Nut (spreek uit Noet) in Nederland (Holland)

Door Theo van der Schaaf
Geplaatst in Column, Theo van der Schaaf
Tags: ,
21 juni 2015

Al eerder schreef ik over mijn ontdekking van Nut in de massagesalon, schreef ik over winkelen in Hua Hin met haar, hoe ze via een Boeddha-steen om mijn nek mijn naargeestig stalkende Thaise ex verjoeg, en recentelijk over het verkeer in Thailand waarover zij niet altijd mijn mening deelde.

Wij, Nut en ik, kennen elkaar nu bijna een jaar, wonen samen, hebben het goed, maken nauwelijks ruzie (mooi hé?), een aanzienlijke verbetering ten opzichte van mijn vorig Thais (on)Geluk. De massagesalon floreert, Nut is er druk mee en alle dagen trots op. We hadden afgesproken dat, als alles goed zou gaan met ons en zij een goede tijdelijke vervanger zou vinden om de ‘shop’, zoals zij die noemt, te managen, we na de winter samen naar Nederland zouden. Nut, nog nooit buiten Azië geweest, vond dat reuze spannend. Het is zover.

Vriendinnen die al eens naar de UK waren gevlogen waarschuwden haar voor de inquisitie bij de douane met als gevolg dat, hoezeer ik haar ook bezworen had dat Nederland niet de UK is, ik alle papieren in orde had en dat er geen vuiltje aan de lucht zou zijn, Nut letterlijk bibberend naar de Schipholse douanebeambte toeliep. Die keek haar eens aan en vroeg wat ze ging doen in Nederland. Nut wees bedremmeld achterom naar mij en mompelde iets van ‘met hummes mee op vakantie’. De man wenkte mij naderbij en vroeg, ‘dus u gaat voor haar zorgen?’. ‘Helemaal en op alle manieren’, zei ik glimlachend (grijnzend?). En na nog een ongeïnteresseerde blik in mijn paspoort kregen we de paspoorten terug met de boodschap ‘veel plezier’. En dat was het; Nut was probleemloos in Nederland aangekomen, pfff.

Onze koffers, met voorrang van boord gekomen wegens businessclass, waren al op de band voordat wij daar waren en binnen tien minuten zaten we in de auto bij mijn oudste zoon, die ik direct na de landing al belde. Na nog eens tien minuten zuchtte de koffie zich klaar in mijn Aalsmeerse huis. Het is kwart over zeven ’s avonds, 8 april 2015.

Alles is nieuw en vooral anders voor Nut. Mijn zoon Jeroen (op z’n charmantst), de Audi A8 (wat een verschil met de Chevrolet in Hua Hin), de kou (is dit altijd zo?), de wegen (wat is het hier netjes!) mijn huis en tweeduizend meter grote tuin met Keukenhof neigingen (al die bloemen!). Ze is er stil van, houd niet zo van koffie, wil wel een biertje.

Kou en jas

We hadden in Hua Hin al twee jassen aangeschaft, ja twee, want je kan toch niet elke dag dezelfde jas aan? Gelijk had ze, we zouden tenslotte zeven weken blijven. Jas is een nieuw fenomeen in haar leven, ze had er nooit een. Een graad of twaalf was het buiten Schiphol, een temperatuur die Nut nimmer ervaren had. Koud, koud, bleef ze maar roepen. Het bibberen kreeg een heel ander dimensie dan het angst-bibberen bij de douane.

Ze houdt haar jas aan in huis, het zal negentien a twintig graden zijn. Ik stel voor om de verwarming aan te zetten en dat ze dan binnen wellicht geen jas aan hoeft, staat zo ongezellig, alsof je er ieder moment vandoor kan gaan, voeg ik eraan toe. Ze vraagt waar die verwarming dan zit. Ik loop naar de thermostaat en zeg, hier. Ze kijkt me gepuzzeld aan en ik leg uit hoe het zit met de kachel en de radiatoren. Er gaat een wereld voor haar open.

Schoenen

Bij het binnenkomen wil ze haar schoenen uitdoen. Hoeft niet zeg ik, te ingewikkeld hier. Ze doet het toch en vindt met enige moeite een paar stoffen, zachte, harige huissloffen in haar grote koffer. Nu was mij al iets opgevallen bij het kopen van schoenen, ja, ook twee paar natuurlijk, namelijk dat ze niet normaal liep; ze slofte met de hakken, tilde haar voeten niet op. Ze had in haar hele leven nog nooit schoenen gedragen, vandaar. Nut probeerde nog, weinig overtuigend, de schoenen de schuld te geven maar dat kwam bij mij niet binnen. Ze heeft gedurende zeven weken moeten leren lopen op echte schoenen, nou ja, sneakers om eerlijk te zijn. Comfortabel, dat wel.

Jet lag

In het vliegtuig heeft Nut nauwelijks geslapen wegens de in het zicht komende douanecontrole. Dat is eigenlijk, omdat het een dag-vlucht is met de KLM, niet zo erg want je moet toch ook zo’n vijf uur na de landing alweer naar bed. Maar wat gebeurt er? Nut strekt zich uit op de sofa, zegt dat ze even moet liggen. Om half negen ligt ze in diepe slaap, niet meer wakker te krijgen. Ik roep nog dat dit niet zo verstandig is waarop Nut, uhuh, mmm, ohhh antwoordt en zich omdraait. Ik geef het op, kan zelf vrij goed tegen de tijdsverschillen, maar we zien wel. Het duurt vijf dagen voor ze op de Europese tijd zit.

Boodschappen

De volgende dag gaan we naar Albert Hein. Ik pak een paar grote AH tassen mee en doe er de lege flessen, plastic en glas in. Aangekomen gaan alle flessen in de gescheiden containers. Goed geregeld vind Nut. Ik vertel dat we papier, groente, fruit- en tuinafval, en restafval, thuis ook allemaal in aparte container s stoppen. Daarom is alles zo netjes hier, zegt ze.

