Music Makes My Day

Door Theo van der Schaaf
Geplaatst in Column, Theo van der Schaaf
Tags:
3 augustus 2018

Het moest er eens van komen, een verhaal over de invloed van muziek op het leven, mijn leven. Het liefst een verhaal langs de lijnen en titels van onvergankelijke, sfeervolle, interessante of uitzonderlijke popsongs.

Een schrijvende deejay, is weer eens wat anders. Ik was acht jaar echt deejay, eerst in clubs, begonnen in 1967, later ook on the road. Maar mijn behept zijn met muziek begon al veel eerder, rond mijn achtste, toen ik van mijn onechte tante Annie – ik noemde haar gewoon tante want ze leek een tante en ik mocht er vaak komen op de boerderij – een heuse radio kreeg. 1956. Een bakelieten Philips U-toestelletje. Dat ging onder mijn bed en van de weeromstuit ging ik vaak vroeg naar bed om naar Peter Koelewijn te luisteren die deejay was op Radio Luxemburg. Later op de avond kwam de zender Radio London beter door op de middengolf. Popmuziek was aan het ontstaan, jawel.

Ik sliep in met Little Richard, de Everly’s en Jerry Lee Lewis, mijn eerste idool. Ik speelde hem na, hoewel hij piano speelde en ik gitaar, deed mee aan lokale talentenjachten, won een keer een eerste en een keer een tweede prijs in de categorie ‘Zang Met Gitaar’, maar daar is het wel bij gebleven. Geen doorzettertje, die Theo. Ik was dus acht en er gebeurde veel meer dat jaar; mijn blindedarm ging er acuut uit, weekje ziekenhuis, niet lachen want dat deed zeer, mijn vader verdween uit het zicht en dat vond ik helemaal niet zo erg. Ik was een beetje bang van hem en nu hoefden we ook niet meer GBJ Hilterman te luisteren op zondagavond als die De Toestand In De Wereld besprak, en wij, kinderen, een kwartier ons mond moesten houden.

Music makes my day

En ja hoor, vandaag, met deze song, een prachtige albumtrack van Marvin, Welch & Farrar van het monumentale debuutalbum A Step From the Shadows (1971), is het zover. Music makes my day, al mijn leven lang. De groep kwam gedeeltelijk voort uit de Shadows, de groep die Cliff Richard begeleidden bij opnamen en optredens. Deze heren bleken echter bij het verschijnen van dit album in staat veel betere zangharmonieën te produceren dan je zou mogen verwachten van een gitaar bandje uit de jaren zestig. Zouden ze wellicht gestruikeld zijn over de toen revolutionaire, wonderschone akoestische zang van Crosby, Stills & Nash? En gedacht hebben: dat kunnen wij ook, maar dan Brittish! Deze song komt zachtjes deinend binnen, een ‘fade inn’, iets dat niet zo vaak voorkomt, want veel vaker is er een ‘fade out’, een uit- of afstervende song waar geen solide einde aan te breien viel. Dit nummer kabbelt in een licht up-tempo met tokkelende gitaarakkoorden, een blokfluit en behalve subtiel geslagen bongo’s, is er geen percussie. Het nummer neemt mij, dromerig mee naar Central Park in NYC, meer precies in een dobberende roeiboot aldaar waar ik romantisch in zit wezen. Die dobbert op de een of andere wijze richting Tavern On the Green, het fancy restaurant midden in CP.

At Last

2000 Serendipity, toevallig geluk? In het restaurant krijgen we, mijn toenmalige liefde Ellen et moi, een tafel naast de jukebox, een echte Wurlitzer 2000 vol met vinyl 45’s. Onze gezamenlijk ontdekte, liefste love song staat er in en wel op A1; Etta James met At Last (1960). Dat kan geen toeval zijn, dat MOEST zo zijn. Voor een nickle or a dime zingt ze voor ons. At Last, my love has come allong… schalt het, we zwijmelen, smelten….. my lonely nights are over…. Wat een feest, dit lied, tranen trekkend, zoals het hoort uit een Wurlitzer. Eerst violen en dan, dan die stem, en weer die stem, crooning, soul, hartverscheurend. We laten haar nog driemaal optreden waardoor andere lunchgasten wat bedenkelijk naar ons kijken. Mogen we ook iets anders horen?

