet veel later schuifelt er een lichtgrijs gerokte, ietwat gezette juffrouw, ook al nederig buigend dichterbij en gaat naast mij zitten in de vrije stoel. Nut zit aan de ander kant. Mr Theodorus? Ja. You have allergy? Nee. Good! Ze heeft een soort staalkaart bij zich, zo lijkt het. Nader bekeken blijken er vier gefotografeerde wc potten op te staan met onderin pies (of te dunne poep?) van links naar rechts in kleur aflopend van bruin naar lichter bruin, heel lichtbruin, en dan waterachtig. Ze vraagt welke kleur het beste bij mijn laatste prestatie ofwel, stoelgang past. Which color you think? Ik wijs de één na laatste aan. Er verschijnt een frons en of ik dan maar even mee wil komen? We gaan naar een kamertje waar een brancard met dik matras en achterin een toilet is.

Er staat een spuitinstallatie naast, stangen waaraan waterzakken en slangen. Mijn broek moet uit – we zijn samen, spannend – mijn onderbroek mag van achter naar beneden en of ik dan maar even op mijn zij met mijn gezicht naar de muur en de kont naar haar toe wil gaan liggen. Elegant (!) wip ik op de brancard. Onder de indruk (!) legt ze uit dat ze wat koud spul naar binnen gaat spuiten en dat ik moet aangeven wanneer ik denk niet meer te kunnen voorkomen dat het er weer uitvliegt. Goed knijpen!, adviseert ze nog maar eens voor de zekerheid. Wegens mijn al zwaar gekwetste anus vraag ik haar voorzichtig te werk te gaan. Dat doet ze. Ik vind dat ik het best lang vol hou, voel het ijskoude vocht tot boven in mijn buik komen, geef aan dat het wel mooi is zo, ik knijp me rot. Zij vindt van niet en laat het nog wat voortduren. Ik roep nog eens dat NU mis gaat en ze stopt. Ik stuif naar het toilet en…splash, wat een bende! Ze roept dat ik niet, vooral niet, zelfstandig mag doortrekken voordat zij het gezien heeft. Ze is er niet happy mee, een en ander heeft nog een kleurtje. Het mag nog eens, en nog eens en nog eens. Eindelijk is ze tevreden en mijn broek mag weer omhoog. Wij hebben geen verstandhouding na dit alles. Ik mag terug naar Nut.

Nut vraagt hoe het gaat. Prima, zeg ik, ben nog nimmer zo schoon geweest van binnen. You mean body or soul? grapt ze snedig. Ik zit nog geen minuut of er schuift alweer een andere, lichtgrijs geklede verzorgster aan mijn zijde, deze heeft een lief kapje op haar haar, doet vaag aan een nonnetje denken. Mr. Theodorus? Ja. You have allergy? Nee hoor. You have astma, have you? Ja, een lichte vorm daarvan. Come with me please? Zachtjes troont ze me mee naar weer een andere ruimte, waar, alweer, een stang met een zak en, dit keer, een superluie stoel staat. Aan de stang hangt ook een hardplastieken neuskap. Ze kijkt me bezorgd aan en vraagt, ‘you have problem breathing?’ ‘Nu niet’, zeg ik, ‘ik gebruikte mijn Symbicort inhaler vanmorgen al.’ Ik moet in de stoel die als vanzelf soepel achterover gaat en onverstoorbaar zet ze mij de kap op de neus. ‘Take normal breath please?’ zegt ze, en gaat er vandoor. ‘I come back’, hoor ik nog net. Bij het uitademen verschijnt nu plotsklaps witte stoom die koud aanvoelt. Eerst vind ik het benauwd met dat ding op m’n neus, maar na een tijdje wordt het behoorlijk prettig. Na een minuut of tien komt ze terug, vraagt, ‘you okay?’ Ik beaam en mag weer terug naar Nut die alsmaar braaf op Malva past. Ze geeft me het boek, maar Malva wil nog steeds niet echt beklijven vandaag, terwijl ik toch bijna aan het einde ben. Ik ben daar niet nieuwsgierig genoeg naar, naar dat einde.