In Thailand haalt een eeuwenoud mannetje op een driewieler met een grote laadbak op onregelmatige tijden de lege flessen, glas en plastic, en lege blikjes bij ons op. Ook goed geregeld, toch? zeg ik. De AH vindt ze prachtig, zeker wanneer ze een soort Mama (instant noodles) ontdekt. Bij het afrekenen vraagt ze of het veel duurder is dan Tesco in Thailand. Ik kijk eens naar de bon en zeg en dat het niet veel scheelt. We zullen een paar AH tassen mee naar Thailand nemen, zeg ik tegen Nut, dan hoeven we niet al die plastic tasjes steeds weg te mieteren. Goed idee!

Fietsen

Ze begon er zelf over, mij valt niets te verwijten. Fietsen. Ik fiets in Aalsmeer op de fiets van mijn vader (1960 vermoed ik), terugtraprem, geen versnellingen, maar prima. In Hua Hin fiets ik op een ultramoderne fiets met alle moderne gemakken.(Ik schreef al eens een verhaal over hoe ik die in Thailand kreeg). Voor haar heb nog een damesfiets met drie versnellingen, overschot van (alweer!) een verloren gegane liefde. Goed, fietsen dus, want dat doet toch iedereen hier, zo te zien? Ik vraag voorzichtig of ze al wel eens gefietst heeft? Wat dacht je, dat ik niet kan fietsen? Nou nee, maar ik zie je in Thailand alleen maar op de motorbike of in de auto…

Okay, een rondje om de Westeinderplas, ongeveer 20 km, is dat wat? Dat vond Nut toch wel wat veel klinken. Goed, dan doen we een rondje om het industrieterrein, wat meteen wel een stuk minder romantisch is, alleen al door de benaming, maar goed, het is een begin. Ik houd van fietsen. Na een ietwat wiebelende en schokkerige start is ze een soort van stabiel. Dit rondje is misschien 4 km met het laatste stuk vals plat omhoog en tegenwind. Oef, dat valt niet mee. Als de fietsen weer in de garage staan is ze, uithijgent, blij en opgelucht. Ze is niet meer over (zelf) fietsen begonnen.

Wel maakten de ongelofelijke hoeveelheden fietsers en fietsen in, met name Amsterdam, diepe indruk op haar, met als hoogtepunt de moeders op bakfietsen met daarin soms wel drie of vier kinderen. Beter dan in Thailand vindt Nut, veiliger ook dan hetzelfde aantal op de motorbike. Wij zijn het heel erg eens. Maar ja, zeg ik, de Thaise mensen houden niet zo van inspanning, kijk maar eens naar de Olympische Spelen, nauwelijks een Thaise winnaar te bekennen want; je moet er wel wat voor doen. Nut blijft stillig… de woorden blijven wat verloren, iel in de lucht in de lucht hangen.

Biljart versus pool

Wij zijn in het plaatselijke café. Café Sportzicht om precies te zijn. Mijn biljartmaat Leo vindt Nut een prima meid met een goed lichaam, niets mis mee, en echt wel belangrijk, nou ja, dat ze er goed uitziet dus. We zijn het alweer eens en er moet gebiljart worden nu. Zal ik Nut eerst eens uitleggen hoe dat gaat, biljarten? Nut ondertussen, staat in opperste verbazing te kijken een biljarttafel waarop maar drie ballen en geen gaten waarin die ballen mogelijkerwijs zouden kunnen verdwijnen.

Ik probeer haar met wat aanwijzingen het spel bij te brengen, leg de ballen dicht bij elkaar. Ze is verrukt als ze twee ballen raakt met die ene. Maar ja, zo’n tafel is groot he… Ondanks dat ze behoorlijk goed kan poolen blijkt al snel, wanneer ik de ballen verder uit elkaar leg, dat dit haar spel niet is. Trekken, topspin geven, en hoeken op je gevoel berekenen zijn haar ding niet. En trouwens, je krijgt toch ook maar één punt als je die twee ballen raakt; weinig hoor!

Hebben ze hier ook wat te eten, vraagt ze wanneer ze haar telefoon uit haar tas nemend naar de stamtafel loopt? Ik geef een omschrijving van bitterballen, vlammetjes, bamiballen, kaassoufflés en mini frikadellen. Dat lijkt haar wel wat. Gaan jullie maar biljarten, en ik wil nog wel zo’n, hoe noem je dat ook al weer?, zegt ze tegen Leo en mij. Een fluitje? zeg ik. Ja, en Amstel graag, geen Heineken. Een fluitje dus, maar ze herhaalt het woord niet. De UI uitspreken wil nog niet echt lukken. Ze volgt nog tien minuten ons spel maar dan wint haar telefoon het op alle fronten, ik vermoed ook met een spelletje. Op weg naar huis zegt ze dat ze biljarten maar saai vind, duurt veel te lang voor zo weinig punten.

Op sjiek

Mijn zuster wordt binnenkort vijfenzeventig en dat gaan wij samen met bijna honderd andere genodigden meemaken, maar wat moet Nut dan aan? Ze is er bloednerveus voor. Wat zullen ze wel niet van me denken? We schelen bijna dertig jaar en jouw vorige Thaise vrouw heeft jou toch van alles bestolen en dat weet toch iedereen? Ze denken vast dat ik ook zo ben! Ik stel haar gerust, vertel dat mijn familie buitengewoon ruimdenkend is en sowieso altijd mijn keuzes in het leven respecteert. Jij bent wie je bent en zij weten dat ik veel om je geef en dat is het enige wat telt, okay? We doen een hug en het voelt goed.