Tom Zé – So (Solidao) (Alone)

Okay dan, ik vertel Ellen over mijn ontdekking enige jaren geleden van de Braziliaan Tom Zé, een zeer oorspronkelijke singer-songwriter en muzikale alleskunner. Op enig moment (1990) onder de hoede genomen door David Byrne (Talking Heads) waardoor het hem op alle manieren, maar vooral commercieel meteen veel beter verging dan voordien. Muziek zonder enige bombast of de geliktheid van Sergio Mendes & Brasil ‘66. In pure schoonheid, eenvoud en schitterende eerlijkheid zingt hij de eenzaamheid na een verloren liefde van zich af. Drama licht als zwevende veertjes. Als we thuiskomen en Ellen luistert naar So (Solidao) is ze het met me eens. We dansen zachtjes door de kamer.

Shout Sister, Shout

Nog immer in NYC. ’s Avonds tussen acht en tien uur luisteren Ellen en ik naar een radioprogramma op PBS, de publiek omroep, zeg maar. Een programma voor puristen. Alle muziek na 1940 is verbannen. Zo kwam ik aanraking met….. de Bosswell Sisters, drie meiden uit één stuk, lichtend voorbeeld voor de latere Andrew Sisters, no doubt. Shout Sister, Shout is een buitengewoon aandoenlijke song, abrupt wisselend van tempo, de drie stemmen matchen als je laatst in te passen, 5000e  puzzel stukje. En dat in 1931… harmonie en drama in optima forma.

Suite, Clouds & Rain

1973 nu. In mijn deejay tijd ging ik iedere zaterdagochtend vroeg naar Amsterdam, platen kopen. Eerst bij Roek Williams op de Haarlemmerdijk, later bij Rob Out, in de Kinkerstaat. Via hen kon ik aan de 10 hoogste 45 toeren binnenkomers van de Billboard top 100 uit de USA komen, dezelfde, actuele aanschaf als Radio Veronica. En daar zat op een keer David Gates bij, genie dat nooit op zijn juiste waarde is geschat; componist, producer, arrangeur voor vele artiesten, oprichter van de band Bread, romanticus pur sang en dat komt in deze song prachtig allemaal samen. Zijn meesterwerk uit 1973. Popmuziek krijgt alweer een andere dimensie. Deze suite kwam van zijn eerste soloalbum, toepasselijk genaamd, First. Ruim acht minuten je adem inhouden valt niet mee maar, juist, adembenemend mooi, nog altijd. En hoe het meteen al begint, die wind, die wind…

Delicious

We dwarrelen terug naar1959. Een van de raarste plaatjes die ik ooit ontdekte was Delicious – the Laughing Song van Jim Backus, een tv en movie acteur. Hij was onder andere de stem van Mr. Magoo. Nee, er wordt niet gezongen in dit geval maar vooral veel gedronken, door hem en zijn vrouw Henrietta. Dronkenmanspraat begeleid door een zo te horen zwaar verveelde barpianist. Een stel dat aan de champagne zit en nogal wat lol heeft, niet kan stoppen met lachen. Waiter, waiter, we need another botle..!! Probeer het zelf maar eens, niet te lachen wanneer je luistert, bedoel ik. De plaat bereikte in America ook nog eens twee weken lang de bovenste vijftig bij de bestverkopende plaatjes en verscheen ook nog op 78 toeren. Miraculeus en vooral grappig! Mocht u ooit in een depressie geraken (kan toch?) dan is dit een aanrader van de bovenste plank en luister dan vooral ook met drank.

Tsja, ik kan zo nog wel even doorgaan maar wellicht bent u allang afgehaakt. Kan me goed voorstellen. Mijn hoofd is echter, ook als er geen radio of iPod in de buurt is, vrijwel altijd bezig met een liedje, niet te stoppen. En waar ik vooral op wil wijzen is dat dagelijks muziek nuttigen buitengewoon gezond is. Je schijnt heel oud te worden met zo’n afwijking. Nu zou ik ook, omdat dit nu eenmaal een blog over Thailand is, ook iets over Thaise muziek moeten schrijven maar dat doen we wel een ander keer, mocht daar behoefte aan zijn…

 

 