Malva trouwens, krijgt nu nauwelijks een kans want een spierwit geklede, blonde dame komt op mij af. Mr Theodor? Dat ben ik ja. You have allergy? Niet dus. Can you come with me please? Onderweg naar alweer een ander ruimte vertelt ze dat ze de anesthesiste is. Ze zal mij onder de duim houden tijdens het camerawerk. ‘I shall make you lightly sleeping, okay?’ ‘You’ll give me sweet dreams, eh?’ probeer ik haar wat te ontspannen. Dat lukt, ze lacht. Ik vertel haar een zinssnede uit een film van Laurel & Hardy, die over dromen gaat: Stan zegt in de auto tegen Ollie: I was dreaming I was awake, but when I woke up, I found meself asleep. Ollie zegt alleen, ooh, en reageert minutenlang verder niet. Dan draait hij zijn hoofd naar Stan met een groot, kwaaiig vraagteken op zijn gezicht, zegt ‘what you just said?!!’ Mijn slaapverwekster lacht omdat ik lach, dit is iets teveel Engels. Aangekomen mag ik in een stoel met mijn rechterhand op een tafel. Ze prikt een vrij lange naald in een goed zichtbare ader en zegt erbij dat het niet, nou ja, nauwelijks zeer doet. Ik ben het maar gedeeltelijk met haar eens. Aan de naald zit een buisje waarin straks het infuus gestoken zal worden, legt ze uit. Een stel grote pleisters moet de boel op z’n plek houden. Nut vindt het er maar eng uitzien wanneer ik weer naast haar kom zitten, ze wil er eigenlijk helemaal niet naar kijken.

Het schiet al aardig op met de tijd vermoed ik zo. Malva houd ik maar even voor gezien nu. Na een kwartier oeverloos en vooral gedachteloos naar de tv kijken zie ik een in het mosgroen geklede lieverd speurend door de hal stappen. Ze heeft een eveneens mosgroene muts op. Ter wille zijnde steek ik maar een hand op, sommige dingen voel je gewoon aan. Mr Theodorus? Trots laat ik mijn bandje zien. You have any allergy maybe? Neeuu, helemaal niet. Can you come with me please? Ze spreekt wonderschoon, on-Thais Engels. Het wordt nu serieus want we gaan naar de liften en de tweede verdieping. Door glazen schuifdeuren wandelen we een steriel uitziende ruimte binnen. Ik mag naar een zijkamertje dat eigenlijk ook wel een toilet is. Er zijn kastjes voor mijn kleren. Alles mag uit van haar, nee niet nu gekkerd, wacht tot ik weg ben, zegt ze giechelend. Ze doet een groen schort met korte mouwen aan over haar kleren, doet voor hoe ik dat aan moet trekken en van achteren dichtknopen. Ik vind mezelf nu al een held als die strik vanachteren gaat lukken.

Dan wijst ze naar de operatiekamer die ik uit een ooghoek al zag en zegt dat als het schort gelukt is ik me daar moet voegen. Er lopen daar wel vier – ruim voldoende lijkt mij – mosgroenen rond, stel ik vast. Ik hoor er nu wel echt bij, vind ik, in mijn ook al mosgroene kledij. Dan zie ik mijn eigen Sithisit. ‘Are you okay?’, vraagt hij. Hungry! zeg ik. ‘Are you nervous?’ vraag ik om hem voor te zijn en de hiërarchie meteen maar eens rigoureus om te draaien. Hij lacht, natuurlijk lacht hij, het is toch zijn vak, inwendige video’s en foto’s maken. Ik mag op de operatietafel en weet alleen nog dat de, nu ook mosgroene anesthesiste, mij iets liefs, vredigs toewenste…

Langzaam kom ik bij bewustzijn, lig op mijn zij, zie dat ik nog in de OK ben. Een knap, jong-meisjesgezicht verschijnt dicht bij het mijne. ‘How you feel, sir?’ zegt het gezicht. ‘Sleepy and thirsty,’ zeg ik. Ze heeft al een beker water bij de hand. Lief helpt ze me daarna overeind en van de tafel af. Ik mag, nee moet in een rolstoel, ook als ik zeg dat ik toch echt wel kan lopen. Geen sprake van lopen, no way! Ze rijdt me naar een wachtkamer met een bank en een paar luie stoelen. Bij een van de luie stoelen ondersteund ze mij bij het daarin klimmen. Dr. Sithisit zal zo komen.