Maar ja, wat moet ze aan? Een mooie jurk hadden we al wel in Hua Hin gevonden, maar om die benen moeten kousen en aan die voeten moeten schoenen, echte, met hakken, toch? Daar kan en wil ik weinig tegenin brengen, vind ook dat kousen moeten wegens de kou alleen al. Alleen, ik heb nog nooit nylons gekocht (Nut ook niet) en waar doe je dat trouwens? Hema Aalsmeer bleek een goed idee. Een lief behulpzaam meisje vindt voor Nut wat ze nodig heeft; donker maar doorschijnend.

Op naar winkelcentrum Hoofddorp. Dat was een goed idee. Wel tien schoenenwinkels. We bezoeken ze alle tien natuurlijk en kopen schoenen die ze zag in de eerste winkel, pff. Ik weet weer waarom ik niet van winkelen houd. Thuisgekomen brengt ze de hele outfit in beeld, staat te swingen voor de spiegel; ze is een plaatje. Niet overdreven, toch sjiek.

Water & Stroom

Er komt wel heel sterk water uit de douche vindt Nut. Ze bedoelt dat er veel meer water over haar stroomt dan in onze Thaise douche. Ook bij de keukenkraan was haar dat al opgevallen. Hoe kan dat en trouwens, waar zit die watertank dan? vraagt ze op enig moment. Die hebben we niet. Ons water komt uit de grond, voor iedereen gelijk en even sterk stromend. Oh! Geldt ook voor onze stroom, die draden liggen ook allemaal onder de grond. Oh! In Nederland zijn ze wel heel slim he? Zeker, beaam ik, heel slim.

Verkeer

Wanneer we over de tienbanen brede A2 rijden valt haar op dat iedereen zo langzaam rijdt. Ik leg uit wat trajectcontrole is en dat het nogal wat kost om hier sneller dan honderd te willen rijden. Niet hetzelfde als in Thailand he? is haar commentaar. Nee, zeker niet zeg ik. Ze ziet geen bilboards en andere vervuilende mededelingen langs de weg terwijl er toch zoveel ruimte is. Waarom niet? We houden de boel hier graag een beetje overzichtelijk, zeg ik. Niet het zelfde als in Thailand he? Beter wel, vindt ze.

Ook alle aanwijzingen boven de weg, rode kruizen, groen pijlen, en voorlichtende teksten over bijzondere omstandigheden vind ze interessant, handig ook wel. Niet veel motorrijders hier he? merkt ze op. Ik zeg, nee, nog niet, maar in de grotere steden rijden wel steeds meer scooters en hun rijgedrag is net zo brutaal en lamlendig als dat van de motorbikes in Thailand. Maar brommers en scooters mogen hier gelukkig niet op de grote wegen. Niet hetzelfde als in Thailand dan he, zeg Nut, beter wel, vindt ze. In gedachten zie ik wat motorbikes aan de verkeerde kant van de weg tegen het verkeer in rijden, mij tegemoetkomend…

Zure mango & zoute aardbeien

Ik heb wel eens aardbeien in Thailand gekocht. Die waren heel duur, heel groot en smaakten nergens naar. Het is nu volop aardbeientijd in Nederland en ik had Nut verteld dat onze aardbeien heel erg lekker zijn en, belangrijk, ze komen uit Holland. Dan zijn ze als het goed is ook echt zoet en zeer betaalbaar; twee grote bakken voor vijf Euro. Nut is er dol op. Alles goed en wel maar op een dag steekt ze van een nieuwe aankoop er een in haar mond, trekt een lelijk gezicht en roept; ZUUR!! Ik geef haar de bus poedersuiker. Ze raakt die niet aan, loopt naar de keuken en pakt de zoutstrooier. Ik zeg, hoezo zout? Vind ik lekker…!

Nut heeft meer slaap nodig dan ik. Als gevolg maak ik ontbijt voor ons; verse jus d’orange, yoghurt met mango en muesli. Dat gaat in Thailand allemaal goed maar hier kan ik geen rijpe gele mango’s vinden, wel de roodgroene. Maar dat komt dus niet goed. Ik vind die mango’s prima en zoet zat. Nut kijkt na de eerste hap naar mij met een gezicht alsof ze urine heeft geslikt. ZUUR!!!

Tempel

Na een paar weken nauwelijks iets met Boeddha te maken te hebben gehad (in Hua Hin bijna dagelijks) vraagt Nut op een ochtend, is er niet ergens een Thaise tempel in de buurt hier? Ik Google eens wat en vind een Thaise tempel genaamd Amsterdam in… Purmerend! Er moet nodig gebeden dus, kunnen we daarheen? Okay, op de navigatie er naar toe. Dan blijkt dat ie ook niet in Purmerend maar net daarbuiten ligt. De navigatie vertelt dat we er zijn. We staan op een parkeerterrein maar zien niets, alleen een zwembad. We gaan maar wandelen zeg ik, en vragen. We komen een krom oud vrouwtje tegen die bevestigt dat er inderdaad een tempel is. Gewoon doorlopen langs het water dan zie je het vanzelf. Op z’n Thais dus; geen enkele publieke aanwijzing. We vinden het niet maar komen weer iemand tegen die weet dat er een tempel is, jazeker.