Eerder verschenen op trefpunt azie


» Laat een reactie achter


8 reacties op “Music Makes My Day”

  1. niek zegt op

    Wat leuk Theo dat je je muzikale passie even met ons deelt. Ik veerde op bij Solidao van Tom Zé. Ik houd ook van de Braziliaanse (Portugese) muziek en fado’s, zo subtiel en melodieus gezongen, alsof het ballades zijn. Maar daarnaast houd ik ook van de hartstocht waarmee die andere Latijns-Amerikanen hun liederen zingen en dansen en niet te vergeten de mariachi’s. Er is in het centrum van Mexico city een plein waar ‘s avonds talloze mariachi groepen bij elkaar komen en die je voor een kleine vergoeding kan vragen een liefdes lied te zingen voor je minnares die je dan op die avond bij je had. Ook zag je regelmatig dat een heel mariachi-orkest ingeladen werd om een feest elders op te luisteren.
    Ach, en dan het lied ‘Te Quiero’ dat overal in Z.Amerika werd gespeeld en gezongen. Ik zou het graag nog eens horen.
    Overigens hield G.B.J.Hiltermann niet ‘s avonds zijn praatje, maar tegen de zondag middag. Kennelijk zijn wij van dezelfde generatie en wij moesten dan ook allemaal braaf luisteren van mijn vader en tegenspreken mocht uiteraard niet.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
    • Louise zegt op

      Ja, GBJ had zo’n aparte stem die je uit duizenden stemmen zou herkennen. Mijn vader luisterde took Latinos naar hem en Dan verdween ik meestal naar mijn kamer.
      Zo had Frits Thors ook zo’n herkenbare stem wanneer hij de voetbal uitslagen mede deelde. Dat was al op tv dacht ik.
      Mijn Hemel, wat is dat allemaal Lang gereden.
      LOUISE

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +1 (obv 1 stem)
  2. envoormij zegt op

    Een heel andere benadering: het grootste deel van mijn gesproken Thai heb ik opgestoken van Thaise pop-MCs (U weet vast nog wel-muziek-cassettes), kan je leuk en vaak mee oefenen thuis in NL. Vooral Asanee wasantr en later Bird.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  3. brabantman zegt op

    De toestand in de wereld, door mr. G.B.J. Hiltermann, bij de AVRO gepresenteerd in AVRO’s Radiojournaal op zondagmiddag om 1 uur.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  4. Koen Olie zegt op

    Ik ben idem muziek gek, Tom Ze is prachtig.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  5. PEER zegt op

    Nee Theo, jij raakt níét in ‘n depressie.
    Lief verhaal waarbj ik, als miziekgenieter, best ‘n traan in m’n ooghoek voel opwellen. Wij zijn plm v hetzelfde bouwjaar en hebben dus bijna alle muziek-stromingen meegemaakt én beluisterd.
    Ik had ook zo’n bakkeliet radiootje, maar hoorde veel ‘Mexicaanse Hond’ ! Dat zul jij ook wel hebben gehoord.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  6. siem zegt op

    probeer jach tamarat fantasties

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  7. Bob Bee zegt op

    WOW …. HETZELFDE HIER 🙂 🙂 🙂
    Ik ben een 60 POP verzamelaar gedurende 40 jaar met focus op onbekende melodieuze pop en leuke “tongue-in-cheek” psych pop (popsike)… het werd mijn leven (letterlijk). Ik reisde de wereld rond om platen te kopen… ik herhaal ENKEL onbekende 60s POP met orchestratie en melodie !

    ik ben al mijn singles digitaal aan het clean, monteer voor elke song die ik upload een video (uiteraard enkel 60 beelden, ofwel van de artiest ofwel een swinging londen straatscene of hippie gahtering, al naargelag het onderwerp van het lied…. Music is om te delen en post elke dag 5 clips op youtube
    Neem eens een kijkje en mogelijk tref je songs aan die je wel een zouden kunnen bevallen 🙂
    Obscure pop singles, dus bij mij gaat het niet over herinneren van hits, maar om het ontdekken van muziek die je wellicht nooit hoorde ! 🙂 Veel van de song die post waren nog nooit op YT gepost …

    https://www.youtube.com/channel/UCkPRb9mRrRBThz9Eo8ljqoA

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website