Ik doezel nog zo’n beetje als hij binnenkomt, ben wel razend benieuwd. How you feel? wil ook hij weten. Not too bad, zeg ik ongeduldig. Hij heeft een A4 enveloppe waaruit een compleet fotoalbum verschijnt, een visuele reportage van zijn werk hedenmorgen. Alles is goed gegaan, zegt hij. Diverse opnamen aanwijzend zegt hij, dit was een poliepje van 0,3 mm, weggehaald, dat was ook een poliepje, 0,5 mm, ook meteen maar verwijderd. En dit hier, zou de oorzaak kunnen zijn, kon ik niet weghalen maar daar krijg je antibiotica voor. Het zijn hemorroïden, moet je maar even Googelen, dan zie je in jouw taal wel wat dat betekent. Het blijken interne aambeien volgens Wiki. En dan, voegt hij nog toe, heb ik ook nog en monster genomen van iets wat ik niet helemaal vertrouw, nader wil onderzoeken. Daar vertel ik je volgende week meer over. Ik wil je over een week, dus weer op zaterdag, zien, hopelijk met goede vooruitgang en afgenomen toong sia. En, oh ja, die antibiotica, daar kun je geen alcohol bij drinken, dat snap je toch wel he? Zie ik er uit als iemand die veel drinkt? vraag ik. Een veelbetekenende blik is het antwoord. Waarschijnlijk heeft hij onthouden, uit ons intake gesprek in februari, hoe ik mijn dagen in Hua Hin slijt.

Ik krijg de fotoreportage plus het rapport mee naar huis. Ik mag nog steeds niet lopen en word naar de afrekenbalie gereden alwaar Nut waarschijnlijk geduldig maar vreselijk nieuwsgierig zit te wachten. Onderweg ontvang ik een papier met de Sithisit afspraak voor a.s. zaterdag. De rekening is conform de offerte, ietsjes lager eigenlijk. Amex doet zijn werk prima. Bij het overhandigen van de medicijnen zegt de caissière, ‘excu.. me Mr. Theodor, you have any allergy?’ ik ontken, zeg dat me dat al eens eerder gevraagd is vandaag. Ze glimlacht de opmerking weg en overhandigd mij de dubbele dosis antibiotica. Drie maal daags en twee maal daags, na het eten en niet met melk innemen!

Thuisgekomen gaat Nuts telefoon. Het BH aan de lijn. Er is een fout gemaakt, 2000 baht te weinig berekend. Maken we volgende week wel in orde, zeg ik tegen Nut, ben wel even klaar met BH nu. ’s Avonds moet ik natuurlijk toch even naar mijn stamcafé, de Tigerbar. Na een paar sapjes komt het gesprek als vanzelf (!) op het (niet) samengaan van alcohol en antibiotica. Eén wijntje moet toch wel kunnen? Dirk, de uitbater, zegt dat het de werking van de medicijnen verminderd, maar dat ééntje moet kunnen. Iemand anders zegt dat je van de combi antibiotica/alcohol alleen maar sneller dronken wordt. Kijk, denk ik, dat zijn nou nog eens berichten. Goedkoper dronken worden op kosten van PNO, dat is pas vooruitgang, zo komen we ergens! Toch kom ik bij aanvang van een vermeten, tweede glas rode wijn er spontaan achter waarom die twee zaken geen goede match zijn want ik word van het ene op het andere moment ‘stront’-misselijk! Vandaag, de derde volle dag na de operatie heb ik toch al wel zeven keer dun gepoept, nog geen grote vooruitgang helaas. Geduld Theodorus van…


» Laat een reactie achter


22 reacties op “Toong Sia – Wat Is Dat Nou Weer?”