Nieuwe aanwijzingen leiden naar een laag gebouwtje wat er beslist niet uitziet als een tempel. Aangekomen zien we toch wel Thaise tekenen aan en naast de deur. We vragen ons af of er iemand aanwezig is want er is geen fiets, brommer of auto te bespeuren. We bellen maar eens aan. Na een paar minuten bellen we nog eens. Dan komt er meteen een Thaise dame die de deur opent en roept dat de deur al open is. Kom binnen, kom binnen. Binnen is een kantineachtige ruimte waar twee monniken op een bankje zitten. Nut zegt dat ze op vakantie is maar graag wil bidden, nu. Er moet geld in een enveloppe. Ik ken mijn verantwoordelijkheden en vraag, hoeveel? Er moet nogal wat verbouwd worden om de tempel een tempel te laten worden en als je honderd of meer kan doen dan komt je naam op het bord. Welk bord? De Thaise dame neemt me mee naar een hoek waar een groot wit bord staat met een lange rij namen. Nut kijkt mij lief aan en fluistert dat ik moet ‘helpen’, toch? Okay dan, maar mijn naam wil ik niet op dat bord. Nut meldt dit in het Thais, komt goed.

Geen idee waarom maar, nadat we naar een soort bureautje zijn geleid waarachter een van de monniken heeft plaatsgenomen, komt er een doos met geschenken voor de monnik tevoorschijn, pontificaal voor zijn neus neergezet. Hij kijkt heel blij, vriendelijk ook wel, afwisselend naar Nut en mij. Nut gaat tegenover hem zitten en zegt dat ik ook moet gaan zitten, op de stoel naast haar. Nadat ie onze namen op een papiertje wat voor hem ligt heeft gekrabbeld begint de monnik, ons aankijkend, te prevelen. Nut zegt hem na en sist dat ik mee moet doen. Nu ben ik er toch echt ingeluisd! Ik bidden? Bidden? en dan, op z’n Thais? Als mijn blikken konden…. dan… afijn, ik prevel mee, doe of ik gek ben. Mijn kennis van de Thaise taal is volstrekt ontoereikend om te begrijpen wat ik mezelf allemaal voor gelukkigs toewens. Terug in de auto heb ik harde muziek nodig om weer tot mezelf te komen. Nut is stilletjes maar gelukkig zo te zien. Sterke koffie in Purmerend draagt ook bij tot mijn terugkeer op aarde.

Haring, paling, kibbeling en zalm

Voor Nut maak ik graag de plaatselijke visboer een paar keer onveilig en eet dan uit arremoede maar iets mee, kan haar toch niet in de steek laten? Haring vindt ze geweldig lekker, ze kan er wel twee op, achter elkaar. Nee, geen broodje erbij, wel zuur, veel, en uitjes, ook veel. En nee, niet op de traditionele manier in je keel laten glijden wat ik haar voordeed, maar keurig aan stukjes. Ze doet trouwens spontaan eigenhandig een haringtest omdat, eenmaal geproefd, we niet meer vreedzaam langs een haringstalletje kunnen lopen. De haringkar in de Keukenhof wint met ruime voorsprong. Ik forceer daar echter een korenwijntje bij – omdat dat nu eenmaal ook traditie is – maar dat levert een ongemakkelijk half uurtje op. Ze keilde het borreltje naar mijn voorbeeld wel ook in één keer naar binnen, waarna ze met een van pijn vertrokken gezicht vroeg hoe ik haar in Boeddha’s naam deze smerigheid nu toch kon aansmeren?

Kibbeling vind ze een uitvinding van belang, vooral met ravigotesaus. Moeten ze in Thailand ook doen, vindt Nut. Vind ik ook.

Op een avond maak ik hapjes klaar voor bij de buis. Op die buis hoeft voor Nut liefst nooit geweld, dan draait ze haar hoofd weg of stopt haar gezicht onder haar trui. Geldt ook voor teveel spanning. Wij kijken permanent romantische komedies. Afijn, hapjes dus. Daartussen zitten enkele hapjes met gerookte paling, bij mij favoriet. Nut vindt het ook ‘heel erg lekker’ is verrast door de smaak, vraagt wat het is. Paling (eel) zeg ik. Ze schiet overeind van de sofa, spurt naar het toilet en steekt haar vinger in de keel. Het moet eruit. Nadat ze bedaard is voeren we een discussie over wat wel en niet te eten. Ze vindt eel de engste, glibberigste en meest vieze beesten die bestaan. Ik vertel haar dat ik datzelfde vind van kakkerlakken, die eet men in Thailand, toch?

Hoewel zalm goed verkrijgbaar is in Thailand, vindt Nut de zalmfilet die ik een paar keer voor haar maak uit de oven, in combinatie met asperges (het is naast aardbeientijd ook aspergetijd, ze heeft alsmaar geluk zeg ik), ei en een grote aardappel met een botersaus, de lekkerste zalm die ze ooit at. Ook de dun gesneden gerookte zalm kunnen wat haar betreft niet genoeg op tafel komen.

Kermis op de Dam, Spicy food, Vlaamse Frieten, Rijksmuseum & Rosse Buurt

Na een aantal dagen voor haar te hebben gekookt meldt Nut dat haar stoelgang niet meer dezelfde is als in Thailand. Ze poept, kortom, onregelmatig, te weinig, of helemaal niet. Ze weet ook hoe dat komt. Ze mist ‘spicy food’. Is wat aan te doen vertel ik haar. Moeten we naar de Zeedijk, naar Amsterdam, daar is een Aziatische winkel. Dat moet toch gebeuren want Amsterdam is toch, in vrijwel alle opzichten, wel heel wat anders dan Bangkok. Spannend vindt ze. En we gaan met de Metro, dan maak je (en ik) dat ook eens mee, kunnen we ook wat drinken, voeg ik, ons kennend, toe.

