Mijmeren

Door Theo van der Schaaf
Geplaatst in Column, Theo van der Schaaf
Tags: ,
21 november 2017

Aalsmeer, 27 september 2017

Een zachte bries schuurt aangenaam comfortabel over mijn naakte lichaam dat op zijn buik op een ligbed ligt. Het is een prachtige nazomer dag, eenentwintig graden. De zon wint het op het terras van de koudere oostenwind. De bladeren van de druif die over de schutting naast het terras geleid is kleuren prachtig rood en geel, herfstig toch al. Tijd om wat te mijmeren…

Vanmorgen kwamen mijn middelste zoon Tim, zijn Cambodjaanse Sopha en hun knappe zonen Nigel (12), Jari (10) en Mitchel (5) op bezoek. Ze zijn net weg, brachten zelfgebakken brownies mee. Gisteravond gemaakt met mijn vader, meldde Nigel, wachtend op een compliment. In de maanden die ik zomers in Nederland verblijf komen zowel Tim als Otto, mijn jongste zoon met ook al drie zonen en een vrouw, met enige regelmaat op bezoek in het weekend. Trampoline, skelter, voetbal en pingpongtafel zijn nog altijd nuttig in de grote tuin. (Mijn oudste zoon Jeroen zie ik bijna elke dag doordeweeks; hij runt de muziekmaatschappij die ik aan hem overdeed een paar jaar geleden, past op mijn huis en doet mijn administratie als ik in Hua Hin ben.)

Terwijl we koffie dronken op het terras zat Mitchel, zoals vaker, op zijn praatstoel. ‘Opa, kom-jij-mij-een-keer-uit-school-halen?’ Hij articuleert zorgvuldig, zegt alle woorden los van elkaar. We hebben geen idee waar ie dat vandaan heeft. Hij oefent met moeder Sopha – die in drie jaar tijd vloeiend Nederlands leerde spreken en schrijven – alvast het benoemen van letters. ‘Met welke letter begint mam?’, vraagt Sopha. ‘Mmmm’, antwoordt hij. ‘En waarmee begint poep?’, vraag ik, wetend dat hij daarin buitengewoon is geïnteresseerd. Het woord alleen al is voldoende om hem te doen schaterlachen. ‘Mmmmm’, zegt ie. ‘Puh,’ zeg ik. ‘helemaal fout’. Onmiddellijk switcht hij van onderwerp, nou ja, bijna. Hij wijst een conifeer naast het terras aan waaruit een grote tak is verdwenen omdat die was afgestorven. ‘Die-boom-heeft-een-mond,’ vindt hij, ‘daar-kan-ook-poep-in’. Klaar met de taalles en schaterend sprint ie het terras af en racet weg met de skelter. Jari ondertussen is binnen de piano aan het onveilig maken. Hij speelt zeer herkenbaar allerlei intro’s van actuele popliedjes. Sowieso een talentje. Ik zag hem gisteren voetballen en vele mannetjes uitspelen. Op school is het ook al raak; in bijna alle vakken de beste van de klas. Dat wordt nog eens wat. Kan niet van mij komen, ik was een zesje, altijd weer met de opmerking: Theo kan beter!

Ik heb al twee begrafenissen meegemaakt sinds ik weer voor even in Nederland ben, maak ik een gedachtesprong. Riem de Wolf (74) en mijn tandarts, Willeke (64). Naast tandarts en artiest twee dierbare vrienden. Beiden overleden te jong aan kanker. Met Riem maakte ik het laatste album/CD. Ik ontmoette hem in de jaren negentig in Singapore. Hij kwam nooit over de dood van zijn broer Ruud heen want te lang te onafscheidelijk en succesvol. Ter compensatie van dat gemis wilde hij een duettenalbum maken met de mensen waarmee hij tijdens hun optredens had samengewerkt. Out of the Blue moest de veelzeggende titel zijn en o.a. Lee Towers, Willeke Alberti, George Baker, Rob de Nijs, Rocco Granata en Mariska Veres draafden op. Het werd een fraai album maar het succes was geen schim van Ramona. Zijn muzikaal zeer begaafde zoon Steffen produceerde de plaat en verving Ruuds gitaar en stem bij de gemoderniseerde versie van Ramona die we ook opnamen op verzoek van Riem.

Honderden mensen brachten een laatste eerbetoon voor hij werd gecremeerd. In tegenstelling tot de ceremonie bij het afscheid van Willeke, werd bij Riem geen woord gesproken. Vreemd en jammer. Riem was een zeer warmhartig mens. Bij Willeke waren ook meer dan tweehonderd mensen van wie er verschillende roerende woorden spraken. Zij was zeer geliefd, ook bij de patiënten. Haar man Gerard wist dat schitterend onder woorden te brengen waardoor iedereen onderuit ging, hij ook, kon de laatste zin niet afmaken. Die ging over zijn kleinkind van vijf, die vroeg of oma niet gewoon opgebaard in de kamer kon blijven staan… Bij beide ceremonies was volop eten en drinken, net als in Thailand. Bij Riem was het Indonesisch, eten uit zijn geboorteland. Mooi dat ik per ongeluk in Nederland was, daarmee in staat beide gebeurtenissen te kunnen meemaken en veel oude bekenden terug te zien.

Niet mooi is dat mijn tuinman zonder enige vorm van overleg, naast het gebruikelijke onderhoud een eigen idee spontaan heeft uitgevoerd. Hij vond het rijpad naar achteren naast het huis wat te smal voor mijn en vooral zijn auto. Hij haalde aan één kant op spiegelhoogte alle blad van de coniferen weg. Hij vroeg bij mijn terugkomst in Nederland wat ik ervan vond. Mijn wedervraag was of hij teveel gedronken had voor hij deze verwoesting aanrichtte? Och, zei hij, concluderend dat ik het niet zo’n goed idee vond, het groeit wel weer aan. Oh ja? Hoeveel seizoenen gaan we daarvoor nodig hebben, denk je? Mijn doorgaans goede humeur was en is nog immer substantieel van slag, elke keer wanneer ik er tegenaan kijk. Als me dit nu in Thailand was overkomen dan…, nee, nee, niet weer op Thailand afgeven Theo, onzin!

Wel weer mooi is dat op dat moment mijn gemijmer wordt onderbroken omdat vriendin Nut belt over Line, de kosteloze, portabel spraak- en beeldverbinding met Thailand. Ik stuurde haar een foto van het bezoek van de kleinkinderen vanmorgen. Ik vertel haar van Mitchels poepprobeersels. Ze is dol op Mitchel en begrijpt het woord poop meteen, moet ook lachen. De massagesalon is druk vandaag, eindelijk ook weer wat meer mensen op straat in Hua Hin. Wat ik aan het doen ben wil ze dan weten. Ik lig bloot buiten te mijmeren over van alles en nog wat.

 

Eerder geplaatst op Trefpunt Azie


» Laat een reactie achter


1 reactie op “Mijmeren”

  1. joop de boer zegt op

    mooi verhal theo groejes uit surin

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website