  1. Marcow zegt op

    Heel leuk geschreven Theo. Ik wens je vooral veel succes bij het vervolg. Dat je spoedig weer een mooie grote neer kan leggen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
  2. David H zegt op

    Heel amusant geschreven …., en het nadeel heeft ook een voordeel , namelijk je nu prima afweer tegen bijtgrage slangen die in de tegenwoordige Thaise toiletpotten verschijnen …

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  3. Mister BP zegt op

    Wat een verhaal. Ik ben absoluut geen specialist maar wel iemand met de ziekte van Crohn. Als ik jou hoor zou ik toch eens nadenken over collitus ulserosa of Crohn. Dit zijn twee Chronische auto-imuun ziektes, die in Thailand niet voorkomen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  4. Corrie zegt op

    Goed, informatief (en leuk) geschreven! Benieuwd naar de afloop! Wens je veel sterkte.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  5. mat zegt op

    Mooi verhaal, ik heb dat zelfde onderzoek ooit in NL gehad, maar niets verdoving!!! gewoon een slang met glijmiddel. Sterkte verder.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  6. rob zegt op

    “Nut vraagt of ze me voor de deur moet afzetten of dat ik kan lopen vanaf de parkeerplaats. Hoezo? vraag ik, ben ik invalide?”Ja, dat is nou typisch de botsing van culturen. Maar als je t mij als leek vraagt: de temperatuurshock heeft je lichaam zo in verwarring gebracht dat je vatbaar was voor een bacil, of dat je die al bij je droeg en nu zn kans grijpt. sterkte .Zelf ga ik al kokhalzen bij het idee van een slang in mn keel.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  7. Johan zegt op

    Misschien eens naar een voedingsdeskundige gaan en meer op uw eten en drinken letten. Twee jaar geleden voelde ik me ook knap beroerd. Na onderzoek zei men: ‘Geen kip, eend en alcohol.” Na verandering van mijn eetgewoonten voel ik me beter dan ooit. Antibiotica en alcohol samen nemen, vraagt om moeilijkheden net al een hele pizza eten. Je bent wat je eet en drinkt. Sterkte en beterschap toegewenst

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  8. B. Cortie zegt op

    Die meneer van der Schaaf…… hij zit al maanden onder de stront

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  9. NicoB zegt op

    Bewondering voor deze amuserende schrijfwijze en de gedetailleerde beschrijvingen van de waarnemingen, het gaat hier om een medische kwestie, anders zou het bijna als een roman lezen.
    Volgende week hoop ik voor je dat mag blijken, dat er geen ernstige zaken uit het door dr. Sithisit ter nader onderzoek genomen monster blijkt. Sterkte er mee, ik wacht met spanning op het vervolg.
    NicoB

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  10. Henk zegt op

    Theo, wat een prachtig verhaal. Uiteraard wel vervelend voor jou dat je al zo lang bezig bent met je dunne stoelgang. Ik hoop echt dat je binnen een poep en een scheet er van af bent!!
    Beterschap, tjok di

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  11. Henk zegt op

    Theodorus van ::Jij leest het boek van Malva van Hagar Peeters, maar ik vind jou verhaal stukken mooier en interessanter dan dat boek .Prachtig geschreven en zo uit de dagelijkse belevenissen geplukt .
    Hoop wel dat we snel het vervolg krijgen en dat jij dan schrijft dat het een onschuldig iets was en dat je er met de juiste medicatie snel vanaf was ,maar tot die tijd wens ik je sterkte met je “sproeipoep” en dat je snel de oude mag zijn ,succes en nogmaals bedankt voor je geweldig verhaal (belevenis).

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  12. Rene van Zessen zegt op

    Al met al toch een stuk dynamischer dan Aalsmeer:-) Beterschap

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  13. Chander zegt op

    Theo, diepe respect voor jouw openhartigheid. Zeer boeiend verhaal.
    Ik hoop dat de ellende inmiddels voorbij is voor jou en dat de uitslag van het lab. onderzoek gunstig zal zijn.
    En dat je de draad van het dagelijkse leven spoedig weer op kan pakken.