Eerst een OV kaart kopen dan maar. Waar? Supermarkt denk ik. Mis! Primera gok ik dan. Goed gegokt, maar daar kun je er geen geld op zetten. Onhandig. Met de pinpas op het perron kan dat wel zegt de behulpzame man van de Primera. Okay, gaat allemaal goed. Bij de metro moet je de kaart buiten langs een kaartlezer halen maar wanneer we onderweg overstappen op lijn 5 van de tram (ook dat heb ik uitgevonden) moet dat opeens binnen in de tram. Nut vind het wonderlijk dat ik het allemaal snap. Ik bevestig mijn genialiteit gemakshalve. Ze geniet van alles wat ze onderweg ziet. Zo netjes, zo netjes, zo schoon als alles is, wow! Ook de stations-aankondigingen via de loudspeakers in ons vervoer vindt ze leuk, handig ook wel, voor mij dan natuurlijk.

Het is nog vroeg als we uitstappen bij het Rijksmuseum. Geen lange rijen, dus hop naar binnen. Eerst maar eens koffie. Nut wil opeens ook koffie, heeft nog nooit koffie gedronken. Wat nou!? Ze wil een kleine koffie. Espresso? Ja, maar met veel melk. De serveerster weet het te regelen met veel warme melk. Nut vindt het heerlijk. Ongelofelijk, nu drinkt ze opeens ook nog koffie! Er zouden er nog vele volgen die ik steeds heel gedetailleerd voor haar bestel.

Het zijn vooral het gebouw zelf en de grootte van de schilderijen die de meeste indruk op haar maken. Wanneer we bij de Nachtwacht aankomen en ik zeg dat dit een van de beroemdste schilderijen uit de kunstgeschiedenis is gaat ze er eerst maar eens zo voor staan dat ze als onderdeel daarvan gefotografeerd kan worden. De foto gaat linea recta naar Facebook. Tekst: me and famous picture.

We wandelen door de Leidse- en de Kalverstraat, wat niet meevalt want we komen een ontelbaar aantal schoenenwinkels tegen en Nut is verslaafd aan het kopen van schoenen; kijk dan! 50% korting!, dus dat duurt even, maar uiteindelijk zijn we toch bij de Dam, alwaar het kermis is.

Je hebt toch ook maar steeds weer geluk zeg ik. Nu kun je Amsterdam ook nog eens van boven bekijken. We gaan het reuzenrad in en Nut blijft fotograferen. Er wordt enorm gegild uit een aantal spectaculaire attracties die vooral snel, hoog en op en neer gaan. Daar wil ze beslist niet in. Er staat ook een niet al te gevaarlijk uitziende spin. Dat kunnen we toch wel doen? vraag ik. Na wat aarzeling vind ze het goed. Ik ben dol op kermisattracties en ga overal in, als een kind. Als we instappen worden we klemvast gezet. Dit voorspelt niet veel goeds en dat klopt De spin is een stuk wilder dan ie er op afstand uit zag. Kotsmisselijk komt ze er uit. Nooit, maar dan ook nooit ga ik meer in zoiets, nooit!!!

Tussen de kermisattracties staat een grote kraam met een lange rij ervoor. Vlaamse Friet staat erboven. Nuts maag doet het weer, ze heeft honger en vraagt wat daar gebeurt. French Fries, maar grote dikke zeg ik. Niet zoals die dunne bij Burger King in Hua Hin die ik wel eens eet. We kopen een middelgrote portie met mayo die we trachten te delen maar Nut heeft de controle en ze vind ze heerlijk, vooral uit zo’n zak, zo. Ik kom niet echt aan mijn helft toe voor mijn gevoel. Vlaamse Frieten, daar komen we ook niet meer zo makkelijk voorbij, net als de haringkar.

Van de Dam naar de Zeedijk lopen, dan is de Rosse Buurt niet te vermijden. Wanneer de eerste dames in het zicht komen draait Nut beschaamd haar hoofd weg. Wat doen ze? vraagt ze. Wat denk je dat ze doen? vraag ik. Weet ik niet, in Thailand kan dit niet. Ze doen hetzelfde als de dames in de Bintabaht area in Hua Hin, hun lichaam verkopen, maar dan met nog ietsjes minder kleren aan, maak ik haar glimlachend duidelijk. Cannot, zegt ze. Kan wel, zeg ik, what you see is what you get, maar echt blijven slapen met zo’n dame, zoals in Hua Hin, dat kan hier dan weer niet. I feel shy…..

We moeten toch ooit bij die Aziatische winkel aankomen, dus door naar de Oudezijdsvoorburgwal en verder. Het is prachtig weer en de terrassen zitten vol. Komen we toch langs een café met een poolbiljart en zien daarna ook nog een echt Thais café, vreemd genoeg genaamd Mekong River Bar. Tsja, later, later, anders is de winkel dicht. In de winkel bloeit Nut helemaal op want alles is er kwa groenten en fruit en… vooral spicy ingrediënten. Twee tassen worden vol geladen, met alles wat ik van Thailand ken. Niets ontbreekt volgens Nut; ze is volmaakt gelukkig. Dat maak ik weer enigszins ongedaan in het pool café, iets later. Wel een gevecht om te kunnen poolen. Je moet een 2 Euro muntstuk op de rand van de tafel leggen, de tegenstander verslaan en dan kunnen wij. Betalen om te mogen poolen? vraagt Nut. Ja, dit is Holland darling! Zes Euro verder zijn we aan de bak. Ik speel nog wat types van de tafel en we hebben lol. Bier en wijn doen daar goed aan mee.

Nut heeft nu toch wel echt honger. Misschien kunnen we in het Mekong River Café wel ook iets eten, zeg ik. Nut wordt nu zo mogelijk nog gelukkiger, kan Thais spreken met de lady boy achter de bar en… krijgt Papaya Salade, very spicy! Ze laat zien wat we (zij) allemaal aangeschaft hebben bij de Aziatische winkel. Ze, de Thaise klanten en de Lady boy, snappen haar geluk. De rekening snap ik daarna niet zo goed. Het eten en de acht drankjes (we gaven het personeel ook een drankje) kosten € 64!! (+/- 2350 Thai baht).

Gent, Brugge, Parijs/Versailles, de Provence, Cannes, Monaco, Torino, München, Keulen

Nut moet, nou ja, moet, moet, het zou leuk zijn haar toch ook iets van Europa te laten zien. Wanneer ik voorstel dat we gaan reizen naar vrienden in de Franse Provence en onderweg en daarna allerlei andere plekken zullen aandoen, heeft ze, bij wijze van spreken, een uur later haar koffer gepakt. We gaan bovengenoemde route doen. Nut vind het prima. Ze heeft geen enkel geografisch idee van de route en ik laat een ander zien op de kaart. Ze vraagt of ze dan nog verder van Thailand geraakt. Via de wereldbol laat ik zien dat dat ongeveer hetzelfde blijft, geen zorgen dus! Het is haar een raadsel met zoveel kilometers in het verschiet.

Hoogtepunt van de reis is, met stip, Cannes. De Eifeltoren, Notre Dame, Saint-Germain-des-Prés, Versailles, allemaal leuk, oud, groot, hoog, kleurrijk en indrukwekkend, maar Cannes! Wat niet helpt in Parijs en omgeving, is de snerpende wind, ijzige regen en een temperatuur van 10 graden. Niet alleen Nut maar ook ik verga letterlijk van de kou. Nut, die toch al zo graag sneeuw wil zien en vooral voelen, vraagt of het wellicht ook gaat sneeuwen. Bijna, zeg ik. We kopen – was moeilijk te vinden trouwens, het is tenslotte voorjaar – een echte winterjas voor haar bij C & A. Zo’n kou heeft ze nog niet meegemaakt in haar hele leven. Op de weg terug naar ons hotel komen we langs de slotjesbrug (Pont des Arts), een brug waar duizenden mensen een hangslotje aan het hekwerk van de brug hangen en daarna de sleutel in het water keilen onder het uitspreken van wensen voor goed geluk. Hangsloten zijn ter plekke te koop in alle soorten en maten bij straatverkopers. Nut vind het geweldig en maakt een waay naar boven met haar ogen dicht nadat ze de procedure heeft uitgevoerd. Ik zeg tegen Nut, maar je bent toch al gelukkig? Ik krijg een cynische blik als antwoord.

Van Parijs naar de Provence is een heel eind en daar komt zeker een uur bij door enorme files vanuit Parijs. Nut geniet van het landschap onderweg. We zien enorme velden met knalgele bloemen op elegant glooiende heuvels. Vermoeid komen we tegen half negen ’s avonds aan bij onze vrienden, die gelukkig na telefonisch overleg een stel enorme pizza’s hebben geregeld. Een rijpe rode wijn maakt een en ander goed af. De volgende dag gaan we golfen en ontpopt Nut zich spontaan als caddie. Voor mij weer een beetje terug in Thailand. De golfbaan Luberon is behoorlijk klimmen en dalen en Nut, niet erg gewend aan fysieke inspanning, is bekaf na vier uur duwen en trekken, heeft opeens veel meer respect voor golfers en Thaise caddies. Ja, zeg ik, en zij doen dit in 30 graden + en hier is het heerlijk 23 graden. Nut heeft haar jas aangehouden, vind de temperatuur maar so so…, ik ben in korte broek.

Maar dan, na drie dagen Provence, waarin we nog een paar hele leuke markten bezoeken en Nut Franse aandenkens en souvenirs voor vrienden en vriendinnen koopt, door naar Cannes. Wanneer we er binnenrijden is de stad volop in voorbereiding van Het Filmfestival. Enorme bilboards worden door kranen op daken geplaatst, filmsterren stralen je door heel de stad aan en…nu heeft Nut het opeens door. Dit is die stad waar elk jaar altijd die grote sterren komen? Wow! Daar wil iedereen in Thailand naar toe… en nu ben ik hier. Wow, wow, wat zal iedereen jaloers zijn.

We lunchen op het strand in het restaurant waar ik vele jaren kwam wegens mijn werk, bij mijn Portugese vriend Mario, die zeven talen vloeiend spreekt, inclusief Chinees. Het weerzien is warm en er komt meteen champagne, die Nut overigens niet kan bekoren; zuur! Nut kan niet stoppen met fotograferen als we een tour met het treintje door Cannes maken. Die foto’s gaan allemaal op Facebook, en wel NU. We slapen in het Carlton met uitzicht op zee.

Nut zegt, ik heb niets moois om aan te trekken, voelt zich onzeker tussen alle mooi geklede mensen in het hotel en op de boulevard. Ik zeg dat ze geluk heeft, want de mooiste winkelstraat van misschien wel heel Frankrijk, ligt hier om de hoek; de Rue d’Antibe. Er moet gewinkeld en een paar uur later zit er een geheel vernieuwde Nut op het terras van de Carlton aan een bijbehorende cocktail. Ik kom ruim 30 jaar in Cannes door mijn werk en ontmoet wat mensen die ik ken. Nut is diep onder de indruk.

Omdat we toch lekker mondain bezig zijn, doen we de volgende dag Monaco aan, alwaar het niet alleen barst van de prachtige gebouwen waarin voornamelijk casino’s, maar oh, wat leuk, ze zijn hier in volle voorbereiding van de Formule 1, het circuit van Monte Carlo aan het aanleggen. Overal ontstaan hoge tribunes langs de weg. Op het plein, hartje stad, zitten we aan een pint en Nut is stil van geluk dat ze dit allemaal mag meemaken. Net als in Amsterdam, Brugge, Parijs en Versailles, vallen ons de drommen Aziatische toeristen op; voornamelijk Chinezen volgens Nut, die daar meer kijk op heeft dan ik.