    Sterkte,

    Chander

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  14. Leo zegt op

    Hoi Theo,

    Dank voor het delen van je ervaringen.
    Ik las het gisteren en kon niet bedenken wat te zeggen hiier.
    Later op de dag viel me in ‘natuurarts’. Die kan wellicht wat voor je doen.
    Nog later dacht ik, mmmm last van opstandige darmen, kan iets niet verteren.
    Maar ja, wie ben ik.
    Ik lees je bijdragen hier en ik voel dat je iemand bent die zichzelf kan relativeren.
    Wat een mooie eigenschap !
    Maar goed, we hebben allemaal wel een blinde vlek. En dat vlekje . . . . Toon Hermans.
    Mijn analyse als leek
    – Iets uit het verleden speeltl op, wordt groter en wil geweten worden
    Met vriendelijke groet,
    Leo.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  15. KritiKus zegt op

    Zo, om een kort verhaal lang te maken 😉 Uitgelezen, vanwege periodiek dezelfde klachten (kort weliswaar) en onderzoek naar poliepen gehad die ik asap weer moet herhalen.
    Dat doe ik trouwens in San Paulo, kost Baht 11.000, dus BH is 4 tot 5 x zo duur, schandalig !
    Ik heb niet geteld, maar 6 x gevraagd of je een allergie had? Jij schrijft er luchtig over, ik zou het ziekenhuis na 2 of 3 keer al verlaten hebben.
    Maar schrijf vooral hoe het verder gaat (kort graag 😉 )

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
    • Henk zegt op

      Alweer gaat dit op chatten lijken maar het moet me van het hart dat alle mensen die een reactie hebbenn gegeven hebben genoten van dit prachtig verhaal .
      Ben blij dat Theodorus van na 2 of 3 keer vragen het ziekenhuis niet verlaten heeft omdat het punt 1 niet verstandig is en punt 2 wij niet meer kunnen genieten van zijn verhaal .
      Ik hoop dat we de uitslag weer in een uitvoerig verhaal kunnen lezen .

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  16. Slagerij van Kampen zegt op

    Kastje naar de muur verhaal. Vooral en helaas in Nederland. Maar ook Thailand kan er wat mee. Een rolstoel wordt je bij binnenkomst aangeboden zoals aan Theo, maar kijk niet vreemd op als het voor 100 of 200 baht op de rekening komt. Ze declareren iedere handeling. Goed, ik kan me voorstellen dat je in Theo’s geval een aantal vitale functies controleert zoals bloeddruk (laag misschien bij dehydratie door aanhoudende diarree) en de temperatuur (infectie, sepsis) maar vaak worden in Thaise ziekenhuizen dit soort controles enkel uitgevoerd om bij te schrijven op de rekening.
    Ga ook eens naar een ziekenhuis voor de havenots.
    Mijn vrouw had ooit galsteen problemen. Een arts zei: waarom zou u naar een duur ziekenhuis gaan? U hebt hier toch uw verzekering als Thai?
    Goed, dan maar goedkoop. Trieste aanblik daar in Bangkok. Geen enkele privacy op de eerste hulp. Als ik met mijn vingers ergens overheen ging stof en vuil. Ik let daarop omdat ik zelf in de gezondheidszorg werk. In de Isaan zag ik helemaal abjecte taferelen. Mijn vrouw werd door de arts ronduit onbeschoft afgesnauwd!
    Theo’s vrouw kan wel mopperen op de Nederlandse gezondheidszorg maar die is voor de have nots altijd beter dan in Thailand. Zeg maar: In Nederland is de gezondheidszorg eerlijker verdeeld. Alles is eerlijker verdeeld in Nederland. De gezondheidszorg in Thailand is uitstekend voor hen die het kunnen betalen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  17. Linda zegt op

    Hallo Theo, jouw verhaal komt overeen met wat de zus van mijn man jaren geleden heeft gehad. Als je zo vaak naar het toilet moet rennen ben je dan niet uitgedroogd meestal in zulke gevallen verlies je een hoop vocht en droog je uit. Het beste ziekenhuis in Nederland voor zulke in de tropen opgelopen ziektes is het Haven ziekenhuis in Rotterdam. Daar hebben ze ondekt dat het Amoebe Dysentrie was en is daarvoor behandeld en nu is ze al jaren van de dunne af. De grote boosdoener van AD is het eten van niet goed gewassen of verontreinigde groentes. Welke medicijnen ze heeft gehad weet ze niet meer. Het duurt een tijdje voordat je er helemaal vanaf bent maar in haar geval heeft het goed geholpen. De mensen in Azie eten van jongs af aan allerhande voedsel waar zij geen last van krijgen hun magen/ingewanden zijn dat gewend maar westerlingen die eigenlijk te clean eten (voorverpakt, etc.) kunnen dat niet verdragen en raken in veel gevallen aan de dunnen of krijgen allergische reacties. Ook worden groentes, vlees vis, schaaldieren in Thailand (heel) vaak behandeld met formaline voor de houdbaarheid en kleur zeker als je dat op de markt koopt Dus wees daar voorzichtig mee, alles wat je op de markt koopt moet je grondig wassen. Ik hoop dat dit jouw een beetje helpt om de juiste diagnose te laten stellen en de juiste behandelingsmethode.
    Succes Linda.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  18. Linda zegt op

    Nog een puntje van aandacht; de privé ziekenhuizen zijn allemaal corporaties met aandeelhouders, dat wil niet altijd zeggen dat je de beste klinische behandeling krijgt. Die ziekenhuizen moeten geld genereren voor hun aandeelhouders dus hoe halen ze dat binnen door heel veel effort te steken in cosmetische/uiterlijkheden die eigenlijk niets te maken hebben met de juiste en adequate hulp maar waar voor je dik moet betalen. In veel gevallen doen ze onderzoeken die overbodig zijn maar waarmee ze (veel) geld uit de zakken van patienten kloppen. Zeker het BH is daar sterk in. Veel artsen zijn verbonden aan 1 of meerdere ziekenhuizen en of hebben daarnaast een prive praktijk. Dat betekent dat een arts in een gerenommeerd (!!!!!) ziekenhuis ook werkzaam kan zijn in een niet (!!!!) gerenommeerd ziekenhuis waar je dan veel minder hoeft te betalen voor dezelfde specialistische hulp.
    Zo doe je voordeel hiermee. Graag gedaan, Linda

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  19. Linda zegt op

    Nog even iets meer over formaline. Dat is formaldehyde opgelost in water.Dit is een stof die gebruikt wordt als ontsmettingsmiddel, desinfectiemiddel, conserveringsmiddel (dode beesten, organen zelfs lijken op sterk water zetten=formaldehyde) en is uiterst giftig en ook kankerverwekkend. LET OP tabaksrook bevat ook een weinig formaldehyde, dus steekt er nog maar eentje op.!!!
    Doei, Linda

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  20. Leo zegt op

    Hoi Theo,

    Mocht je een second opinion willen. Er is een ‘hospital for tropical diseases’ in Bangkok.
    Dit is hun Facebook pagina : ( grrr. Copy/paste werkt niet , ik stuur het naar je email adres )

    Groetjes,
    Leo.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  21. peter zegt op

    Helaas kan ik artikel niet in kopiëren wat ik prompt tegen kwam na lezen van je kleurijke verhaal
    Maar je kan gevoeligheid hebben voor gluten en dan heet het coeliakie, bloedtest geeft uitsluitsel.
    Dan ga je verder zonder gluten in je eten en dat is veel om te laten
    bier pizza kroket tarwe rogge gerst en meer van dat off limit
    Ook heb je nog prikkelbaredarmsymdroom, waar volgens het artikel een kleine 2 miljoen Nederlanders aan lijdt!!!
    Behalve een bepalingsdieet (FODMAP), kan ook nog hypnose(?) helpen en schijnt pepermunt olie ook goed te werken. alleen zijn dit wel speciale capsules, dik genoeg om niet in de maag op te lossen maar in de darm. Wordt nu onderzocht en schijnt in Nederland maar 1 soort hiervoor in aanmerking te komen, juiste dikte capsule.
    Maar goed er zal toch eerst een diagnose moeten komen.
    Je hebt een PDS vereniging in Leeuwarden, die wellicht wat meer kan zeggen over de capsules pepermuntolie

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website