De reis naar Torino dwingt ons door een ongelofelijk aantal tunnels te gaan. De bergen zijn prachtig vind Nut maar de tunnels vindt ze eng, sommigen zijn een paar kilometer lang. Vermoeiend vind ik ze vooral. Turijn blijkt een zakelijke, niet erg schone, wat sombere stad en we treffen het niet. Die avond is er een belangrijke voetbalwedstrijd (Champions Leaque?) en alle hotels zitten vol. Bij de vijfde poging, na veel straatjes met eenrichtingverkeer, hebben we geluk, de bruidssuite is vrij. Okay, het liep toch al uit de hand! De kamer heeft, naast een mooi balkon, wel twee verdiepingen; heb ik ook nog nooit meegemaakt; leuk. Nadat we ons hebben geïnstalleerd vinden we een fijn Thais restaurant. Nut wil spicy eten en dat komt goed.

Nut wil graag een Thaise vriendin in Zwitserland opzoeken. Ze hadden al een paar keer met elkaar hierover gebeld. Nu we in de buurt (!) komen en definitief willen afspreken is ze echter heel druk, moet lang werken, weet niet zo goed of ze wel tijd voor ons kan maken. Ik zeg tegen Nut dat er vast Thaise redenen zijn om haar niet te willen zien dus, laat maar zitten. Ze is het er mee eens en we gaan in plaats daarvan op weg naar de stad met de meeste beergardens en in lederhosen geklede mensen; München in Bavaria.

We rijden door Oostenrijk en… bergen met sneeuwtoppen. Is dat sneeuw?, roept Nut verrukt. Jawel, maar wel een beetje erg hoog darling, daar gaan we niet naar toe. We stoppen een paar keer om de sneeuw toch ingezoomd op haar camera te krijgen. Nut is in de wolken, heuse sneeuw op haar Facebook.

Rond zes uur maken we In München een terras op Marienplatz onveilig en ja hoor; Nut wilde altijd al schweinshaxe met souerkraut. Hoezo? Ze heeft erover gehoord van een Duitse klant in haar shop. Weet je het zeker? Ja! Ik hou het op vertrouwde asperges. We doen er twee halve liters lokaal witbier bij. Naast onze tafel zit een man of tien, strak in ‘t pak en stropdas, uitgewerkt, Beiers te bieren. Nut had al behoorlijk wat bekijks maar als haar eten wordt gebracht richt de hele groep de aandacht lachend op haar en haar enorme bord eten. Nut verbaasd iedereen, inclusief mij, door, eerst wat lacherig terugkijkend, daarna onverstoorbaar de varkenspoot te liften en met haar handen het geval aan stukken te scheuren en te verorberen. Ze komt een heel eind en krijgt applaus wanneer ze klaar is. Zij hadden het niet beter gedaan. De zuurkool blijkt… te zuur, maar wat zou het?

De volgende dag is het weer een heel eind; Keulen. Daar staat de majestueuze Dom, misschien nog wel mooier dan de Notre Dame, of niet? Nut heeft geen uitgesproken mening, ik eigenlijk ook niet. Ze zijn allebei indrukwekkend. We blijven het onvoorstelbaar vinden hoe men zo lang geleden al zulke kunstwerken kon bouwen. De gebrandschilderde ramen in alle kerken die we zien tijdens onze reis (meer dan tien denk ik) maken de meeste indruk op Nut.

Op weg naar Nederland zien we Nederlandse kentekens en Nut is verrukt. Look Holland!!! Ze vindt ongevraagd Nederland en de Nederlandse wegen het mooist en schoonst, zegt dat we bijna ‘thuis’ zijn, wat uit haar Thaise mond toch wel grappig klinkt. De ‘allure’ van Aalsmeer lonkt, hah!

Keukenhof/Kaasmarkt/Monnickendam/Volendam/Marken/Rotterdam/Koningsdag

Tsja, zeven weken in Nederland, je moet er wat van maken dus kwamen deze zaken ook allemaal aan de orde. Natuurlijk hebben we Nut nu in originele Volendamse klederdracht op de foto (en Facebook natuurlijk), heeft ze zo’n grote Goudse kaas in haar handen gehad en een stukje geproefd (smaakt toch anders), kon ze niet stoppen met fotograferen in de Keukenhof, vond ze de boot van Volendam naar Marken en terug leuk maar koud, koud, brr, was de haring daar nog steeds niet zo lekker als die in de Keukenhof, kreeg ik er geen korenwijn meer in bij haar, was Monnickendam ook leuk, vooral de markt die daar toevallig was, vond ze de nieuwe overdekte markt in Rotterdam de schoonste en netste markt die ze ooit had gezien, dat gebouw echt prachtig en de Aziatische winkel daarbinnen helemaal te gek, en Koningsdag in Amsterdam, ja die dag; look like Thailand, but in orange, not yellow.

Ik ga nu een fotoboek voor haar in elkaar flansen, zodat ze alles nog eens mooi met beelden erbij kan navertellen. Krijgt ze voor haar verjaardag in Augustus. Pssst, niets zeggen tegen haar…


» Laat een reactie achter


19 reacties op “Nut (spreek uit Noet) in Nederland (Holland)”

  1. Jack zegt op

    Leuke meid die Nut!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
  2. Cornelis zegt op

    Mooi, Theo! De reis van haar leven!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +7 (obv 7 stemmen)
  3. Moodaengd zegt op

    Mooi verhaal!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
  4. Rob V. zegt op

    Het meeste is heel herkenbaar: smikkelen van haring, friet, kibbeling, zalm, aarbeien (eerste maak met zout, nu meestal niets of soms suiker). Alles was wel verschrikkelijk duur omgerekend naar THB. Het gemis van pittig eten viel wel mee, en de temperaruur van 20-25 graden vind ze prima.

    Nut heeft in iedergeval genoten, volgende keer sneeuw en ijs maar best hier was mijn liefje dat na 2 dagen zat. Voorjaar en zomer zijn toch echt de betere en leukere perioden voor de meeste Thai die op vakantie komen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  5. Sir Charles zegt op

    Grappig dat dikwijls veel van ons het een en ander of liever gezegd bijna alles mooier, beter en leuker vinden in Thailand dan in Nederland echter omgekeerd is het feitelijk niet anders. 🙂
    Geldt niet alleen voor ons prachtige Nederland, zo ken ik o.a Thaise dames in Engeland, Noorwegen en Duitsland die zich daar op dezelfde wijze uiten, het is omdat ze in Thailand nog familie hebben anders zouden ze er nooit meer terug willen keren.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  6. Gerrit zegt op

    Wat een prachtig verhaal. Ik heb het met veel plezier gelezen.
    Veel geluk met Nut.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +12 (obv 12 stemmen)
  7. Jack G. zegt op

    Hoe waren de reacties van haar omgeving op haar belevenissen in Europa?

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  8. Romney zegt op

    Beste Theo & Nut, Goed Verhaal (Realiteit en Herkenbaar) over verblijf Nut in Nederland!! Amsterdam-de Kust-Keukenhof-Bloemencorso-Parijs. Heb het allemaal dit voorjaar met Tharn uit Rayong mogen beleven.Koud/Regen dus dan even een extra knuffel en de Thermostaat op 22C alles went!! Trouwens 74/48 jaar bevalt prima!! Ikzelf ga morgen weer richting Thai/Rayong relaxen en genieten met Tharn voor een maandje.!!Wel iets warmer maar dan maar iets rustiger aan gr. Romney

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  9. Fred Janssen zegt op

    Pracht verhaal !!! Landschappelijk en cultureel is Europa veel mooier en afwisselender als Thailand.
    Haaks daarop staat dat de wisselende weersomstandigheden en vooral het leefklimaat veel onaantrekkelijker zijn. Gedurende de laatste jaren is het leefklimaat er geenszins beter op geworden en alle signalen duiden erop dat het einde nog niet in zicht is.
    Fantastisch dat mensen op reis zo kunnen genieten maar in Europa leven is andere koek.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
    • Soi zegt op

      Ik denk dat je dat zo niet kunt zeggen: Thailand met Europa vergelijken gaat mank. Maar als je Azié neemt in vergelijk met Europa, dan weet ik nog zo net niet of Euro “landschappelijk en cultureel” er boven uitschiet. Je komt dan uit bij het vergelijken van Thailand met bv Frankrijk. Kwa opp. en inwonersaantal vergelijkbaar. Of met Duitsland. Hoe het ook zij, ook voor Thailand geldt dat: “Gedurende de laatste jaren is het leefklimaat er geenszins beter op geworden en alle signalen duiden erop dat het einde nog niet in zicht is.”

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +1 (obv 1 stem)
  10. Rick zegt op

    Leuk verhaal en de dames vinden zo een trip naar europa altijd mooi al is het idd. maar om hun Thaise vrienden groen te laten zien van de jaloezie 😉

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  11. Leo Phantasee zegt op

    Leuk geschreven en heel herkenbaar.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  12. Arjen zegt op

    Wat een leuk verhaal!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  13. Jan Puket zegt op

    Geestig en aandoenlijk.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  14. Martin zegt op

    Zeer herkenbaar en leuke foto’s van Nut in Europa! In december gaan mijn vrouw Jang en ik weer naar Hua Hin; een bezoek aan Thai Thai massage van Nut staat zeker weer op het programma.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  15. compuding zegt op

    Geweldig verhaal, ik heb ervan genoten. Bedankt

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  16. Ronald V. zegt op

    Zeer mooi omschreven dit eerste bezoek aan Nederland. De reacties van mijn vrouw waren redelijk vergelijkbaar.
    Wat ik wel mis en is misschien voor een volgende keer, is de waterkering (deltawerken). Deze heeft op mijn vrouw redelijk veel indruk gemaakt, vooral nadat ze een filmpje de watersnoodramp had gezien.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  17. Ton zegt op

    Kom ieder jaar 7 weken in Thailand voor vakantie. Ik heb genoten van je verhaal.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  18. lung addie zegt op

    Zeer mooi reisverhaal, heel goed geschreven en waar je vriendin zeker van genoten zal hebben. Dit doet mij terugdenken aan de tijd ik ook zo een rondritten maakte met Thaise bezoekers in Belgie. Ik kreeg er steevast, bijn vroegere bezoeken aan Thailand mooie rondritten door Thailand voor in de plaats. De sneeuw op de Mont Blanc mocht natuurlijk niet ontbreken. Het meeste genot heb ik gezien bij mijn huidige Thaise buurman en goede vriend, professor agriculure. Toen we Keukenhof bezochten ( ik ben wel een Belg maar Keukenhof is ongenaakbaar ) wist hij werkelijk niet wat hij voor ogen kreeg. Ware het mogelijk geweest hij zou zich in een tulpenbed gerold hebben. Die avond was hij zo vermoeid dat hij staande in slaap zou gevallen zijn. Zijn lip zakte van vermoeidheid tot bijna beneden zijn kin ha ha ha .
    Eenmaal viel het met een stel bezoeksters totaal tegen. Bij een rondrit rond het meer van Geneve wilden ze niet meer verder en moest ik terugkeren naar Geneve. Ze hadden enkel zin in shoppen in de grote shoppingcenters en geen enkel oog voor de mooie natuur en oude dorpjes langs de linker kant van het meer. Ja, niet iedereen is gelijk…..

    Lung addie

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website